'After Life'Beeld Netflix

Televisie★★½☆☆

Met pijn in het hart: ‘After Life - seizoen 2’ op Netflix is niet zo goed

Van ‘The office’ over ‘Extras’ tot ‘Derek’: Ricky Gervais heeft van zijn beste reeksen altijd een tweede seizoen kunnen maken, en dat hoefde nooit onder te doen voor het eerste. Het tweede seizoen van ‘After Life’ is - helaas - de uitzondering.

Stand-up comedian, acteur en parttime schrik van Hollywood Ricky Gervais debuteerde een dik jaar geleden op Netflix met ‘After Life’, een komisch drama over regiojournalist Tony die zijn woede over de dood van zijn vrouw uitwerkt op de mensen om hem heen. Na zes afleveringen leek de reeks zo goed als afgerond, met een finale waarin Tony dankzij de steun van vrienden, collega’s en één enkele prostituee weer hoopvol naar de toekomst begon te kijken. Alleen was ‘After Life’ zo’n groot succes - ondertussen is het wereldwijd een van de meest bekeken Britse comedy’s ooit - dat een tweede jaargang zich opdrong. Waar moet je naartoe als je een groot deel van je verhaal opgebruikt hebt? Nergens, zo blijkt.

Het tweede seizoen begint nog verraderlijk met een vrolijk ‘Top of the world’ van The Carpenters, maar daarna zien we Tony in zijn huiskamer, lege fles wijn op de salontafel. Tegen Lenny, zijn collega bij de Tanbury Gazette, zegt hij dat hij een terugval heeft, dat het optimisme dat in zijn leven was geslopen weer weggeëbd is. Het is een eenvoudige oplossing, maar een die had kunnen werken. Hoe goed het eerste seizoen van ‘After Life’ ook was, Tony’s transformatie van cynische, suïcidale misantroop naar een man die de mist zag optrekken verliep in zes afleveringen nogal snel en gemakkelijk. Deze keer zet Tony door zijn niet-aflatende verdriet nauwelijks stappen vooruit, maar ondergaat hij zijn leven, elke dag en elke aflevering op dezelfde manier. Een beetje zoals in ‘Groundhog day’, een filmklassieker waarnaar er voor de slechte verstaander drié keer verwezen wordt. Maar die traagheid past eigenlijk beter bij het rouwproces waar Tony door moet.

'After Life'Beeld Netflix

Alleen ontbreekt het Gervais deze keer aan inspiratie om alles goed uit te werken. Veel van de humor steunt op vulgariteiten, en wat in het begin nog een beetje grappig is - zoals de foute psycholoog en zijn stoere verhalen over zijn seksleven - wordt gaandeweg repetitief en vermoeiend. Ook de scènes die op de ontroering mikken zijn vaak weinig meer dan Tony die met tranen in de ogen naar oude homevideo’s van zijn vrouw kijkt, of Tony die over zijn vrouw vertelt tegen een collega, waarop dié tranen in de ogen krijgt. En die ene keer dat er sprake is van enige plotontwikkeling, wanneer de eigenaar van The Tanbury Gazette ermee dreigt de krant te verkopen, en Tony belooft om het zaakje te redden, wordt alles heel snel en makkelijk opgelost. Tony ziet de man in kwestie toevallig zitten in een koffiebar, gaat binnen en overtuigt hem ervan dat er belangrijker dingen zijn in het leven dan geld - de liefde nietwaar.

Minstens één keer per aflevering toont Gervais wel dat hij nog steeds erg grappige, absurde of van oprechte emoties bol staande scènes kan schrijven, niet toevallig op de momenten dat hij niet teruggrijpt naar gemakkelijk sentiment of platvloerse humor. Maar voor alle goede momenten zijn er ook genoeg - de revue van het plaatselijk theatergezelschap, het interview met de 50-jarige loodgieter die zich een 8-jarig meisje voelt… - waarbij je tenen spontaan in een krul schieten. Het einde is wel ontroerend in zijn eenvoud, al kan dat deels komen doordat Gervais als afscheidslied koos voor ‘The only thing’ van Sufjan Stevens, een song die mij nog tranen in de ogen zou bezorgen als hij werd gebruikt ter begeleiding van een voetbalmatch in ‘FC De Kampioenen 4 - Viva Boma’. Maar uiteindelijk is het allemaal, en het is een conclusie die ik met tegenzin bereik, te weinig voor iemand met Gervais’ staat van verdienste.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234