'Souad', 'The last bus', 'Peter von Kant' Beeld
'Souad', 'The last bus', 'Peter von Kant'

Humo gidst

Liefde door een scherm, overgeven op minnaars en een knar tegen de klok: dit zijn de bioscoopfilms van de week

Redactie

‘The last bus’ ★★★½☆

Vertrekpunt: Schotland. Eindbestemming: uw hart.

null Beeld WW Entertainment
Beeld WW Entertainment

We vouwen de kaart van Groot-Brittannië open: neen, niet één van die plattegronden uit Google Maps, maar een échte ouderwetse landkaart die heerlijk kraakt en ritselt. We plaatsen de top van onze wijsvinger helemaal bovenaan op de kaart, op het dorpje John o’ Groats, in het uiterste noorden van Schotland, en vervolgens dalen we via de steden Thurso, East Kilbride en Liverpool af naar Land’s End, het laagste puntje van Cornwall (aaah, na al dat swipen waren we bijna vergeten wat voor een heerlijk tactiel genoegen het is om je vinger langs een stuk papier te laten glijden!). Zo, nu kennen we het welgeteld 1.349 kilometer lange traject dat in ‘The last bus’ wordt afgelegd door Tom, een hoogbejaarde knar die in 1952 met zijn vrouw naar John o’ Groats is verhuisd en nu, in de avond van zijn leven, met de bus terugkeert naar zijn oude woonst in Land’s End om een belofte te vervullen.

Terwijl we door de mooie soundtrack af en toe een melancholische Mexicaanse trompet horen waaien, en de camera af en toe een eenzame regenboog boven zee in beeld neemt, kijken we naar de belevenissen van de knar: hij knoopt een gesprekje aan met een tiener die bij het leger wil, verzeilt op een Oekraïens verjaardagsfeest, en tussendoor komen er in de vorm van flashbacks droeve herinneringen bovendrijven. Maar de zich aan zijn buskaart en aan zijn koffertje (hm, wat zit daar toch in!?) vastklampende Tom laat zich door niets of niemand afleiden: hij heeft immers nog iets te doen in Land’s End, en zijn levensklok tikt.

De reis komt het dichtst bij een spannend drama wanneer Tom de verdediging op zich neemt van een islamitische vrouw die wordt belaagd door een racistische bullebak: wat lijkt hij klein en fragiel tegenover de lomperd! Maar net zoals de bus bij geen enkele halte lang stilhoudt, zo blijft de film bij geen enkele ontmoeting lang stilstaan. Het incident met de racist is uiteindelijk maar één van de vele voorvalletjes in een ontroerende roadmovie, die je hoe langer hoe meer in een verhoogde staat van weemoed brengt. En natuurlijk was niemand geknipter voor de hoofdrol dan de klasbak Timothy Spall, die nooit ouwelijker oogde: de mondhoeken door het gewicht der jaren naar beneden getrokken, de rug zo krom als een banaan, de oogleden nauwelijks nog zichtbaar onder die borstelige bezems die voor zijn wenkbrauwen doorgaan.

Er valt ook veel te glimlachen, en niet alleen met Spalls reactie op een hitsig koppeltje. Of hij nu afrekent met een bullebak of op straat een doorleefde versie van ‘Amazing Grace’ brengt: altijd is er wel een omstander die z’n smartphone tevoorschijn haalt en de beelden online zet. Eén van de mooiste en grappigste vondsten van ‘The last bus’ is dan ook dat Tom zich er niet bewust van is dat hij viraal gaat en dat hij stilaan uitgroeit tot een nationale bekendheid. Goede reis, Tom. We hopen dat je het redt!

‘Il buco’ ★★★½☆

Het mooiste gat van de wereld.

null Beeld Imagine
Beeld Imagine

In 1961 zakten enkele speleologen uit het rijke Italiaanse noorden af naar het arme, maar magnifieke Calabrië om de Bifurto-kloof in kaart te brengen, toen de op twee na diepste grot ter wereld. In ‘Il buco’, een welhaast documentair aanvoelende, meer op stiltes dan op dialogen drijvende reconstructie van hun afdaling, deelt de regisseur zijn ontzag voor de mysterieuze grot, maar ook zijn bekommernis om een bucolische wereld die op het punt staat te verdwijnen. Terwijl de schaduwen van de speleologen op de rotswanden dansen, tuurt een oude herder stilzwijgend vanaf de berghelling naar de enthousiaste grotonderzoekers die met hun truck, hun fluitjes en hun ‘Woo-hoo!’ de eeuwenoude rust in het idyllische landschap komen verstoren. Prachtig shot: de speleoloog die een bladzijde uit een tijdschrift scheurt en het papier brandend in de diepte laat vallen. Gelukkig was het geen Humo!

‘Peter von Kant’ ★★½☆☆

De bittere gordijnen van Peter von Kant.

Peter Von Kant Beeld Septemberfilm
Peter Von KantBeeld Septemberfilm

Waren het in ‘Die bitteren Tränen der Petra von Kant’ (1972) van Fassbinder de dames die in alle staten waren, dan is het in François Ozons weinig memorabele adaptatie een hooghartige homoseksuele cineast (Denis Ménochet) die zijn gal uitspuwt over zijn ex-minnaars (‘Smérig dat hij was! Hij stonk! Hij stonk zoals alleen mannen kunnen stinken’). Wanneer hij het te pakken krijgt voor de goddelijke would-beacteur Amir, ontspint zich tussen de muren van Peters seventiesflat een pervers machtsspelletje dat de toneelliefhebbers, de fans van coltruien en olifantenpijpen en de sm-adepten onder u zal doen kwijlen. Ménochets vuurrode hemd past perfect bij de bloedrode muren, maar de geaffecteerde acteerstijl waar de acteurs zich op bevel van de cineast aan overgeven, joeg ons hoog de gordijnen in. Het waren nochtans rode gordijnen!

‘Souad’ ★★★☆☆

Liefde in tijden van smartphones.

Souad Beeld Humo
SouadBeeld Humo

In onze vlegeljaren schreven wij dweperige epistels naar ons droommeisje, waarna we dagenlang met een bonzend hart bij de brievenbus op het antwoord zaten te wachten (we zitten er nog). Vandaag beleven tieners hun hartstochten en smarten in het schijnsel van hun smartphone. Via WhatsApp tintelende berichtjes uitwisselen: spannend! Op Instagram zien hoe je aanbedene iemand anders kust: de hel op aarde. Zo ziet de Egyptische Souad op haar telefoon hoe haar droomjongen Ahmed er andere scharrels op na houdt. Ongeveer halverwege maakt het verhaal een sprongetje in de tijd, en het is na die ingreep dat het in vérité-stijl gefilmde ‘Souad’ pas echt aan tragiek begint te winnen. Wat, zo vraagt een mens zich af, weegt het zwaarst op die moslimmeisjes: het keurslijf dat hun wordt opgedrongen door hun religieuze vaders, of de verpletterende druk van de sociale media?

Meer kijktips? Check humo.be/gids

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234