null Beeld SBS
Beeld SBS

televisie★★☆☆☆

Medelijden, niet jaloezie is op z’n plek voor de rijke mensjes in ‘The Sky is the Limit’

Met het zesde seizoen van ‘The Sky is the Limit’ - ‘Het leven zoals het is: voor de revolutie’ - zit ik wel definitief doorheen mijn fascinatie voor de beruchte één procent. Wat met een programma over rijke mensjes kijken als je de rijke mensjes onderhand wel gezien hebt?

Tom Raes

Ik meen dat Peter Boeckx het zich ook afgevraagd heeft, want voor dit seizoen heeft hij nog maar eens doorgeselecteerd, zoals dat dan heet in deze van sportjargon vergeven tijden. Zo konden we op ons eigen tempo kennis maken met de debuterende Yves Maes, die iets betekende in het afval- en containerwezen. Ìk doe het ‘m niet na. Terwijl naast hem een luchtballon met zijn naam erop lag vol te lopen - ‘De grootste van België!’, toeterde Boeckx - overliep Maes te onzer attentie de stand van zijn omzetcijfers. Ik trok er persoonlijk les noch wijsheid uit, maar toen we na de eigenlijke ballonvlucht weer op de grond stonden, spitste ik toch de oren toen Maes doorleefd vertelde hoe iemand bij de verkoop van een huis méér duiten uit hem had proberen te slaan dan afgesproken: die andere ondernemende geest had natuurlijk vernomen wie Maes was, wat me nu ook niet zo’n kunst leek aangezien hij wat betreft zijn financiën eerder het mondige type was. ‘Ik ben tot zevenhonderd gegaan, en daarna: kloten kussen! Steek het in hun gat!’ De ballon lag intussen te zieltogen op de grond, maar toch werd ik nog hete lucht gewaar. Gek is dat.

Wee degene die jaloezie denkt te herkennen in dit schrijven, want zoals wel vaker las ik eerder een waarschuwing in dit programma dan een potentieel streefdoel. Ooit verdacht ik Peter Boeckx bij zijn werkzaamheden nog van een zekere doortraptheid, die niet had misstaan in dit programma, maar intussen ben ik er wel achter dat meesmuilen daarom nog geen ironie is, laat staan dat het een interview oplevert.

Dit is geen naijver, kortom, maar medelijden. Vooral wanneer het zulke types wat flou wordt voor de ogen, en ze ontsteken in wat naar hun aanvoelen niets minder is dan een bezielde biecht, stel ik me in op onbedoeld vertier. De betonbons Frederik Laeremans kende ik bijvoorbeeld al uit een eerder seizoen, maar nu mochten we ‘m meemaken terwijl hij bezocht werd door zijn personal coach. Het wemelt in dit artritische tijdsgewricht van de coaches, merk ik. Ooit trof je zulke titulatuur uitsluitend aan op sportterreinen, maar vandaag hechten die lui zich met drommen aan andere vermogenden als zeepokken aan patserige cruiseschepen. Maar dus, ‘Als ik iemand met een Rolls zie voorbijrijden, dan denk ik: hoe doét die dat?’, zuchtte Laeremans tegen zijn coach. ‘Mooi dat de groeiende aandacht voor mentale gezondheid nu ook ‘The Sky is the Limit’ is ingeslopen’, dacht ik, alvorens een traantje te plengen voor al die mensen die, hoewel goed in de slappe was, nu ook weer niet zò rijk zijn dat ze zonder voorafgaande fondsenwerving kunnen overgaan tot de aanschaf van een Rolls Royce. Misschien zet de volgende Warmste Week zich wel in voor hen.

Helemaal dystopisch werd het echter toen Boeckx in Londen aanliep bij Joshua Van der Aa, ‘esthetisch arts’. Ik heb weleens gehoord dat cosmetische ingrepen verslavend werken, en dat dealers van roesmiddelen zich best niet op hun eigen koopwaar storten, maar dat ging niet op voor Van der Aa, die zelf ook staalkaart was van wat de ‘esthetische geneeskunde’ zoal vermag. Hij ziet er derhalve uit alsof Mattel een kunststoffen versie van Ruben van Gucht heeft uitgebracht. Nadat hij zich thuis een duur kostuum om de schouders had laten hangen, waren we in zijn kielzog te gast op een prijsuitreiking voor plastische chirurgen waarvoor Van der Aa meermaals genomineerd was. De categorieën herinner ik me niet meer - ‘Beste nieuwe reet (vrouwelijk)’ of zo - maar Van der Aa greep alleszins naast de prijzen. ‘Gezondheidszorg kun je dit niet meer noemen’, besloot ik.

Het is een vraag die ik al langer meezeul, maar gezien de huidige crisis zie ik me genoodzaakt ze luidop te stellen: voor wie is dit programma eigenlijk bedoeld?

Nu op Humo:

Shani Van Mieghem, de vrouw van Rode Duivel Toby Alderweireld: ‘Tien jaar hebben we in het buitenland gezeten. Tien jaar die weg zijn’

Geen no-gozones in Brussel, wel ‘hotspots’: ‘Als je daar een huiszoeking doet, neem je versterking mee’

De stiptheidscoördinator van de NMBS: ‘Het is voor de NMBS van levensbelang dat er te weinig treinen én personeelsleden zijn’

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234