null Beeld VRT
Beeld VRT

Televisie★★★½☆

Lidewij Nuitten leek almaar verliefder te worden in ‘Waar is Mark?’ op Eén

‘Allee, Lidewij,’ reageerde de moeder van Lidewij Nuitten, klaarblijkelijk geen aanhanger van de onstuimige woordenvloed, op de per telefoon overgebrachte mededeling dat haar dochter op zoek zou gaan naar haar allereerste liefje, en daar meteen ook een driedelige televisiereeks uit zou knippen. Het betrof geen schampere zucht, nee, zeker niet: allee-ologen herkenden de berustende variant, de allee waarmee akte genomen wordt van iets, en waarin ook een hint van trots gevangen zit. Moeders kennen hun kinderen, ook al zeggen ze van niet, en ze weten wanneer ze niet tegen te houden zijn. 

Op haar 8ste – het kon ook haar 7de geweest zijn, de steekkaarten van het geheugen zitten zelden op volgorde – had Nuitten ergens in de Kempen een voetbalkamp gevolgd, en daar was ze voor het eerst patiënt geworden van de ziekte die verliefdheid heet. De koorts had zich op Mark gericht, een geadopteerde zwarte jongen met een wereldwijze schittering in de ogen. Vanuit hun stapelbedden hadden ze elkaar net voor het slapengaan kusjes toegeblazen. De werkelijkheid wat bloemig geluk afhandig maken is makkelijker als je 8 bent, en het leven een voetbalveld groot is.

Nuitten begon haar zoektocht in De Hoge Rielen in Kasterlee, de vermoedelijke plaats delict. Het was televisie die je kon ruiken: in de vochtige slaapzalen van zo’n kampplaats hebben de muren decennialang met peilloos geduld zweet, windjes en krokante dromen verzameld, en samengebald in een parfum dat herinneringen aan le temps perdu activeert. Het Madeleinekoekje van Vlaanderen: een schimmelluchtje.

Nuitten leek weinig haast te hebben bij haar zoektocht, en een nauwkeurig gestructureerd plan was er ook al niet. Prima: almaar vaker wil ik mensen van hun pathetische to-dolijstjes ontwormen. Via Erice – een vriend met roots in Rwanda – ontmoette Nuitten een zwarte Marc, maar hij bleek niet de Jacob te zijn. Er kwam wel een boeiend verhaal van over adoptie in Vlaanderen, een geschiedenis die Nuitten ook via nog een ander, op het internet blootgelegd spoor uitdiepte. Er zit een aangename onvoorspelbaarheid in ‘Waar is Mark?’, met het leven van een 8-jarige heeft het gemeen dat alles dat verder dan vijf minuten in de tijd ligt blanco toekomst is, en dus is het uitkijken naar waar het programma in de volgende deeltjes vooral wordt: de persoonlijke odyssee van Nuitten, of een hap geschiedschrijving van een in bedenkelijk postkoloniaal dedain gedrenkt Vlaams adoptieverleden?

In retrospect leek Nuitten ondertussen almaar verliefder te worden op de voorlopig vruchteloos opgespoorde Mark. Ik meende het verlangen te herkennen: het is verliefd worden op een idee, op een verhaal, op een leugen, en weten dat die leugen evenveel bestaansrecht heeft als de becijferde werkelijkheid. In dat nostalgische hengelen zit bovendien geen afwijzing van de toekomst, zoals fantasieloos tuig weleens beweert – het is ontroerend oceanische trouw aan de snippers geluk die je ooit mocht verzamelen.

Tijdens het gesprek met Nuittens moeder had aan de andere kant van de lijn plots een krakend happen in iets weerbarstigs geklonken. ‘Zijde gij ne wortel aan ’t eten?’ vroeg Nuitten. ‘Chips,’ was het even bondige als informatieve antwoord van haar moeder. In de laconieke eerlijkheid van die reactie woonde trotse baldadigheid – stiekem hoopte ik ook dat het nog maar tien uur ’s ochtends was. Lidewij Nuitten moet me dringend de voornaam van haar moeder doorgeven, zodat ik, camera op de schouder, naar haar op zoek kan. In afwachting daarvan hou ik de werktitel op ‘Waar is Gerda?’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234