film★★★☆☆

‘Mrs Lowry & son’: Tranen voor een worstje

Van Adrian Noble, met Vanessa Redgrave, Timothy Spall, Stephen Lord en Wendy Morgan

★★★☆☆

De filmscène die ons de afgelopen week het diepst heeft geraakt, speelt zich anno 1934 af in een arbeidershuisje in Manchester, waar de armstoelen, de grammofoon en de door de tijd verbleekte gordijnen een toonbeeld van Britse orde en netheid vormen, maar waar we tegelijk het spook van de armoede voelen rondwaren. 'Ik heb vier worstjes gebakken. Hoeveel wil jij er?' vraagt de zoon (Timothy Spall) vanuit het keukentje aan zijn bedlegerige moeder (Vanessa Redgrave). 'Drie!' antwoordt ze vanuit haar slaapkamer, waarna we Spall, zoals alleen hij dat kan, met de vork in de hand een immens treurige blik zien werpen op het enige worstje dat hem nog rest.

Het is een treffende illustratie van de aard van de relatie tussen Laurence Lowry, een amateurschilder die iedere avond de haren van zijn moeder borstelt en haar blote voeten warm wrijft, en Elizabeth, een dominante vrouw die zegt dat het goed is dat ze altijd bij elkaar zullen zijn, omdat geen enkele vrouw hem ooit zal willen. Ooit vertoefde de verbitterde Elizabeth in hogere kringen, maar de schulden van haar overleden echtgenoot, wiens door Laurence geschilderde portret aan de muur prijkt, dreef haar naar de door haar zó verafschuwde arbeiderswijk. Daar werkt ze haar frustraties uit op haar zoon, die haar sneren incasseert met de lijdzaamheid van een supporter van KV Oostende en haar zeldzame complimenten ('Je custardvla is onovertroffen') aanhoort met de lach van een kind dat zonet een snoepje heeft gekregen. Hun verhouding deed ons zowaar denken aan die heerlijke sketches van Van Kooten en De Bie als moeder en zoon Van Putten, waarbij de zoon knarsetandend reageert op de initiatieven van zijn bezitterige moeder: 'Ik wil helemaal niet schaatsen met mijn moeder! Ik wil zwieren met een lekkere del, langs de cafés!'

Wat we van het waargebeurde 'Mrs Lowry & Son' onthouden, is dat moederliefde soms vreemde vormen kan aannemen, maar we onthouden eveneens dat het leven een onvoorspelbaar wonder is: want uit het huwelijk tussen die onmogelijke vrouw en een introverte man werd een zoon geboren, Laurence dus, die in de jaren 40 en 50 zou uitgroeien tot één van de beste en geliefdste schilders die Engeland heeft gekend. De vertolkingen zijn prachtig, en in sommige scènes resoneren de gevoeligheden die we ook terugvinden in de films van Terence Davies - de liefde voor de man in de straat, de poëzie van het alledaagse, de bekommernis om dingen die voorbijgaan.

Zoals Lowry in zijn tijd de enige schilder was die in het vuil van de fabriekswijken vooral de schoonheid ontwaarde, zo ziet regisseur Adrien Noble in Lowry's levensverhaal, zeker naar het einde toe, jammer genoeg vooral het melodrama. Zo was het nergens voor nodig om de schilder in enkele scènes te herleiden tot een snikkend hoopje ellende: wat al voelbaar wordt gemaakt door de beelden en de dialogen, hoeft niet extra te worden beklemtoond. Daar zou zelfs Frank van Putten het knarsetandend mee eens zijn.

Bekijk hier de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234