null Beeld

FILM★★★★☆

Moonrise Kingdom

Na afloop van de persvisie in Cannes scoorde ‘Moonrise Kingdom’, de opener van het festival, maar matig op de clap-o-meter. De teneur achteraf was dat regisseur Wes Anderson, ooit onthaald als de nieuwe Scorsese (door Scorsese zélf nog wel), met zijn nieuwe prent in herhaling valt; dat hij een slaaf van zijn eigen receptjes is geworden – en ergens ís dat ook wel zo.

De minutieus geconstrueerde beeldkaders, het ouderwetse Technicolor-kleurenpalet, de poppy soundtrack, die volstrekt onklassificeerbare, tussen hoogblauwe weemoed en kurkdroge humor wiegelende toonaard: Anderson hanteert al sinds ‘Rushmore’ min of meer dezelfde, in één oogopslag herkenbare stijl (zie ook: ‘The Royal Tenenbaums’, ‘The Life Aquatic With Steve Zissou’ en ‘The Darjeeling Limited’).

Wat door sommige Cannes-journalisten evenwel werd bestempeld als een sleurse herhalingsoefening, is voor ons als een verrukkelijk feestbanket vol vertrouwde gerechten. Voorlopig blijven wij de cineast dan ook heel hard koesteren, en zijn we enorm dankbaar dat we nog eens zijn wonderbaarlijke universum mogen binnenstappen.

Het machtige ‘The Young Person’s Guide to the Orchestra’ van de Britse componist Benjamin Britten – wat zijn Andersons muziekkeuzes toch altijd móói! – vormt de aanhef van een prachtige love story tussen twee twaalfjarige misfits: Sam (Jared Gilman), een bebrilde weesjongen die lid is van de scouts (triest detail: hij is de minst populaire padvinder), en Suzy (Kara Hayward), een zich misbegrepen voelend eyelinermeisje dat graag naar Françoise Hardy luistert en naar de wereld kijkt door een verrekijker.

Tijdens de zomer van 1965 – het jaartal is voor Anderson een geweldig excuus om zich te verlustigen in allerhande retrodecors en vintage voorwerpen – gaan ze samen op de loop op het (fictieve) eiland New Penzance, een geïsoleerd stuk natuur vol esdoorns, dorre heide, en mystieke voet- en zandpaden.

Gaan onvervaard in de achtervolging: Suzies ouders (vertolkt door Bill Murray en Frances McDormand), de droefgeestige Captain Sharp (Bruce Willis), de bezorgde hopman van Sams scoutspatrouille (Edward Norton), en een strenge tante van de dienst jeugdzorg (Tilda Swinton). O ja, er zit hen ook een zware tropische cycloon op de hielen.

De decors, de designs en het camerawerk komen (zoals altijd bij Anderson) gewild kunstmatig over – Suzies ouderlijke woning lijkt wel een reusachtig poppenhuis – maar dat neemt niet weg dat het verhaal glóéit van leven en van tederheid en emotie. In feite speelt Anderson in ‘Moonrise Kingdom’ iets fabelachtigs klaar: hij roept, zonder ook maar één seconde zijn toevlucht te nemen tot sardonische spotlust of plat sentiment, de gevoelswereld op van twee kinderen die voor de eerste keer in hun leven verliefd zijn, met alle hartenleed en magie en aandoenlijke sérieux die daarbij horen.

En zoals altijd bij Anderson, liggen de hemelsbrede glimlach en de van pure ontroering bevende onderkin heel dicht bij elkaar, zoals wanneer zich tussen de voortvluchtige hartenpitjes de volgende dialoog ontspint:

'Waarom heb je altijd een verrekijker bij?'

'Het helpt me om de dingen beter te zien, zelfs van dichtbij. Het is mijn persoonlijke magie.'

'Dat klinkt poëtisch. Gedichten hoeven niet altijd te rijmen.'

We weten het wel, kinderen van twaalf drukken zich doorgaans niet zo dichterlijk uit – maar wél op planeet Anderson. Verder wordt er gedanst op ‘Le temps de l’amour’ van Françoise Hardy, wordt er – in een echt mágnifieke scène! - naar hartenlust gefrechkissed, laat Hank Williams af en toe van zich horen, en steekt de film vol speelse vondsten (fijne touch: wanneer Sam offscreen een brief voorleest, hoor je op de geluidsband het krassen van de pen).

En ondanks hun ridicule outfits slaan Willis (die witte sokjes!) en Norton (dat hilarische uniformpje!) precies de juiste melancholische toon aan.

Wat wij, ten allerlaatste, ook bijzonder mooi vonden is dat je in ‘Moonrise Kingdom’ allerhande minuscule levenswijsheden kunt ontdekken, die in al hun simpelheid een wonderlijke poëtische lading krijgen.

Op een kiezelsteen zuigen lest de dorst. Schildpadden kunnen bijten, en soms staan op hun schilden zelfs boodschappen gegrift. Als je verliefd bent, wil je bij elkaar zijn, en daar is niets mis mee. En als je dennennaalden in de lucht gooit, zie je van waar de wind komt.

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234