Klopjacht: Danny Kampers Beeld SBS
Klopjacht: Danny KampersBeeld SBS

televisie★★½☆☆

Met elke aflevering geloofden we minder en minder van ‘Klopjacht’

Bij de laatste aflevering van ‘Klopjacht’ daagde het me: liever dan dit vermeende kat-en-muisspel had ik een documentaire óver ‘Klopjacht’ gezien. Langdurige blootstelling aan het programma kwam namelijk mijn bereidwilligheid niet ten goede om nog maar eens een oogje dicht te knijpen als er weer te gretig op goedgelovigheid werd gerekend.

Tom Raes

Daarvoor lag het acteerwerk er naar mijn gevoel te dik op, vooral dan in de controlekamer van de speurders, en bovendien heb ik te veel documentaires met Tim Verheyden gezien om tijdens ‘Klopjacht’ niet aldoor vragen te voelen opborrelen als ‘Hoe zou het nog zijn met de privacywetgeving?’, en of het écht kinderspel zou zijn om je vanop afstand toegang te verschaffen tot rijksregister, telefoongegevens en beveiligingscamera’s. ‘Natuurlijk niet,’ kreet een inhuizige stem dan, ze won allengs aan volume, waarop ik weer iets minder van ‘Klopjacht’ geloofde dan voorheen.

De verklaringen van de makers – ook in dit blad – hielpen evenmin. ‘Elke deelnemer gaf ons toegang tot bepaalde gegevens,’ aldus teamleader Danny, die daar evenwel aan toevoegde: ‘Verder hebben we waar nodig de realiteit gesimuleerd.’ Dat is het nu net met de realiteit: zodra je ze simuleert, heb je met iets anders te maken. Zo’n proces noemen ze doorgaans ‘acteren’, al betwistte teamleader Danny dat de gedragingen van zijn collega’s aangedikt werden. Ik hoop nog altijd dat ook die uitspraak qua waarheidsgehalte niet vrij is van simulering, want anders moet ik nog geloven dat er echt mensen zijn die met een vertwijfelde blik teruggrijpen naar stoplappen als ‘Er is maar één ding dat vaststaat en dat is de Eiffeltoren’. Zelfs teamleader Danny’s verklaringen indachtig kon ik niet anders dan me afvragen hoe vaak die thuis was gerepeteerd. ‘Heb je de Eiffeltoren nu al gedaan?’ vraagt de eega dan als manlief thuiskomt van de draaidag. ‘Nog niet. Morgen,’ zegt die, nog het meest tegen zichzelf.

Wat ik wel geloofwaardig achtte in ‘Klopjacht’, was het hijgerige sfeertje dat ontstond als het net zich rond de deelnemers sloot, die volgens mij wel aldoor oprecht in de waan verkeerden overgeleverd te zijn aan een veelogige, alwetende zoekmachine. De stoottroepen die zich lijfelijk van zulke niet zelden hardhandige arrestaties kweten, leken me namelijk net opgefokt genoeg om mogelijk ook écht de rode waas te hebben zien neerdalen. Hun autoriteit berustte volkomen op denkbeeldige gronden, maar dat belette hen allerminst om zich toch geregeld de juiste mate van hufterigheid aan te meten. Ook ontnuchterend: hoe zo’n goedertieren Vlaming die net twee haveloze rugzaktoeristen een lift heeft gegeven, er als gelegenheidssamaritaan toch geen graten in ziet als zo’n vaag geüniformeerde knokploeg zonder noemenswaardige accreditaties vraagt of ze zijn woonst eens van binnenuit mogen bezichtigen. Een rechtsstaat moet je ook een beetje verdienen, vind ik.

De finale van ‘Klopjacht’, die in velerlei opzichten te mooi uitdraaide om geheel waar te zijn, kort samengevat: de goeien, die niet in de controlekamer zaten, wonnen op het eind. Je moest dus wel met fictie te maken hebben.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234