Tourist LeMC in 'The Voice' Beeld VTM
Tourist LeMC in 'The Voice'Beeld VTM

Televisie★★½☆☆

Mooie liedjes duren niet lang, maar dat van ‘The Voice’, kan nog wel even mee

Wie tijdens het zappen een verloren blik werpt op het nieuwe seizoen van ‘The Voice’, zal daarbij mogelijks een wenkbrauw optrekken. De kijker valt namelijk, als Suske en Wiske die door een schilderij van Bruegel in het verleden struikelen, plotsklaps in een vervlogen tijdsgewricht: één waarin een tv-publiek nog vrolijk in elkaars gezicht hijgde, ‘Een ster’ van Stan Van Samang onbezoedeld uit de jukebox rolde, en de lukrake verzameling klinkers en medeklinkers Bobbi-Loua zich nog veilig omdraaide in Natalia’s buik. Het waren tijden, dat is het minste dat je kan zeggen.

Het concept van ‘The Voice’ is ook niet van dien aard dat cesuren met vorige seizoenen zich zomaar met het blote oog laten opmerken. Toch een poging! Met Laura Tesoro dient zich een vijfde coach aan, die afvallers een herkansing mag bieden. Bart Peeters had Lotto Arena’s uit te verkopen en Alex Callier dacht in het kader van zijn persoonlijke stoelendans Hooverphonic het Eurovisiesongfestival te veroveren, en dus mochten zij beschikken. Hun vervangers: Niels Destadsbader, een beroepszanger met een zitvlak dat in eender welke talentenjacht wel een stoeltje zal vinden dat gegoten zit, en Tourist LeMC, aan boord gehaald om het programma op z’n Bent Van Looys van wat alternatief gewicht te voorzien. Aan zijn verbale interludia, die meestal niet verder gingen dan een plompverloren ‘Wie zedde gij?’, zal het minder gelegen hebben, maar hij toonde in de mallemolen van VTM tenminste enig ongemak, en verraadde daarmee een menselijkheid die ik elders in deze professionele constructie weleens mis, ook al staan er op dat podium altijd mensen hun hart bloot te leggen. (Het zegt iets dat ik me niet één nummer herinner, ook al heb ik ze allemaal opgeschreven.)

Natalia liet van bij aanvang weten door haar zwangerschap ‘nog minder filter’ te hebben: een zelfgerolde sigaret met extra roetpomp. Zij draaide niet meer dan een keer of drie haar stoel, en wimpelde de rest van het deelnemersveld af: ‘Het deed me niet veel.’ Koen Wauters werd dan weer het best samengevat door Niels Destadsbader, die ik eigenlijk al bij al - het moet me maar eens van het hart - een aangename kerel vind: ‘Koen is Koen, en Koen zal ook altijd Koen blijven.’ Een empirisch onweerlegbare conclusie, die maakte dat Koen het vaakst aan het langste eind trok wanneer een kandidaat tussen meerdere coaches mocht kiezen. In de frustratie die dat weleens bij zijn collegae uitlokte, schuilt een minimum aan kijkgenot.

Als de coaches níét op hun rode knop duwden, kozen cohosts An Lemmens en Sean Dhondt voor het naar de strot grijpende onbegrip dat je verder alleen ziet in films waar iemand zich al eens, op z’n knieën neerzijgend, naar de hemel richt. Bij een positief attest wentelden ze zich dan weer, al even traditiegetrouw, in het soort delirische verrukking waarvan ik zou willen kunnen zeggen dat ik ze nooit eerder bij Sean had gezien. Zij zijn roergangers van een feestje dat maar niet opstarten wil, vakmensen die gezegend zijn met een empathie waar ik, cynisch stukje recensent, alleen maar jaloers op kan zijn. Eén en ander samenvattend geloof ik hen niet altijd, maar vind ik wel dat ze dat goed doen.

Mooie liedjes duren niet lang: dat van ‘The Voice’, een fundament dat staat als een opgeruimde nieuwbouw, kan nog wel even mee. 

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234