FILM★★★★☆

Moonlight (★★★★☆)

Acht goudglanzende Oscarnominaties.

Dit is ‘m: de film die wat ons betreft de Oscar voor de beste film mag krijgen, alsook die voor de beste regie én die voor de beste muziek. ‘Moonlight’ heeft ons immers diep geroerd, dieper dan we kunnen omschrijven. Maar ‘Moonlight’ heeft ons tevens erg blij gemaakt, want er bestaat geen groter plezier dan voor je ogen een nieuw talent te zien opstaan. We hebben het over Barry Jenkins, een zwarte regisseur die nog maar aan zijn tweede langspeler toe is – hij debuteerde in 2008 met ‘Medicine for Melancholy’ – en wiens virtuositeit nu al in de hoogste stand staat.

Op de sexy tonen van ‘Every Nigger is a Star’ van Boris Gardiner glijden we een film binnen die in drie hoofdstukken het levensverhaal vertelt van een zwarte man uit een verloederde buurt in Miami. Chiron groeit op in beklagenswaardige omstandigheden: papa is foetsie, mama is een crackhead, op school noemen ze hem ‘faggot’. Alle bestanddelen zijn aanwezig voor een bikkelhard, door pompende hiphop voortgestuwd sociaal drama over het wedervaren van een boy in da hood, maar daarheen gaat Jenkins niet. Hij zoomt niet in op vuurwapens, maar op ogen die vol verlangen zitten, en kaken die wanhopig op elkaar worden geklemd. Verlustigt zich niet in luide beats, maar vertrouwt op de ingetogen, sporadisch gebruikte pianoklanken van componist Nicholas Britell. Zet zich niet met een schokkerige handgehouden camera in het spoor van zijn personages, maar pakt uit met rustige, elegante beelden; zijn canvas is er één waar de fijne handen van een artiest langs hebben gestreken. Jenkins laat zijn personages niet de hele tijd vloeken, maar legt hen daarnaast ook dialogen tussen de lippen die af en toe neigen naar pure poëzie – weet je dan niet dat zwarte mensen er blauw uitzien in het maanlicht? Hij interesseert zich niet voor de shoot-outs en de drugsdeals die het getto verzieken, maar spitst zich toe op de kleine momenten die een mens omhoogtillen: met je vrienden voetballen op het pleintje, twee armen die je vasthouden terwijl je leert zwemmen, de eerste kus.

En zo gaat ‘Moonlight’ recht naar het hart: niet op een daverende manier, zoals ‘La La Land’ zich daverend een weg naar uw binnenste danst, maar zacht en dromerig, zoals bijvoorbeeld ook ‘Boyhood’ zacht maar zeker in de ziel neerdaalde. De vertolkingen zijn zo mooi dat ze het maanlicht lijken te weerkaatsen: Trevante Rhodes als de man die wacht tot het klarende zonlicht zijn leven zal binnenvallen; Mahershala Ali, Remy Danton uit ‘House of Cards’, als de dealer die zich over de kleine Chiron ontfermt; Naomie Harris als de drugsverslaafde moeder – niet te geloven dat dit de actrice is die Moneypenny speelt in de Bondfilms.

‘Moonlight’ is één van die zeldzame films die twee uur lang het brandpunt van het universum lijken te vormen, het brandpunt waar alle emoties en gevoelsuitbarstingen vandaan komen. ‘Moonlight’ is, tot slot, ook een film die weet dat er in de wereld maar weinig woorden zijn die mooier en troostender klinken dan deze: ‘Jij bent nu hier, en dat is het belangrijkste.’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234