Lidewij Nuitten - Waar is Mark? Beeld Humo
Lidewij Nuitten - Waar is Mark?Beeld Humo

Funny ValentineLidewij Nuijten

Lidewij gaat op zoek naar haar eerste lief. ‘Er loopt blijkbaar meer dan één zwarte Mark van eind 20 rond in Vlaanderen’

De glimlachend door het leven stappende Lidewij Nuitten – u kent haar onder meer van de ‘Iedereen beroemd’-rubriek ‘Mijn straat’ – werd afgelopen zomer door een vintage Lidewij Nuitten-idee bevangen: ‘Wat als ik eens op zoek ga naar de eerste jongen op wie ik ooit verliefd werd?’ Een halfjaar later verblijdt Eén ons met ‘Waar is Mark?’, een driedelige amoureuze queeste waarin het wemelt van de Marken, terwijl er maar eentje de ware kan zijn.

LIDEWIJ NUITTEN (28) «Feitelijk heb ik maar twee herinneringen aan Mark. Heel levendig zie ik nog voor me hoe we, op een sportkamp op ons 8ste of 9de, elkaar ’s avonds voor het slapengaan kusjes toebliezen vanuit onze stapelbedjes. En het tweede beeld vergeet ik ook nooit meer: Mark die op de laatste dag van het kamp, toen we buiten afscheid namen, door een ouder blank koppel werd opgewacht. Pas toen moet ik beseft hebben dat hij geadopteerd was – Mark was zwart.

»Verder wist ik, toen ik aan ‘Waar is Mark?’ begon, enkel nog dat dat kamp ergens in de Kempen plaatsvond – De Hoge Rielen in Kasterlee, weet ik inmiddels honderd procent zeker – en dat er een bepaalde onuitgesproken connectie tussen ons was, een vibe. Het is maar een veronderstelling, maar het zou ermee te maken kunnen hebben dat we ons allebei buitenbeentjes voelden op dat kamp: ik was er zo goed als zeker het enige meisje – het was hoogstwaarschijnlijk een voetbalkamp – en hij moet van zijn kant het enige gekleurde kindje geweest zijn. ‘Wij begrijpen elkaar’: ik denk dat een groot deel van de verliefdheid in die verstandhouding besloten lag.»

HUMO Je nam best een risico door een documentaire te maken over je zoektocht naar Mark: voor hetzelfde geld had je ’m vrijwel meteen gevonden en had je nu geen programma gehad.

NUITTEN «Tot voor kort kwam Mark hooguit één keer per jaar nog eens in mijn herinnering terug, maar afgelopen zomer was dat ineens drie of vier keer. Ik ben ervan overtuigd dat dat iets wil zeggen – ik geloof niet in toeval – alleen heb ik geen idee wát. Hoe dan ook: ik was heel benieuwd wat er van hem geworden was, en er was maar één manier om daarachter te komen: hem gaan zoeken. Ik deed dat van meet af aan met een camera op mijn schouder, al wist ik inderdaad niet zeker of ik uiteindelijk wel iets met de beelden zou kunnen doen. Het was wat dat betreft aldoor een gek evenwicht tussen Lidewij-de-persoon, die zo snel mogelijk de man wilde vinden naar wie ze op zoek was, en Lidewij-de-televisiemaker die dacht: ho ho, niet te snel!

»Mijn eerste aanknopingspunt was Erice, een vriend van me die zelf ook geadopteerd is. ‘Ik ken toevallig een Mark uit de Kempen die zwart is,’ was zowat het eerste dat hij tegen me zei. Geweldig, dacht ik, ik pleeg één telefoontje en ik heb ’m al. Maar langs de andere kant dacht ik ook: verdorie, ik hoop dat hij het niet is. Wat een toeval, dacht ik toen hij het inderdaad niet bleek te zijn. De naam Mark is nogal ongebruikelijk voor mensen van mijn generatie, hè? Maar ik ben er tot mijn grote verrassing achter gekomen dat er meer dan één zwarte Mark van eind de 20 of begin de 30 in Vlaanderen rondloopt.»

HUMO Had je je er een voorstelling van gemaakt wat je zou doen als je de Mark der Marken daadwerkelijk zou vinden?

NUITTEN «O, ik heb werkelijk álle mogelijke scenario’s in mijn hoofd afgespeeld. Ik wist dan ook totaal niet wat voor persoon hij geworden was na al die jaren, hè? De kans was heel groot dat we zodanig ver uit elkaar waren gegroeid dat een eventuele ontmoeting op een gigantische teleurstelling zou uitdraaien. Zo van: ‘Tof dat ik je heb teruggevonden. Bye!’ Al geloofde ik daar ook weer niet echt in, omdat ik mezelf een ideaalbeeld van Mark had aangepraat. Ik zei weleens heel streng tegen mezelf dat ik daarmee moest stoppen – ‘Wees voor de verandering eens realistisch!’ – maar dat haalde niet veel uit. Telkens wanneer ik eraan dacht dat ik misschien wel oog in oog zou komen te staan met die nu 28-jarige man, werd ik zo ontroerd dat ik spontaan begon te huilen.»

HUMO Van de weeromstuit zou je zelfs aan je geaardheid zijn beginnen te twijfelen.

NUITTEN «Ja, in die zin was ‘Waar is Mark?’ ook een zoektocht naar mezelf.

»Mark was mijn eerste vriendje, als je het zo al kon noemen, en hij zou voor lange tijd ook de laatste blijven: tijdens mijn puberteit heb ik nooit liefjes gehad. Ik was te jongensachtig voor de jongens, denk ik, waardoor ik me niet in hun interesseveld bewoog. Kreeg ik het in het middelbaar te pakken voor een jongen, dan werd die jongen geheid verliefd op een knappere vriendin van me. Pas op mijn 23ste besefte ik ineens: oei, ik val precies op meisjes. Sindsdien heb ik mezelf jarenlang als strikt lesbisch beschouwd; ik keek niet eens meer naar de jongens.»

HUMO Tot nu, dus.

NUITTEN «Ja. Als ik zo opga in de vraag wat er van Mark geworden is, dacht ik, dan wil dat toch zeggen dat ik niet helemáál lesbisch ben? Een vrouw die ik voor mijn documentaire geïnterviewd heb – ook al geadopteerd, dat was echt een patroon – suggereerde een mooier woord dan biseksueel: fluïde. Dat bevalt me wel.»

HUMO Als ik zo vrij mag zijn: heb je op dit moment een partner?

NUITTEN «Nee, ik ben gelukkig met mezelf. Of dat probeer ik toch te zijn (lacht).»

HUMO In een ultieme poging om Mark te vinden, lanceerde je in november een oproep in de inmiddels ter ziele gegane talkshow ‘Vandaag’. Wat heeft dat opgeleverd?

NUITTEN «Veel minder dan ik gehoopt had (lachje). Oh my God, dacht ik vooraf, ik mag een oproep doen op de nationale tv! Er gaan honderden, zo niet duizenden mails binnenlopen! Maar de volgende dag opende ik mijn mailbox en zaten er amper twaalf mails in. Natuurlijk, er moest er maar eentje de goeie zijn, maar ik was toch een tikje teleurgesteld. De eerste acht mails die ik las, waren dan ook nog eens buitengewoon ontmoedigend: stuk voor stuk waren ze afkomstig van enthousiaste mensen die heel zeker zeiden te weten wie het was, en me vervolgens de naam gaven van één van de Marken die ik zelf al had gevonden, en van wie ik honderd procent zeker wist dat ze het níét waren. Ik had mezelf op voorhand wel plechtig beloofd: als ik Mark niet vind via deze oproep, dan accepteer ik met pijn in het hart dat het me niet gelukt is en stop ik met mijn zoektocht.»

HUMO En? Heb je ’m gevonden?

NUITTEN «Dat wil ik je enkel off the record zeggen (voegt de daad bij het woord)

HUMO Kun je on the record zeggen of je tevreden bent met wat ‘Waar is Mark?’ je heeft opgeleverd?

NUITTEN «Ja, zéér tevreden. In mijn ultieme droomscenario slaagde ik er niet alleen in om Mark terug te vinden, maar was er ook weer die vibe van twintig jaar geleden én zou hij zich de kushandjes in de stapelbedden van het voetbalkamp nog levendig kunnen herinneren. Maar na een paar weken draaien besefte ik dat ook als ik hem niet zou vinden, of als ik te weten zou komen dat hij aan corona gestorven is in maart – weet ik veel – deze zoektocht toch de moeite waard zou zijn geweest. Het rare was dat alles als één grote puzzel in elkaar paste, in die mate zelfs dat je bij momenten amper zult geloven dat ik niks in scène heb gezet. Zo was ik op een gegeven moment simpelweg ‘Mark’, ‘adoptie’ en ‘Kempen’ aan het googelen, en kwam ik bij een artikel uit dat nog maar een maand of drie online stond, en dat me op een spoor bracht vanwaaruit ik weer een nieuw belangrijk spoor vond. Was ik een jaar geleden op dit idee gekomen, dan had ik gegarandeerd geen documentaire kunnen maken die zo van de toevalligheden aaneenhing als de documentaire die ik nu gemaakt heb. Ik móést deze film nú maken, dat geloof ik heel sterk.

»Soms lig ik in mijn bed en denk ik: wat is me de laatste vier maanden toch allemaal overkomen? Ik had tijdens de opnames weleens het gevoel dat ik in een geüpdatete versie van ‘The Truman Show’ was beland, dat ik in een door een onzichtbare hand geschreven verhaal figureerde waarvan je denkt: kon zoiets maar in de realiteit.»

HUMO Bedankt voor het gesprek. En veel succes in de liefde.

NUITTEN (lacht) «Dank je, dat kan nooit kwaad.»

‘Waar is mark?’, Eén, dinsdag 16 februari, 21.30

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234