null Beeld

FILM★★★☆☆

Maren Ade - Toni Erdmann (★★★☆☆)

Eentje voor het eindejaarslijstje.

Erik Stockman

Ergens tussen de rookpluimen, de brokstukken en het tumult van Jason Bourne, Captain Kirk en de Suicide Squad, kunt u dezer dagen ook een curieuze, magistraal vertolkte Duitse film in de bioscopen aantreffen. Een film die 162 minuten duurt, maar voorbijzweeft als een rozenblad op een dwarswind. En bovenal: een film die u achteraf het fijne gevoel geeft dat u nog eens twee mensen in al hun facetten hebt leren kennen, in plaats van bordkartonnen personages.

Ultrakort samengevat vertelt ‘Toni Erdmann’ het verhaal van een vader die zich probeert te verzoenen met zijn dochter. Winfried Conradi (Peter Simonischek) is het archetype van de eeuwige potsenmaker: met behulp van een vals gebit, een raar accent, een scheetkussen en een resem fantastische verhalen houdt hij iedereen op het ziekelijke af voor de gek. Na de dood van zijn hond Willi reist Winfried af naar Boekarest, waar zijn altijd aan de telefoon hangende dochter Ines (Sandra Hüller) al even obsessief meedraait in de bikkelharde wereld van de topmanagers, de multinationals, en de outsourcing-oplossingen. ‘Ben je nog wel een mens?’ zo vraagt Winfried terloops aan zijn compleet overstreste dochter, die zó hard werkt dat het wel lijkt alsof ze in haar job wil verdwijnen. Hoe Winfried het gescheurde web tussen hen probeert te herstellen, en hoe de freelancecoach Toni Erdmann het leven van Ines als een ongeleid projectiel komt binnenrammen, mag u zelf gaan ontdekken. Maar weet dat ‘Toni Erdmann’ één van de grappigste films is die we in lange tijd hebben gezien: er waren momenten dat we niet meer bijkwamen van het lachen. Regisseuse Maren Ade maakt hierbij schitterend gebruik van één van de meest duivelse komische technieken, namelijk de gêne. Wanneer Winfried tijdens een receptie op de Amerikaanse ambassade in het midden van de beau monde zijn vals gebit dreigt in te steken, houden we samen met Ines uit pure plaatsvervangende schaamte ons hart vast. En dan hebben we u nog niets verteld over de tranen van het lachen verwekkende jurkscène in het appartement, of over de memorabele hotelkamerseksscène met de petitfours!

Het strafste is nog dat de cineaste haar film al die tijd bijna onmerkbaar, met een soort verborgen meesterschap, naar een aangrijpende climax voert. Pas in het laatste kwartier beseften we met een klap dat Maren Ade ons steeds een stap vóór was geweest, en dat we in feite zaten te kijken naar een ontroerend drama over allesverzengende eenzaamheid; over het onherroepelijke voorbijglijden van de tijd; en over de liefde van een vader voor zijn kind; een liefde die even bestendig is als de baan die de zon door de hemel beschrijft. En geen scheetkussen dat daartussen kan komen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234