null Beeld

FILM★★★½☆

‘Ma Rainey’s Black Bottom’, het indrukwekkende adieu van Chadwick Boseman

Wist Chadwick Boseman dat zijn rol in ‘Ma Rainey’s Black Bottom’ zijn allerlaatste zou zijn? Wist hij, toen hij met loshangende das en opgerolde mouwen tussen die jaren-20-decors het allerbeste van zichzelf stond te geven, dat de Man met de Zeis in de coulissen klaarstond?

Van George C. Wolfe, met Chadwick Boseman, Viola Davis, Colman Domingo en Glynn Turman. Nu te zien op Netflix.

We zullen wel nooit weten in welke state of mind Boseman zich bevond, maar wie hem in deze film bezig ziet, vel over been, de kanker woekerend in zijn lichaam, kan alleen maar intuïtief en diep geroerd besluiten dat hij wel degelijk wist dat het doek voor hem eigenlijk al was gevallen. Toegegeven: het besef dat we zitten te kijken naar de zwanenzang van een geliefd acteur, geeft aan ‘Ma Rainey’s Bottom’ een emotionele lading die we anders niet zouden hebben gevoeld bij deze té klassieke verfilming van het theaterstuk van August Wilson. Op enkele scènes na speelt de hele film zich af in een opnamestudio in Chicago, waar Ma Rainey, the mother of blues, en haar begeleidingsband anno 1927 enkele nummers mogen opnemen.

De zwaar geschminkte Viola Davis maakt indruk als de autoritaire Ma (ze haat de blanken, maar ze gebruikt ze sluw), maar haar vertolking verbleekt bij die van Boseman als Levee, de trompetspeler die voorvoelt dat de jugbandmuziek van Ma Rainey stilaan voorbijgestreefd raakt en die van de weeromstuit liever een nieuwere, vitalere sound (‘Échte muziek, niet die troep!’) zou willen brengen. De witte eigenaar van de opnamestudio heeft de ambitieuze Levee de vage belofte gedaan dat hij straks enkele eigen songs zal mogen opnemen, maar de oudere bandleden weten wel beter: ‘Hij weet nog niet hoe witte mensen in elkaar zitten’. Levees aangrijpende, met ingehouden woede gebrachte monoloog over de verkrachting van zijn moeder vormt alleen maar de voorbode van zijn tweede monoloog; de ijzingwekkende, meedogenloos naar de traanklieren klauwende ‘God haat nikkers!’-tirade waarin hij zijn ogen letterlijk ten hemel slaat en met overslaande stem zijn wanhoop uitschreeuwt: ‘Keer me je rug toe, klootzak!’ Dit is níet typisch zo’n geval waarbij de grens tussen acteur en personage vervaagt; neen, dit is een terminaal zieke mens die voor het oog van de camera een woedende, onverhoorde smeekbede richt tot de koude, liefdeloze God daarboven; de eikel die op dát eigenste ogenblik zijn levensdraad stond door te knippen. De andere acteurs, zichtbaar onthutst, kunnen alleen maar muisstil toekijken, en wij ook.

En dan is het eigenlijk voorbij; de rest is naspel. Het drama laait nog een paar keer hoog op, maar toch daalt er na Bosemans verpletterende monoloog een soort sereniteit over de film neer. Tijdens de eindgeneriek is het nog één keer slikken, wanneer die onvermijdelijke witte lettertjes oplichten: ‘Opgedragen aan Chadwick Boseman, ter ere van zijn talent en karakter.’ En boem-baf, ineens worden de eindgeneriek en de treurnis brutaal doorkliefd door de trailer van alweer een nieuwe Netflix-film; het leven tolt verder. Boseman was een snel omhoog klimmende vuurpijl die veel te vroeg uit elkaar is gespat – maar dankzij zijn schitterende vertolking in ‘Ma Rainey’s Bottom’ zal de knal nog lang nadreunen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234