FILM★★★★☆

Moulin Rouge!

‘Voulez-vous coucher avec moi?’ zingen de hitsige cancan-meisjes tijdens de uitzinnige ouverture van ‘Moulin Rouge’, en de uitnodiging is niet alleen gericht tot de in smokings gehulde en met hoge hoeden getooide klanten op de dansvloer, maar ook tot u, de toeschouwer in de zaal. Veel keuzemogelijkheden heeft u trouwens niet: óf u knapt finaal af op Baz Luhrmanns eigenzinnige musical, óf u feest lustig mee. De dandies op de dansvloer hoeven alvast niet na te denken: ‘Entertain us!’ brullen ze in koor, en we zijn meteen vertrokken voor een ongelooflijke showstopper waarin ‘Lady Marmelade’ naadloos overvloeit in Nirvana’s ‘Smells like teen spirit’ en honderden figuranten in een doorgetripte paringsdans losbarsten - welkom in de Moulin Rouge van Baz Luhrmann. Toegegeven, na het overdonderende openingsnummer - een potpourri van digitale effecten, stroboscopische montage en duizelingwekkende camerabewegingen - vreesden we heel even dat we in een nietszeggende effectenmachine à la ‘Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain’ waren terechtgekomen, maar die twijfel bleek ongegrond: zodra de confetti op de vloer is geland en de cancanmeisjes zich in hun boudoir hebben teruggetrokken, neemt Luhrmann wat gas terug en ontspint zich een ontroerend en waarachtig klinkend sprookje over onvoorwaardelijke liefde en echte romantiek. 

Ewan McGregor speelt een berooide bohémien-schrijver die het te pakken krijgt voor de hoofdattractie van de Moulin Rouge, de verrukkelijke Satine (Nicole Kidman). De plot is gevaarlijk dun, simplistisch zelfs, maar dat is hier niet van tel: deze molen draait rond fun, emoties en - uiteraard - muziek. Luhrmann kruidt zijn film met overbekende deuntjes uit de jukebox van het collectieve geheugen: Ewan McGregor barst bijvoorbeeld los in ‘Your Song’ van Elton John (u mag gerust een herkenningsapplausje geven), Nicole Kidman zingt ‘One Day I’ll Fly Away’, Jim Broadbent uit ‘Topsy-Turvy’ croont ‘Like a Virgin’, en u mag naar hartelust meeneuriën met overbekende hits van U2, The Beatles, The Police, David Bowie en zelfs Dolly Parton. Het is een truc die zo oud is als het musicalgenre zelf, maar hij werkt nog uitstekend: de songs zullen, veel meer dan de plot of de spectaculaire beelden, uw hart doen overlopen van nostalgie (het is geen toeval dat ‘Come What May’, de enige song die speciaal voor de film werd gecomponeerd, u ijzig koud zal laten). 

Maar de allergrootste troeven van ‘Moulin Rouge’ zijn niet de songs of de dansnummers, maar de hoofdacteurs, Ewan McGregor en Nicole Kidman: die staan allebei zó doorleefd te acteren en ze brengen hun liedjes met zóveel overgave en energie, dat je niet anders kan dan onderuit gaan. Pas als je die vreugde, dat geluk, en ten slotte ook de ontroostbaarheid en het liefdesverdriet op die twee beroemde gezichten ziet, besef je dat McGregor en Kidman niet staan te acteren, maar dat ze ginds op die set in Sydney met hart en ziel en huid en haar in hun personages zijn opgegaan. Het is dankzij dit prachtige duo, en alleen dankzij hen, dat ‘Moulin Rouge’ uitgroeit tot één van de meest waarachtige en ontroerende smartlappen sinds ‘In the Mood For Love’. Mick Jagger had gelijk: ‘It’s the singer, not the song!’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234