Laurel CanyonBeeld Humo

Televisie★★★★☆

‘Laurel Canyon - A Place in Time’ op Canvas: Het feestje waar je graag bij was geweest

‘Je had Parijs in de jaren dertig, de renaissance in Italië, en Los Angeles van ’65 tot ’75’. David Crosby ging voor de hyperbool toen hij op het einde van een nieuwe tweedelige documentaire van Alison Ellwood zijn tijd in het L.A. van de sixties probeerde samen te vatten, maar meer dan een piepklein punt had hij natuurlijk wel. 

Met wat er in die periode aan muziek werd gemaakt in de City of Angels kun je makkelijk een succulente platenkast of vijf vullen. En het decor waarin dat alles werd verwekt, vormgegeven en opgenomen, was er een dat je normaal alleen in films ziet. Als een rivier meandert Laurel Canyon Blvd doorheen de heuvels van Hollywood, in de smalle zijvertakkingen met ronkende namen als Lookout Mountain Ave en Kirkwood Ave voornamelijk houten huisjes, badend in het groen. Weemoedig geurende eucalyptus-bomen, fluitende vogeltjes, eenden in een vijvertje net onder de grote ramen met uitzicht op Los Angeles in de mist. Het was in deze toen nog perfect betaalbare onderkomens dat de artiesten die midden jaren zestig L.A. binnendruppelden zich vestigden. ‘It wasn’t a scene yet,’ zegt David Crosby, ‘It was just a better place to live’.

Frank Zappa had er zijn Mothers Of Invention al gehuisvest, en na Crosby volgden Johnny Echols van het latere Love, Stephen Stills uit New Orleans, Neil Young uit Canada, Richy Furay, John en Michelle Phillips, Cass Elliott, en Ray Manzarek en Jim Morrison van The Doors.

Overdag werd er geblowd, gehangen, gedronken en gecreëerd. Van jaloezie was geen sprake, iedereen hielp waar er geholpen kon worden. Deuren gingen nooit op slot en iedereen viel zonder kloppen bij elkaar binnen: ‘Why don’t you play me the song you’re working on?’. ’s Avonds ging het naar The Troubadour en de Whisky a Go Go in West Hollywood, waar je op een avond Buffalo Springfield in het voorprogramma van The Doors aan het werk kon zien. Achteraf ging het terug naar de canyon, waar het feestje verderging tot diep in de nacht.

Het duurde niet lang vooraleer ook Joni Mitchell er bloedmooi en mysterieus liep te wezen. ‘Maybe the truth doesn’t rhyme,’ zei ze, en kondigde daarmee de gebeurtenissen aan die in deel twee het ongedwongen leventje in de canyon op hun kop zouden zetten.

Woodstock zorgde aanvankelijk nog voor collectieve euforie, maar Neil Young zag als een van de eersten hoe de machtige kaken van de commercie de vrolijke scene in hun macht aan het krijgen waren. Neil wilde niet gefilmd worden op Woodstock. ‘I’m gonna play my ass off for the people that are here tonight,’ zei hij. The revolution will not be televised.

In augustus 1969 maakten de Manson-moorden een abrupt einde aan het onbezorgde leventje in de canyon. Iedereen kende wel iemand die betrokken was, en Spawn Ranch, van waaruit Manson zijn duivelse plannen smeedde, lag op wandelafstand. De prachtige setting bleef onveranderd, maar de deuren gingen op slot. David Crosby: ‘It was scary. I went out and bought a shotgun’.

Terwijl een deel van de songwriters van de eerste generatie uit de canyon wegtrok, deed een nieuwe generatie haar intrede: Jackson Browne, Gram Parsons, Lowell George en Little Feat, Linda Rondstadt, The Eagles, en David Geffen, die goud had geroken en er artiesten kwam verzamelen voor de uitbouw van zijn imperium. Geld en cocaïne stroomden er in gelijke mate. De muziek bleef fantastisch, maar de sfeer was radicaal veranderd. Om het met de woorden van Graham Nash te zeggen: ‘It became edgy, colder, less truthful’.

Jim Morrison ging afkicken in Parijs en stierf er op 3 juli ’71 in zijn badkuip. Gram Parsons nam twee jaar later een overdosis in de Joshua Tree-woestijn, en toen in de zomer van ’74 ook Cass Elliott van The Mamas & the Papas overleed aan een hartfalen, was het feestje in de canyon echt voorbij. ‘Zij was de catalysator,’ zegt fotograaf Henty Diltz, ‘the teacher to all of us. She set it all in motion’.

Nieuwe verhalen vielen er in ‘Laurel Canyon – A Place in Time’ nauwelijks te rapen, maar de prachtige, vaak nooit eerder vertoonde archiefbeelden en de getuigenissen van de hoofdrolspelers, maakten dat je er aardig wat geld voor over zou hebben gehad om er destijds bij te zijn geweest. Only the music remains.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234