Suhail Dabbach en Adam Bessa in 'Mosul'. Beeld JOSE HARO/NETFLIX
Suhail Dabbach en Adam Bessa in 'Mosul'.Beeld JOSE HARO/NETFLIX

Film★★★½☆

‘Mosul’ op Netflix neemt je mee op een onrustwekkende roadtrip door de hel

Hónderden oorlogsfilms hebben we al gezien, duizenden soldaten hebben we op het scherm al zien vallen, honderden RPG-raketten hebben we in dolby stereo langs onze oren horen fluiten. Een arduinen ziel en een gehard netvlies hebben we er evenwel niet aan overgehouden, want nog steeds krijgt de aanblik van oorlogsgeweld, zoals in de openingsscènes van ‘Mosul’ op Netflix, ons muisstil.

Mosul: ooit een bruisende Iraakse metropool waar werd gefeest, gegeten, gedronken, gedroomd en bemind; nu een uitgestrekt stenen sterfbed vol puin en stof. Na de eerste apocalyptische dronebeelden volgt onmiddellijk een eerste opstoot van rauwe actie: luid roffelend kruisvuur, binnenrollende granaten, verblindende schervenregens, wolkjes van gruis en bloed. Fel, brutaal, knap gefilmd oorlogsgekletter is dit, dat de hitte van het gevecht heel goed voelbaar maakt.

Gedurende één dag stappen we mee met de leden van een Iraaks SWAT-team, Ninive geheten, die onvervaard in de clinch gaan met de honderden IS-strijders die uit alle hoeken en kieren van de spookstad lijken op te duiken. Om deel te kunnen uitmaken van dit eliteteam, dat echt heeft bestaan, moet u uiteraard kranig zijn, mag u niet bang zijn om uw mes in de borst van uw tegenstander te stoten, en dient u één en ander af te weten van dekkingstactieken (‘Twee naar binnen, twee buiten!’). Maar – en dit is de belangrijkste lidmaatschapsvoorwaarde – u moet ook een familielid hebben verloren in de strijd tegen IS. Wat van die mannen in zekere zin een bende ongeregeld maakt: willen ze hun stad zuiveren van IS-strijders, of zijn ze gewoon uit op ordinaire wraak? ‘t Is in ieder geval géén goed idee om u aan hen over te geven: ook al stapt u op hen af met uw handen omhoog en met een witte vlag achter uw broeksriem, ze zullen u neerknallen. Terwijl ze in hun Hummers door Mosul denderen, door dezelfde straten waar ze als kinderen tijdens een vorige oorlog de Amerikanen met stenen bekogelden, ontmoeten ze geregeld de demonen van het kalifaat – die ene IS-strijder die tijdens zijn doodsstrijd ‘Désolé! Désolé!’ uitroept, komt misschien wel uit Luik of Verviers. Tijdens een onderhoud met een andere militie, ruilt één van hen een raketafwerper voor een waterpijp: een gedurfde uitwisseling, want met een waterpijp kun je geen RPG-raketten afvuren (anderzijds kun je met een raketafwerper natuurlijk geen gearomatiseerde pijptabak roken).

Nu vallen er best wel wat argumenten te bedenken waarom het een tikkeltje wrang en misplaatst is dat deze Netflixfilm het werk is van ongelovige Amerikaanse honden als de van Marvel gekende Joe en Anthony Russo, die de productie voor hun rekening namen, en Matthew Michael Carnahan, de scenarist van ‘Dark Waters’ en ‘World War Z’ die met ‘Mosul’ zijn regiedebuut maakt. Misschien ware het passender geweest indien er een Arabische cineast in de regiestoel had gezeten; iemand die de gevoeligheden, de achtergronden en de finesses van de jarenlange oorlog in Irak beter begrijpt dan twee Amerikanen die de laatste jaren vooral bezig waren met de Hulk en Captain America. Maar wat ons betreft hebben die yanks het niet slecht gedaan.

De knappe actiescènes stoelen overduidelijk op Amerikaans vakmanschap, maar anderzijds kun je de makers nauwelijks verwijten dat ze hun Westerse visie aan de locaties en de personages hebben opgedrongen. Hier géén Chris Hemsworth die, zoals in ‘Extraction’, ineens het beeldkader komt binnenstormen, maar zeer gedegen, Arabisch sprekende acteurs die luisteren naar namen als Waleed Elgadi en Mohimen Mahbuba.

In een mooie scène horen we boven het strijdgewoel ineens het gezang uit de moskee weerklinken, waarna de krijgsmakkers even de tijd nemen om te knielen en richting Mekka te bidden. De makers wagen zelfs een voorzichtige poging om in de geest te kruipen van het getergde Iraakse volk en om de wanhopige uitzichtloosheid van gindse oorlogsspiraal voelbaar te maken. In één van de beste en spannendste scènes ontspint er zich tussen enkele soldaten een bitsige discussie over het verleden en de toekomst van Irak – ‘Een schim van een land, een schaduw van Mesopotamië’. Kleine maar sterke tafereeltjes, die van ‘Mosul’ een onrustwekkende en geloofwaardige roadtrip door de hel maken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234