Jan Ullrich (L) en Rudy Pevenage in 2003 Beeld BELGAIMAGE

'Belga Sport'Jan Ullrich

‘Lance Armstrong heeft mij nodig om zichzelf te motiveren; ik heb hém niet nodig’

Vanavond in ‘Belga Sport’ - docu, een aflevering de leuze ‘op het einde winnen de Duitsers’ ontkracht. Hoewel Jan Ullrich de Tour van 2003 had kunnen winnen, hield hij na een val van Armstrong de benen stil. Een portret van een Duits toptalent dat zelden topfit was. Lees een interview uit 2003 met de man.

(Verschenen in Humo op 30/12/2003)

In 2002  leek Jan Ullrich dood en begraven. Hij was betrapt op xtc-gebruik in een chique discotheek en voor zes maanden geschorst, zijn oude team had hem buitengesmeten en zijn nieuwe team was bijna failliet, in een zatte bui had hij zijn peperdure Porsche het decor ingeknald, én hij kon geen deuk meer in een pakje boter fietsen. Maar Ullrich kwam terug, en hoe: met een schitterende tweede plaats in een gruwelijk spannende Tour, die hij met een beetje meeval zelfs had kunnen winnen. 

- Sinds de voorbije Tour is het duidelijk dat jij de enige bent die Lance Armstrong zou kunnen verslaan. Je bent de laatste hoop van de wielersport!

JAN ULLRICH «Lance noemt mij zijn sterkste motivatie, hoewel er toch nog een hoop andere goeie renners zijn: Joseba Beloki bijvoorbeeld, of Alexander Vinokourov. Lance krijgt het de volgende jaren vast niet makkelijk: er zal op hem gejaagd worden als nooit tevoren.»

- Armstrong noemt jou nu al de favoriet voor de volgende Tour. Is dat een psychologische truc?

ULLRICH «Zeker weten: dat is typisch Lance. Die uitspraak is een doelbewuste poging om mij zenuwachtig te maken. Maar hij heeft de Tour vijf keer gewonnen, ik niet; hij kan de druk niet zomaar op mij afwentelen.»

- Maar klopt het dat hij van niemand zo bang is als van jou?

ULLRICH «Hij concentreert zich helemaal op ons duel. Hij is dol op die strijd van man tegen man.

- Armstrong maakt van zijn tegenstander graag zijn vijand; in het zadel wordt hij een echte krijger. Heb jij dat ook nodig, die persoonlijke rivaliteit?

ULLRICH «Nee, ik bewijs me liever zélf. Ik wil fietsen. Ik heb een turbulent jaar achter de rug: dat heeft me geleerd dat wielrennen niet zomaar mijn beroep is, het is mijn passie. En ik wéét dat ik de Tour nog een keer kan winnen. Dat vóél ik.»

- Heet je grootste tegenstander dan Jan Ullrich?

ULLRICH «Interessante vraag. Armstrong heeft mij nodig om zichzelf te motiveren; ik heb hém niet nodig. Als je ’t zo bekijkt, ben ik mijn grootste tegenstander, ja.

»Kijk eens, als het regent, vriest of sneeuwt, moet ik mezelf echt overwinnen om een paar uur te gaan trainen; dan is het verdomd hard afzien. Maar ik wil de strijd aangaan, en dát is de nieuwe Jan Ullrich. Vroeger bolde ik mijn kilometertjes, nu rij ik iedere kilometer bewust, en daar héb ik meer aan. Dat pauzejaar heeft mij veranderd. Ik luister meer naar mijn lijf, sta open voor nieuwe trainingsmethoden. Vroeger trainde ik zoals ik het altijd gedaan had: ik had toch succes, weet je wel? Maar nu weet ik dat dat niet meer volstaat. Begin december ben ik op Mallorca gestart met trainen voor het nieuwe seizoen.»

Een biertje met Lance

- Ook Armstrong bereidt zich nu anders voor. Verwondert je dat?

ULLRICH «Dat is heel moedig van hem. Zoals deze Tour heb ik Lance nog nooit gezien. Hij heeft geleden, hij heeft zich zwak getoond, soms zelfs emotioneel. Vroeger gaf hij ons altijd gewoon het nakijken, dit keer spaarde hij zijn krachten waar hij maar kon. Kennelijk ziet hij mij als een gevaar, en dat is best een prettig gevoel.»

- Hoe gaan jullie met elkaar om?

ULLRICH «Als we elkaar voor of na de wedstrijd tegen het lijf lopen, praten we over koetjes en kalfjes. Ik zou er niets op tegen hebben eens een biertje met hem te gaan drinken, maar zolang hij in mij alleen maar zijn tegenstander ziet, is hij daarvoor te geblokkeerd. Na onze carrière kan ik me voorstellen dat we wat meer close worden. Dan is de strijd gestreden, dan heeft hij niets meer te verliezen. Ik zou echt weleens willen weten hoe Lance als mens in elkaar zit, wat zijn drijfveren zijn. Maar nu zal hij me dat vast nog niet vertellen.»

- Een sleutelmoment in de afgelopen Tour was de bergrit naar Luz-Ardiden: Armstrong valt, jij wacht hem op. Maar in zijn boek schrijft Armstrong dat hij niet gelooft dat jij écht op hem gewacht hebt.

ULLRICH «Onzin: ik heb heel duidelijk niet meer alles gegeven. Ik ben een correcte vent; ik héb mijn vaart geminderd. Misschien ben ik gewoon te aardig - dat heeft er allicht mee te maken dat ik geen tegenstander nodig heb om me te motiveren.»

- Ergert het je dat hij zoiets beweert?

ULLRICH «Ach nee. Ik weet hoe dat soort boeken wordt geschreven: zoiets moet er gewoon in staan. Ik vond het wel vervelend dat hij na de Tour zei: ‘Ik was heel slecht: ik heb maar met een minuut voorsprong gewonnen.’ Daarmee devalueert hij onze prestatie. Maar ja, dat is nu eenmaal zijn mentaliteit: hij blijft een Texaan, hé.»

- Komende zomer kun je revanche nemen.

ULLRICH «Voor mij is er maar één doel: de Tour winnen. En daar zal ik nog nooit zo serieus naartoe hebben gewerkt.»

Eigen schuld

- Je keert terug naar Telekom, dat in 2004 als T-Mobile naar buiten komt. Moet Erik Zabel dan een stap opzijzetten?

ULLRICH « Erik heeft meer dan wie ook de groene trui gedragen. Maar als iemand in de ploeg in aanmerking komt voor het geel, mogen we onze krachten niet vergooien om Erik te steunen. We hebben in 1996 en 1997 geel én groen gewonnen, maar dat kan nu niet meer.»

- Je zult het zonder Zabels hulp moeten doen?

ULLRICH «Neenee! We hebben Erik nodig, hij is prima voor in de ploegentijdritten. Alleen, er zijn maar heel weinig renners die de Tour kunnen winnen - en de rest moet alles op alles zetten om die éne ploeggenoot te helpen die dat zou kunnen. Ik heb het niet noodzakelijk over mezelf: ik zou mezelf ook ondergeschikt maken mocht blijken dat Alexander Vinokourov de sterkste is.»

- Vóór de Tour heb je gezegd dat Telekom jou harder nodig heeft dan jij Telekom.

ULLRICH «Deze zomer heb ik laten zien dat ik ook zonder Telekom de Tour bijna gewonnen had. Aan de andere kant: misschien had ik wel kunnen winnen als ik al met Vinokourov in dezelfde ploeg gezeten had. Dat weet je natuurlijk nooit.»

- Zal de ploegleiding je méér of juist minder vrijheid geven dan vroeger?

ULLRICH «Ik heb gezegd: ‘Ik ben een ander mens geworden. Je zult zien: als je mij de vrijheid geeft, presteer ik het beste.’ Ik heb geen oppasser meer nodig die controleert of ik echt wel ga trainen. Ik geef toe: wat er in het verleden is gebeurd, was voor een deel mijn eigen schuld. Maar de teamleiding weet dat ik veranderd ben.»

- Je neemt je ploegleider Rudy Pevenage mee naar T-Mobile. Dat wordt niet simpel: Pevenage is serieus gebrouilleerd met manager Walter Godefroot.

ULLRICH «Ze hebben me allebei verteld waarom ze problemen met elkaar hebben, en toch hoop ik op een goede afloop. Ze moeten zelf proberen dichter bij elkaar te komen. Maar voor mij staat één ding vast: ik wil doorgaan met Rudy. Hij heeft mij ook altijd door dik en dun gesteund.»

- Is dat een les die je uit de afgelopen twee jaar hebt getrokken: dat je nu weet wie je echte vrienden zijn?

ULLRICH «Ja. Ik weet nu ook dat ik niet de hele wereld kan veranderen, maar dat ik mezelf moet veranderen. Ik woon nu in Zwitserland; mijn echte vrienden komen me daar opzoeken, de anderen niet meer: die vinden die paar extra kilometers er te veel aan.»

Vrouwen en kind

- Hoe kijk je terug op je dopingaffaire?

ULLRICH «Dat was geen doping, dat weet iedereen. Doping betekent dat je met vreemde middelen bewust je prestaties opvoert om de boel te bedriegen; dat heb ik nooit gedaan.»

- Het was dus alleen maar een leuk avondje uit in de chique Münchense disco P1?

ULLRICH «Ja. Het wás gewoon geen doping. En toch heeft Adidas, mijn sponsor, me laten vallen. Dat had ik niet verwacht.»

- Rond die tijd zat je ook privé in een zware crisis. Was je bang dat Gaby, je vriendin, je de bons zou geven?

ULLRICH «Ik verwacht van mijn partner dat ze me blijft steunen, ook als het even wat minder goed gaat. Ik zou zwaar ontgoocheld zijn geweest als Gaby me bij onze eerste serieuze crisis had gezegd: ‘Oké Jan, en nu stap ik op.’ Het verbaast me nog steeds dat sommige mensen zeggen: ‘Wat heb jij een geweldige vrouw, een ander zou allang zijn vertrokken.’ Ik vond het juist heel normaal dat ze bij me bleef.»

- Zo normaal is dat niet. Bij dat ongeluk met je Porsche zaten er twee andere vrouwen bij je in de wagen. Zoiets zouden niet veel partners hebben verdragen.

ULLRICH «Dat hebben Gaby en ik uitgepraat. Dat konden we, omdat het tussen ons gewoon klikt.»

- Maar je hebt wel haar vertrouwen moeten terugwinnen?

ULLRICH «Uiteraard. Ik heb haar duidelijk moeten maken dat ik opnieuw met haar wou beginnen. We hebben natuurlijk een moeilijke periode doorgemaakt, maar nu is alles nog veel beter dan ervoor.»

- In juli, kort voor de Tour, kwam jullie dochter Sarah-Maria ter wereld. Als je even natelt, moét dat een verzoeningskind zijn geweest.

ULLRICH «We hebben daar toen bewust voor gekozen. We wilden onze toekomst als koppel onwrikbaar maken met een kind. We hadden er al eerder over gepraat, en na die crisiszomer zeiden we tegen elkaar: ‘Het gaat prima tussen ons. We zijn een moeilijke periode te boven gekomen, nu staat niets een kind nog in de weg.’ Die baby was dus perfect gepland.»

- Zou je zo goed hebben gereden in de Tour als je dochter er niet was geweest?

ULLRICH «Dat kleine ding heeft me nog méér de wind in de rug gegeven. Als ik eraan terugdenk: door die geboorte heb ik vier dagen niet kunnen trainen, omdat ik absoluut bij Gaby in het ziekenhuis wou zijn. Vier dagen niet trainen, net voor het absolute hoogtepunt van het seizoen, dat had ik me vroeger nooit kunnen voorstellen. Maar het heeft mijn moreel alleen maar opgekrikt. Bij de proloog heeft iedereen kunnen zien hoe snel ik was (Ullrich werd verrassend zesde, red.). Op zo’n moment verdwijnen alle problemen die je zoveel hoofdbrekens hebben bezorgd als sneeuw voor de zon. Je bent helemaal bevrijd. Ik heb intens genoten van die tijd.»

- En wanneer trouw je eindelijk met Gaby?

ULLRICH «Als het ons uitkomt. De hele wereld stelt me die vraag, maar daardoor ga ik het alleen maar uitstellen.»

- Waarom geef je niet gewoon toe dat je nog geen originele manier gevonden hebt om haar ten huwelijk te vragen?

ULLRICH «Toch wel. Als het zo ver is, vind ik wel een leuke manier om het aan te brengen. Beloofd!»

© Der Stern

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234