null Beeld

FILM★★★☆☆

Le fidèle (★★★☆☆)

Misdaad en minnekoorts in de Brusselse tunnels.

Zolang hij binnen de grenzen van het misdaadgenre blijft, staat Michaël R. Roskam te regisseren met de zelfverzekerde hand van een echte crack. Maar als de cineast ook een liefdesverhaal probeert te brengen, is het alsof hij zich met klompen op glad ijs waagt. Ziedaar de indruk die wij overhielden aan ‘Le fidèle’, Roskams derde langspeler. De pitch kent u wel: Matthias Schoenaerts speelt Gigi, een gangster die het te pakken krijgt voor een knappe racepilote (Adèle Exarchopoulos).

Bij het schetsen van de onderwereld waarin zijn personages zich bewegen, voelt Roskam (zoals al bleek uit ‘Rundskop’ en ‘The Drop’) zich duidelijk als een vis in het water: vooral de dynamiek tussen Gigi en zijn maats – allemaal kerels die de eerste helft van hun leven in jeugdinstellingen hebben doorgebracht en daar een onverbreekbare loyaliteit aan hebben overgehouden – tintelt van authenticiteit. Al snel wordt duidelijk dat de relatie tussen Gigi en Bibi niet beperkt blijft tot een amoureus subplotje, maar dat de liefde – en het unieke lijden dat daar vaak bij komt kijken – net het Grote Thema vormt van ‘Le fidèle’. ’t is alsof Michael Mann de actiescènes in ‘Heat’ drastisch zou hebben ingekort, en de liefdesverhouding tussen Robert De Niro en Amy Brenneman zwaar zou hebben uitgebreid. Toch is het in de misdaadscènes dat Roskam excelleert: zo is de overval op de geldtransportwagen een onwaarschijnlijk sterk staaltje cinema. En dankzij ‘Le fidèle’ weten we nu ook waarom de afbrokkelende Brusselse tunnels nog niet konden worden gerenoveerd: omdat Roskam eerst nog een Porsche door die grauwe kokers moest laten zoeven!

Het is in de tweede helft dat ‘Le fidèle’ in de problemen komt. Vanwege roodgloeiend spoilergevaar kunnen we uiteraard niet in detail treden, dus laat ons gewoon melden dat Roskam over halfweg uitpakt met een reeks überdramatische plotwendingen die – toch wat ons betreft – een serieuze uitdaging vormen voor het inlevingsvermogen. En sorry hoor, maar hoeveel keer kun je een hoofdpersonage gevangen zetten, laten ontsnappen, opnieuw gevangen zetten, opnieuw laten ontsnappen, opnieuw gevangen zetten, en opnieuw laten ontsnappen vooraleer het onbedoeld op een running gag begint te lijken? Dat de tweede helft niet werkt, heeft naar onze mening ook te maken met een fundamenteler knelpunt: het gebrek aan chemistry tussen de twee hoofdacteurs. Begrijp ons niet verkeerd: Schoenaerts staat voortreffelijk te acteren, en Exarchopoulos heeft beslist een mooi snoetje, maar tussen hen gloeit geen hartstocht; de vonk ís er gewoonweg niet. En dat vormt een probleem, want het slaat de kruk weg waarop de hele plot in feite is gestoeld. Roskam weet zijn film op de valreep nog naar een magnifiek, nog lang nazinderend, bijna surreëel eindshot te voeren, maar die kruk krijgt hij niet meer rechtgezet.

En toch siert het Roskam dat hij met ‘Le fidèle’ buiten de vertrouwde gangsterpaden probeert te treden. Dat zijn film daarbij begint te slippen en uiteindelijk koninklijk uit de bocht vliegt, nemen we er graag bij, want per slot van rekening is ‘Le fidèle’ nog altijd tien keer intrigerender dan het merendeel van de films.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234