Little AmericaBeeld Apple tv

televisie★★★☆☆

‘Little America’: ‘Een indirect politiek statement’

De met de meeste lof overladen reeks van de eerste lading series die Apple TV+ inmiddels op de wereld – of toch een flink deel ervan - losliet, is géén peperduur sterrenvehikel met een klad overbetaalde tv-royalty maar ‘Little America’, een bescheiden en zonder tromgeroffel geintroduceerde anthologyreeks. 

(Nu op Apple TV+)

Elke aflevering vertelt telkens het - op ware feiten gebaseerde - verhaal van een Amerikaanse eerste of tweede generatie immigrant en de manier waarop hij of zij, met vallen en opstaan, een weg probeert te vinden in zijn of haar nieuwe thuisland. Zo maken we kennis met Marisol, een met haar moeder en broer illegaal in het land verblijvende Cubaanse die met squash begint alleen maar om een nieuw paar gymschoenen te kunnen scoren, maar een natuurtalent blijkt en het tot lid van het nationale team schopt, of met een Indische jongen die het motel van zijn ouders openhoudt nadat die haast van de ene op de andere dag het land zijn uitgezet. Eén van de opmerkelijkste personages is Iwegbuna, een Nigeriaan die naar Amerika is gekomen om een goed diploma te halen en, wanneer hij door de oorlog daar niet meer naar zijn geboorteland kan terugkeren, poogt te integreren door zich als cowboy te kleden, naar het voorbeeld van de helden in de oude Amerikaanse westerns die hij in zijn dorp als kind zag. Aan het eind van de aflevering krijgen we een foto van de échte Iwegbuna te zien, vergezeld van de mededeling dat hij het later tot decaan aan een universiteit heeft geschopt. En nog altijd een Stetson draagt.

De bedoeling van de makers (onder anderen Kumail Nanjiani, bekend als Dinesh uit ‘Silicon Valley’ en van de indiehit ‘The Big Sick’, en mensen die hun sporen verdienden bij ‘The Office’ en ‘Master Of None’) is duidelijk: ze willen via inspirerende verhalen tonen wat het betekent om immigrant te zijn in Amerika, waarom mensen hun vaderland en familie verlaten (iets wat nièmand voor zijn plezier doet) en hoe moeilijk het is om in een totaal vreemde en niet noodzakelijk behulpzame omgeving een nieuw leven op te bouwen. Maar ook wat het betekent om tussen twee culturen verscheurd te worden en – vooral - hoeveel mensen van hun eigen culturele achtergrond willen, kunnen of moeten opofferen om zich écht Amerikaan te kunnen voelen.

Tot welke conflicten dat kan leiden met de eerste generatie die in Amerika werd geboren, wordt knap verteld in ‘The Grand Expo Winners’, waarin een gescheiden en alleenstaande Chinese moeder haar twee kinderen meeneemt op een cruise die ze heeft gewonnen en moet vaststellen dat haar tienerkinderen Amerikaanser zijn dan zij dacht. En in ieder geval méér dan zij zelf – bewust - ooit is geweest. Zo zoomt ‘Little America’ in op aspecten van het bestaan als immigrant of immigrantenkind die in fictie zelden aan bod komen. En net als de meeste andere episodes krijgt ‘The Grand Expo Winners’ de vorm van een mini-indiefilm die het – kleine krachttoer - voor elkaar krijgt in amper een halfuur toch enkele mooi uitgetekende personages neer te zetten en in die beknopte tijdspanne vaak méér weten te vertellen dan veel door hogelijk serieuze regisseurs gedraaide langspeelfilms. Dat het acteerwerk af en toe wat houterig is, moet u er wel bijnemen: tenslotte is het dat in – we noemen maar wat – ‘Thuis’ ook.

Het was volgens de makers geenszins de bedoeling om een politiek statement te maken, maar indirect doet de reeks dat natuurlijk wél: rechtse politici en media, in Amerika en elders, spreken vaak over immigranten als een anoniem collectief dat makkelijk te verketteren valt, of als een bedreiging weg te zetten. ‘Little America’ maakt van immigranten weer individuen met een gezicht en een achtergrond, mensen die er, op weg naar de ondiepe kuil die ons allen wacht, ook maar het beste van proberen te maken voor zichzelf en hun naasten, net als iedereen. Daarnaast zegt de reeks, subtieler, ook iets over deze tijd door enkele episodes in de jaren zeventig, tachtig of negentig te situeren, toen immigranten nog welkom waren in Amerika, een natie die per slot op en door inwijkelingen is gebouwd. Met een president die vandaag stalen muren laat optrekken en zonder verpinken een volledige bevolkingsgroep zomaar kan afschilderen als verkrachters en een klimaat van toenemende polarisering tussen de verschillende bevolkingsgroepen herinnert het aan de duistere weg die het Land of the Free op toch vrij korte tijd heeft afgelegd.

Voorts vinden wij het – u kent ons, ook wij eindigen graag op een positieve noot - veelbelovend dat Apple TV+ in de programmatie ook plaatsmaakt voor dit soort minder evidente titels. Verdient een aanmoedigend applausje!

Bekijk hier de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234