null Beeld Netflix
Beeld Netflix

FILM★★★☆☆

‘Little Big Women’ is een mooie film, al maakt de regisseur af en toe een onnodige knieval voor de meligheid’

Wie had ooit durven te denken dat Netflix zich zou opwerpen als de beschermengel van een roedel lieflijke Taiwanese drama’s die bij ons anders wellicht nooit een release hadden gekregen? En dan denken wij niet alleen met trillende onderlip terug aan het meesterwerk ‘A Sun’, maar ook aan ‘Tigertail’, ‘Cities of Lost Things’, ‘Dear Ex’ en ‘Your Name Engraved Herein’: stuk voor stuk fijngeslepen edelsteentjes die onder de oppervlakte van de streamingdienst liggen te wachten tot u ze komt opdelven. Onlangs is daar nog eentje bijgekomen: ‘Little Big Women’, een mooie film die ons niet alleen leert dat er tijdens Taiwanese begrafenissen soetra’s worden voorgedragen (een ideetje voor uw eigen graflegging?), maar ook dat de taxi’s ginder over een ingebouwd karaokesysteem beschikken.

Uitgerekend op haar 70ste verjaardag krijgt Lin, het vrouwelijke hoofdpersonage, te horen dat haar man in het ziekenhuis de geest heeft gegeven. De ijskoude onverschilligheid waarmee ze op het bericht reageert (‘Zelfs na zijn dood is hij ons nog tot last!’), laat evenwel meteen vermoeden dat er méér dan één lijk in de kast zit, en het is mooi hoe regisseur Joseph Chen-Chieh Hsu u vervolgens zacht en geduldig meetrekt in het tussen verdriet en rancune slingerende gemoed van Lin, haar drie volwassen dochters, en Clementine, de kleindochter die niet eens wíst dat ze een opa had. De aflijvige, zo blijkt, was een notoire sjoemelaar en echtschender die soms maandenlang uit hun levens verdween: in een half grappige, half pijnlijke flashback zien we niet alleen hoe de onkuisaard in z’n nakie door het open raam van een motelkamer tracht weg te glippen nadat Lin hem tussen de lakens heeft betrapt met een jonge deerne, maar ook hoe de receptionist haar in de lobby tegenhoudt: of ze niet even de rekening wil betalen? Auwtch! ’t Is begrijpelijk dat Lin niet al te veel geld of energie in de uitvaart wil steken, maar wat haar dochters níét zien is dat ze stiekem iets doet wat véél mensen weleens doen wanneer ze zopas een naaste hebben verloren: zich héél even verliezend in magisch denken toetst ze nog eens zijn telefoonnummer in, misschien in de vage hoop nog eens zijn stem te horen, maar meer dan ‘Spreek een bericht in na de biep en druk op het hekje wanneer u klaar bent’ krijgt ze niet te horen.

Dat ‘Little Big Women’ uiteindelijk niet het niveau haalt van ‘A Sun’, komt doordat de cineast af en toe een knieval maakt voor de meligheid: niets is dodelijker voor een film dan een regisseur die het verdriet van zijn personages voelbaar probeert te maken door hen in close-up tranen te laten plengen. Maar in veel andere scènes ruikt ‘Litte Big Women’ heel mooi naar jasmijn in juni, zoals wanneer Lin op de achterbank van de taxi de karaokeset aanknipt: ‘Vaarwel, minnaar die niet voor mij is bestemd / het verleden is als een dom verhaal, een stomme dagdroom!’ Het verleden mag dan een dagdroom zijn, op dat hekje drukken is niet altijd even gemakkelijk.

Nu te zien op Netflix

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234