'Latem Leven' Beeld VTM2
'Latem Leven'Beeld VTM2

televisie★☆☆☆☆

‘Latem Leven’ is realityrommel met plat patsergedrag, pathologische ijdeltuiterij en idioterie

In lang vervlogen en wie weet wel betere tijden was Sint-Martens-Latem een inspirerend toevluchtsoord voor kunstenaars, maar die zijn al lang verdreven door poenige ondernemers, architecten, advocaten en andere lieden die vooral expressie willen geven aan hun meer dan bovengemiddelde welstand en niet ongevaarlijke gezwollen ego.

Marc Van Springel

Omdat er kennelijk een markt en de bijbehorende te verpatsen reclameblokken voor bestaat, zelfs nu we bibberend voor de buis dicht tegen elkaar kruipen door de absurd hoge energieprijzen, worden enkele exemplaren van die bevoorrechte klasse in al hun glorie en, afhankelijk van hoe u het bekijkt, gelukkig of helaas zonder veel remmen opgevoerd in ‘Latem leven’.

Omdat zelfs in televisieprogramma’s over deze exquise bevolkingsgroep de sleur snel toeslaat, mogen we in dit tweede seizoen ook enkele nieuwe gezichten verwelkomen. Waarmee we niet bedoelen dat enkele vaste klanten hun botoxkuur waren gestopt of zich een nieuwe facelift hadden laten aanmeten, om het af te maken, aangevuld met een paar kilo fillers. Het had zomaar gekund. Wat ons als vanzelf bij één van de nieuwelingen brengt: Daniel, in zijn hoedanigheid als hopelijk gediplomeerd dokter de uitbater van een kliniek waar hij gul spuitjes in het gezicht plofte van iedereen die per se nog minder gelaatsexpressie wil vertonen dan een mannequinpop. Dat Gustaaf De Smet het niet meer mag meemaken!

Daniel, een zogeheten flamboyante persoonlijkheid, scoort minstens 12 op de officieel tot 10 reikende schaal van gay, al kunnen we niet uitsluiten dat hij er, om de camera ter wille te zijn, gul een schepje bovenop doet. Daniel was nog drukker dan gewoonlijk, want hij had voor de verjaardag van zijn moeder een reisje gepland naar Marokko, meer bepaald naar Marrakesh, waar hij – je moet toch boffen – zowaar een villa in Marrakeshstijl had gevonden die als feestelijke uitvalsbasis kon dienen. Onder meer voor een ballonvaart bij zonsopgang, waar Daniel amper drie meter de lucht in al spijt van leek te hebben. Een paar honderd meter hoger vroeg hij zich, tussen twee selfies door, af waarom in zo’n mand gordels niet verplicht waren en in zijns inziens veel minder gevaarlijke transportmiddelen als het vliegtuig of auto wél. Onwillekeurig vroegen wij ons dan weer af hoeveel hoogspanningslijnen er door de Marokkaanse woestijn liepen.

Lees ook

Al onze dwarskijkers: Medelijden, niet jaloezie is op z’n plek voor de rijke mensjes in ‘The Sky is the Limit’ ★★☆☆☆

Humo’s streaming top 100: de beste series om nu te streamen

Éindelijk is er met ‘Andor’ een serie die de allure heeft van de allerbeste ‘Star Wars’-bioscoopfilms ★★★★½

Aan de trip naar Marokko was al een klein drama voorafgegaan: Daniel had zijn beste vriendin en eeuwige steun en toeverlaat Louise, een pluizige en minstens driemaal daags in bad gestoken keffer van ongetwijfeld een duur ras, moeten achterlaten bij Jothi. Louise dreigde volgens de botoxdokter namelijk oververhit te raken in Marokko, of nog erger, verscheurd te worden door de wilde honden die ginder naar verluidt rondzwierven. En het was ook niet zeker of Louise wel zin had in een ballonvaart zonder gordel. Daniels beste vriendin was echter in goede handen: tante Jothi was hondenfokster en ook nog eens hondenkapster, en zelf in het bezit van vier pomeriaantjes uit wier vochtige hondenblik – Permeke had er wel raad mee geweten – wij meenden af te leiden dat ze zélf vonden dat ze te veel werden vertroeteld. Eén van de vele dingen die wij uit dit programma opstaken, is alvast dat honden belangrijk zijn in Latem.

Een andere ingezetene die werd gevolgd en verder niks noemenswaardigs uitrichtte, ene Louis, was dan weer de mede-eigenaar van een bedrijf dat in gepersonaliseerd hondenvoer deed. Of het in Sint-Martens-Latem voor de honden óók goed is, hangt af van hun voorkeur voor kapbeurten bij de hondentrimster, rare truitjes en hoedjes en – voor de zielige exemplaren die nog geen gepersonaliseerd dieet hebben – overschotjes kreeft, filet pur en champagnesorbet. En anders is er nog – we hopen dat hij in het derde seizoen zijn opwachting maakt – de hondenpsycholoog.

Oók van groot belang in Latem, zij het misschien toch iets minder dan het bezit van één of meer suf verwende viervoeters, is spiritualiteit, zo wil de serie ons althans doen geloven. Tante Jothi mocht zich graag chakraal verantwoord staan uitrekken in de tuin, volledig één met de natuur en de licht tegenstribbelende kosmos, en ook Auguste hechtte duidelijk veel belang aan wat er zoal roert tussen hemel en aarde. Auguste, die eruitziet als een ‘Expeditie Robinson’-finalist, in een editie waarin er wel héél weinig eetbaars te vinden was, is de zoon van de in het vorige seizoen kennelijk prominente Stefan Boxy, op zijn beurt één helft van de, toen zelfs de derderangs BV’s tijdelijk op waren, weleens in één of andere culinaire tv-sof ten tonele gevoerde horecatweeling.

Lees ook

Joshua Van der Aa, cosmetisch arts uit ‘The Sky Is the Limit’: ‘In cosmetische geneeskunde is 80 procent van de vernieuwing pure quatsch’

Op een volgens de voice-over ‘paradijselijk eiland’ in de Caraïben waren de Boxy’s een B&B aan het optrekken, en de leiding van dat project was – door iemand die beter had moeten weten – in handen gegeven van Auguste. Die ging er eigenzinnig prat op vooral geen architect te zijn en niet met voor een bouw soms toch handige getekende plannen te werken, maar – je bent een Auguste of je bent het niet – te kiezen voor een ‘organische’ aanpak. Dat wilde zeggen, lichtte de voice-over – nu helemaal op dreef – toe, dat Auguste vertrouwde op ‘de inspiratie en de visie van de dag’. Of anders gezegd: zomaar wat deed. Een visie die blijkbaar ook de lokale vaklieden had aangestoken. Tot afgrijzen van Auguste had de man van het sanitair het toilet verkeerd en zelfs ostentatief náást de uitnodigend uit een muur priemende buizen geïnstalleerd. De weerspannige vakman in kwestie kwam helaas niet in beeld, anders waren wij – hoe diep we inmiddels ook in de zetel waren weggezakt – spontaan overeind geveerd voor een welgemeend applaus.

Auguste, die op de werf alleen maar een poot uitstak om aan te wijzen wat er zijns inziens allemaal nog moest gebeuren, profileerde zichzelf verder vooral als een onvervalste natuurmens: ’s ochtends nam hij om goed wakker te worden een duik in zee en hij verplaatste zich steevast blootsvoets. Tot zijn uit het vaderland overgevlogen vader filosofeerde hij daarover: ‘Als je hier op vakantie bent, is het gemakkelijk om elke dag je schoenen aan te doen, maar als je hier woont niet meer.’ Na vier keer terugspoelen – wij blijven in alle omstandigheden professioneel – weten we nog altijd niet wat Auguste hiermee bedoelde. Wellicht zijn we daarvoor niet spiritueel genoeg. Of hebben we vaker een ochtendlijke duik in zee nodig. Ondertussen vonden wij Auguste meer en meer op Harry Dunne uit ‘Dumb and Dumber’ lijken, wat zijn verschijning op slag een stuk draaglijker maakte. Voorts zijn wij zeer benieuwd of Augustes organisch tot stand gekomen bouwsel de eerste tropische cycloon in de regio overleeft. Dat die ginds steeds heviger worden, leek ons meteen het eerste pluspunt van de klimaatverandering.

Of we dat nu graag wilden of niet, we maakten ook kennis met Tibby en Arnaud, een koppel dat een fitnesscentrum uitbaat in Latem en in beeld verscheen terwijl ze met gebolde spieren wat onbestemde inspanningen deden aan een bijna afbetaald toestel. In Arnauds jogging tekenden zich, als rechthoekige erecties, minstens drie telefoons af. Eén voor de klanten, één voor privégebruik en één voor de installateur van de toestellen, gokten wij, kwestie van onze hersens koste wat het kost gaande te houden. Tibby trok dan weer de aandacht, wellicht met het oog op de wat oudere mannelijke klandizie, met ene decolleté waarmee in sommige niet eens zo verre landen celstraffen op staan. Wie werkelijk overal naar kijkt, kwam het duo wellicht bekend voor van ‘Personal Trainers’, nog zo’n topprogramma, waarin ze eerder al met hun diverse spiergroepen te koop liepen.

Misschien omdat hij vond dat het programma wat diepgang kon gebruiken, ging Arnaud meteen de therapeutische toer op. Tibby en hij waren zo’n goeie match, analyseerde hij, omdat ze zoveel dingen in common hadden. ‘Zij wil de beste versie van haarzelf zijn. Zij helpt mij daarbij en ik help haar daarbij. En dan zijn we alle twee gelukkig,’ klonk het kordaat. Hij voegde eraan toe ze alleen elkaar hadden. En Chanelleke, hun perfect getrimde en op tijd van gepersonaliseerde brokken voorziene hond. En een gamma fitnesstoestellen. We volgden het ogenschijnlijk perfecte koppel naar de tattooshop waar Arnaud, terwijl Tibby zijn handje vasthield en hij iets te hard zijn best deed om niet van zijn stokje te draaien, stoer de woorden ‘discipline’, ‘focus’ en ‘dedication’ in zijn gespannen biceps liet prikken. ‘Very sexy. Arnaud in drie woorden,’ oordeelde Tibby. De tattoo waarvoor hij zo had liggen lijden, was zo klein – denk: de minuscuulste lettertjes in de doorsneebijbel – dat er evengoed ‘machopatser’, ‘hangkast’ en ‘dommekracht’ had kunnen staan, voor arendsogen die het toch zouden kunnen lezen wellicht óók een treffende omschrijving van de fitnessheld.

Wellicht tot verrassing van de makers zelf sloop via dit stel de harde en doorgaans ongenadige realiteit het rozige Latemse wereldje binnen. De onvervulde en steeds nadrukkelijker opspelende kinderwens van Tibby hing als een donkere, mogelijk uitdijende schaduw over hun liefdesgeluk. Arnaud weet het eerst nog luchtig aan hun superdrukke leven en het feit dat ze het niet in Tibby’s hoogtijd deden, maar stond wel zeer groen en ongemakkelijk te lachen toen na een onderzoek bleek dat het aan zijn zwemmers lag. Hij kon er duidelijk niet bij dat zijn tot de allerlaatste vezel afgetrainde lichaam geen zaad van topkwaliteit produceerde. Alsof hij niet alleen zijn Tibby, maar ook Latem en alle collega-fitnessinstructeurs in de steek liet. Zijn zaadcellen waren wel degelijk hele goeie en snelle zwemmers, werkelijk van Olympisch niveau, suste Tibby, wellicht ook zijdelings denkend aan hun klantenbestand, ze waren alleen niet met genoeg. Dat zo’n toch ernstige en voor velen helaas ook herkenbare kwestie uit het niets in deze voor de rest zeer leeghoofdige bedoening opdook, was verrassend en verwarrend, en maakte ons bijna benieuwd naar het vervolg. Bijna. Elke tikkende seconde is nu eenmaal een pas in de richting van de dood. Je kunt je weinige tijd dus maar beter zo wijs mogelijk besteden.

Wat ons, meer nog dan alle door de camera nog aangewakkerde platte patsergedrag, pathologische ijdeltuiterij en idioterie, stoorde aan deze realityrommel, is dat na een tijdje opviel hoe alle opgevoerden – we hebben er u nog een paar bespaard – al dan niet terzijde wel een bedrijf of product te verkopen dan wel te promoten hadden. En uiteraard alleen maar daarom hun medewerking hadden verleend. Geld hebben is één ding, maar je geërfde of eigenhandig vergaarde fortuin in stand houden of liefst nog doen aanzwellen, is een heel andere zaak. En daarvoor zijn alle middelen gerechtvaardigd. Dat weten ze in het exclusieve Latem maar al te goed. En als ze het daar niet weten, dan hun vetbetaalde financiële adviseurs wel. Zo wordt deze langgerekte verkapte reclamespot in voor velen toch bange en onzekere dagen als deze een welhaast obscene affaire. Wij schuiven onze portie dan ook met graagte door naar de dichtstbijzijnde niet op gepersonaliseerde voeding gestelde uitgemergelde straathond.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234