null Beeld

FILM★★★★☆

Logan

Diep snijden zijn messen.

Erik Stockman

Wat valt er nog te vertellen over Wolverine? Welke film valt er, na vijf ‘X-Men’-afleveringen en twee standalone-films, nog te maken over de bebaarde mutant met de intrekbare kneukelmessen? Wel, deze: niet alleen de beste Wolverine-film ooit gemaakt, maar tevens de sterkste superheldenfilm sinds jaren. Toen de studio een jaar geleden bekend maakte dat dit de allerlaatste episode zou worden met Hugh Jackman als Wolverine en Patrick Stewart als Professor X, was al duidelijk dat het een verhaal zou worden vol adieus – een superheldenflick in het schemerlicht van de melancholie.

De plot situeert zich in de nabije toekomst: op de wegen zoeven zelfrijdende vrachtwagens, de mutanten zijn zo goed als uitgestorven, en ook Wolverine (ook gekend als Logan) is niet gespaard gebleven van het klauwen van de tijd: hij die in het verleden meermaals de mensheid hielp redden, is afgetakeld tot een bittere dronkaard met een mank loopje en een leesbrilletje. Wanneer hij in El Paso niet aan de bak komt als limochauffeur draagt hij zorg voor de dementerende Professor X, wiens oncontroleerbaar geworden telepathische gave tegenwoordig alleen maar pijn en verderf veroorzaakt. Maar stramme botten of niet, op geen enkel moment vervalt ‘Logan’ tot ‘lachen met ouwe Wolverine’-niveau.

Integendeel: meer dan ooit leren we onze favoriete X-Man kennen als een voldragen, complex en dieptragisch personage, prachtig vertolkt door Jackman. Zelfs wanneer onze vriend zich na de komst van de sinistere Reavers genoodzaakt ziet nog één keer in actie te schieten, is het – en dit is echt opmerkelijk – de weemoed die de boventoon blijft voeren. Zoals in de scènes waarin Logan, de Professor en het kleine mutantenmeisje Laura samen on the road zijn; in dat ongemeen poëtische tafereel met de wilde paarden; of zoals wanneer, in één van de allermooiste scènes, de Professor en Laura in een hotelkamer samen naar de westernclassic ‘Shane’ zitten te kijken. Dat laatste is overigens geen toeval, want in ‘Logan’ zitten al bij al meer elementen uit het westerngenre dan uit het superheldengenre: de ouder wordende outlaw die tegen zijn zin nog één keer op missie moet, de trektocht, de desolate landschappen (en wie zijn die Mexicanen die Logans velgen proberen te jatten anders dan de verre neven van de paardendieven?).

Let op: áls de actie losbarst, gaat ze gepaard met donderend geweld en talloze opensplijtende schedels – het is eraan te zien dat de makers zonder compromissen voor een bloedovergoten R-rating zijn gegaan. Maar regisseur James Mangold doet nog iets veel wonderbaarlijkers: het superheldengenre herdefiniëren. Ofschoon u veel kletterend spektakel krijgt, plooit ‘Logan’ zich in de kern terug tot een sobere, elegische film met onverwacht veel diepgang en verrassend veel tederheid: wie had zestien jaar geleden, toen de eerste ‘X-Men’-film uitkwam, durven denken dat we ooit nog eens een scène zouden zien waarin Wolverine als een volleerd mantelzorger de verlamde Professor helpt bij het pissen? En dan hebben we het nog niet eens gehad over het machtige moment met de twee boomtakken.

Adieu, Logan. Jouw messen zijn diep in ons doorgedrongen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234