null Beeld VRT
Beeld VRT

Televisie★★★☆☆

Liever dan in een mensenrechten schendende versie van ‘My Way’ te ontbranden, hield Frank het in zijn laatste ‘Extra Time’ op een onvervalst Raesisme

‘Er is hard aan gewerkt,’ noteerde Frank Raes terwijl hij zijn gelaatsspieren elke vorm van gymnastiek verbood. Hij had het niet over zijn in fitnessruimtes bij elkaar gepufte sixpack, wel over de paternoster van ingestuurde filmpjes waarin hij, na meer dan veertig jaar van solide sportjournalistiek bij de openbare omroep, uitgewuifd werd door Dries Mertens, Radja Nainggolan, Jan Ceulemans, Vincent Kompany e tutti quanti.

Jeroen Maris

Het waren veeleer knullige dankwoordjes, haastig in elkaar gezet door heren die van stand zijn en dus weinig tijd hebben. Die keukentafelfilmpjes herinnerden er ook aan dat een iPhone met een camera maar zonder regisseur komt, en dat kadrage en belichting dus optioneel zijn.

Maar zoals ook die ene Beerschotsupporter dacht net voor hij aan geavanceerd speerwerpen deed richting het Antwerpvak: het is het gebaar dat telt. En ik verwed er m’n pik op dat Raes vooraf had benadrukt dat hij géén pompeus afscheid wilde in de laatste ‘Extra Time’ die hij mocht voorzitten. Hij weet ook hoe dat gaat: het begint met je kleinkinderen die je een tuil jasmijnen onder de neus duwen, en het eindigt met Wesley Sonck die, zijn wangen een bedding voor tranen en zijn kinkuiltje een belt van snot, een larmoyante operette afsteekt waarvan het metrum nog enig schaafwerk behoeft.

Dus neen, liever dan in een mensenrechten schendende versie van ‘My Way’ te ontbranden, hield de gefêteerde presentator het op een monkelend ‘Er is hard aan gewerkt’. Mooi, want een onvervalst Raesisme: een subtiel oprispinkje dat zweeft tussen laconiek en ironisch. Het zat ook altijd in zijn voetbalcommentaar: Frank Raes droeg de ironie als een aanpassende tuinhandschoen.

Even goed zat die geperfectioneerde monkel ’m ook weleens in de weg. Want Raes is ook een man van sentiment, iemand die zich de melancholie van Neil Young en Bill Callahan makkelijk laat aannaaien, maar erop staat dat het lijden tussen vier muren gebeurt. Ja, ondanks een jarenlang huwelijk met Cath Luyten is hij altijd een boomer gebleven.

Over lijden gesproken: ook in deze ‘Extra Time’ moest Raes het obligate plagerijtje over zijn supporterschap van Beerschot ondergaan. Hij werd er vaak op afgerekend door boze voetbalsupporters die het Kiel niet als hun wieg beschouwen, en dat heb ik altijd wat onheus gevonden. De voetbalsupporter en de voetballiefhebber zijn twee radicaal verschillende mensensoorten met andere driften en andere noden, en Raes behoort welzeker tot de tweede groep. Als Beerschot met 0-7 verliest zal hij eerst de ingenieuze dribbels van Anderlecht zien, en dan pas een centje pijn voelen. Het was hem altijd te doen om de opwinding van het spel: de esthetiek van het pinnige doorsteekpassje maakte hem clubkleurenblind.

‘Bij Aster gaat dat ook niet mogen, zo door elkaar roepen,’ zei Raes toen zijn gasten even toren van Babel speelden. Het waterkanon diende niet ingezet: de schoolse vermaning volstond. ‘Extra Time’, dat al sinds 2009 ontsnapt aan de frutsel- en friemelgrage vingers van marketeers en nethoofden, doet het voortaan dus mét Aster Nzeyimana en zónder Frank Raes. En al gebruik ik het eindeloze soebatten over buitenspel en briljante looplijnen eerder als prettig en kamervullend geroezemoes, als veilig achtergrondgerucht bij huishoudelijke taken, toch ben ik doorheen de jaren gehecht geraakt aan de sitcom met betrouwbare personages die ‘Extra Time’ is - en nu de goede huisvader eruit wordt geschreven, past milde rouw.

Waar gaat het nu heen, Frank? Puccini in de Munt? Ik hoor het monkelen al, turend door een toneelkijker: ‘Schoon, dat zeker. Maar geen Zulte Waregem-Eupen.’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234