Lance ArmstrongBeeld ESPN

televisie★★★★☆

‘Lance’ op ESPN en Proximus: ‘Het beste wat er tot nu toe over Lance Armstrong verschenen is’

Er zijn mensen die beweren dat alles al geweten en gezegd is over Lance Armstrong. Zij dwalen. De man heeft zo’n onwaarschijnlijk levensverhaal geschreven, waar zelfs de allerbeste scenarist nooit op zal komen, en heeft zo’n complexe en fascinerende persoonlijkheid, dat er tot op het einde der tijden aandacht aan zal besteed worden, om enigszins te begrijpen wat er allemaal in ’s mans hoofd is omgegaan. De tweedelige ESPN-documentaire ‘Lance’ is het beste wat er tot nog toe verschenen is over hem.

Marina Zenovich is een gevierd documentairemaakster die haar strepen verdiende met biografische films over Roman Polanski en Robin Williams, één van Armstrongs allerbeste vrienden. Ook nu was haar doel in Armstrongs hoofd proberen te kruipen, en daar is ze zeker in gelukt, zelfs al kregen we misschien maar een fractie van zijn persoonlijkheid te zien. 

Eén van haar sterktes zijn de goeie interviews: op anderhalf jaar tijd sprak ze hem negen keer, en schotelde ze hem vragen voor als ‘Was het moeilijk om doping te gebruiken nadat je van kanker was genezen?’ Even tevoren had Armstrong het vermoeden uitgesproken dat groeihormoon misschien wel aan de basis lag van zijn teelbalkanker, en je zag hem ongemakkelijk schuiven op zijn stoel, want zo kwamen we bij het wezen van de man: iemand die ten alle koste moét winnen, alsof het een verslaving is waar hij niet vanaf geraakt, en besefte dat zijn imago met zijn antwoord opnieuw een deuk zou krijgen.

Maar Zenovich oordeelt of veroordeelt nooit, wat deze karakterschets zo sterk maakt en ervoor zorgt dat we Armstrong iets meer leren begrijpen. Ze schetst ook minutieus zijn coming of age, altijd in een rechtoe-rechtaanstijl zonder al te veel franjes - het inhoudelijke primeert op het vormelijke - waarin de getuigenis van Armstrongs brutale adoptievader Terry het meest tot de verbeelding spreekt. ‘I drove him like an animal’, vertelt hij met spijt in zijn stem over zijn losse handjes, maar je ziet meteen ook de gevaarlijke gek verschijnen, als hij de eer opstrijkt als de man die voor Armstrongs onverzettelijke karakter zorgde. Ook het verhaal van hoe hij teelbalkanker overwon, werd in de juiste context gebracht. ‘Iemand die de dood in de ogen heeft gekeken, wil alles wat hij nog wil in het leven, zo snel mogelijk verwerven’, zegt Armstrong. Doping was daarbij ‘a minor detail’, zoals bij het grootste deel van zijn generatie, maar behalve de Tour winnen wilde hij net zo goed een harmonieus gezin stichten.

Armstrong antwoordt rechtuit op alle vragen, ook al heeft hij het er zelden gemakkelijk mee. Dat het een vrouw is die ze stelt, komt het geheel ten goede, alsof hij zich liever eerlijker en oprechter toont in vrouwelijk gezelschap. De alfaman en de opportunist in hem krijgen zo weinig kans, ook al kan hij het soms toch niet laten, wat zijn tegenstanders zullen aangrijpen om te zeggen dat hij niet veranderd is. Maar er hangt een serene sfeer over de docu, en de schaarse reality-fragmenten zijn betekenisvol. Zoals zijn vochtige ogen als hij na een benefiet voor kankeronderzoek beseft dat hij niet meer de gevierde held is, of zijn bedrukte gezicht als hij met de nodige peptalk het footballteam van zijn zoon Luke toespreekt en zijn liefde verklaart aan ‘number 48’, terwijl zijn zoon hem er nadien op moet wijzen dat hij al jaren met rugnummer 35 speelt. Dat soort knulligheid doorprikt de man, zeker nadat hij weer eens een portie bluf heeft bovengehaald.

Er zijn veel getuigenissen, hier en daar een overbodige, maar ze zijn al bij al in evenwicht: die van Armstrongs tegenstanders zijn getemperd, en zijn vrouw en kinderen stellen hem niet per se in een goed daglicht, waardoor het geheel geen zwartwitverhaal wordt. Daar had de Armstrongsaga al sinds zijn eerst Touroverwinnig te veel onder te lijden.

En zoals alle goede sportdocumentaires gaat het niet over sport an sich, maar wel over de onwaarschijnlijke karakters die erachter schuilgaan en hoe ze via hun sport de weg naar roem en glorie zoeken. Jan Wauters leerde ons dat sport ‘het verhevigde leven’ is, en dat is bij niemand meer te vinden dan bij Lance Armstrong. Wil hij door deze docu weer in de gratie van het publiek komen? Dat zou best kunnen. Maar het blijft een must see voor wie geïnteresseerd is in leven en werk van Lance uit Austin, Texas. En tot slot, voor we nog eens oordelen over de man: laten we niet vergeten hoe hij met zijn organisatie Livestrong enorm heeft bijgedragen aan de strijd tegen kanker.

Bekijk hier de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234