MulanBeeld Disney+

Film★★☆☆☆

‘Mulan’ gaat plat op de buik voor het Chinese nationalistische gedachtegoed

In één van de meest cruciale scènes zien we hoe Mulan, die net zoals in de originele Disney-classic uit 1998 vermomd als jongen de plaats van haar manklopende vader in het leger heeft ingenomen, tijdens de bikkelharde militaire opleiding met een bovenmenselijke krachtinspanning twee tot aan de rand gevulde emmers water naar de top van de heuvel tracht te sjouwen. ‘Ze hebben geprobeerd om me te kraken!’ zie je haar denken, terwijl ze zich met geklemde kaken staande probeert te houden. ‘Ze hebben geprobeerd om te vernederen, te dwarsbomen, te breken! Om te beginnen waren ze eerst van plan om mijn rol aan Jennifer Lawrence te geven – whitewashing! Vervolgens waren er enkele irritante mensenrechtenactivisten die keet schopten omdat we een pietepeuterig stukje van mijn film zijn gaan opnemen in Xinjiang, waar één of twee Oeigoeren in Chinese interneringskampen zitten. Huh?! Alsof de wereld wakker ligt van die afvallige Oeigoeren! Maar ze hebben me niet kleingekregen, want kijk: hier sta ik met mijn emmers! Niets zal me in de weg staan!’ 

Oké, we verzinnen maar wat. De waarheid is dat we er 115 minuten lang het raden naar hebben welke gedachten er in het hoofd van Mulan rondflitsen. Want uit de duizenden meisjes die twee jaar geleden in de VS voor de rol auditie zijn komen doen, hebben ze een actrice geselecteerd, Yifei Liu is de naam, die nauwelijks in staat is tot enige zinvolle gezichtsexpressie; een schijnbaar gedachteloos poppetje dat zonder de minste humor of het minste charisma uitvoert wat in het script staat. 

Wie we, behalve een overtuigende Mulan, óók misten, is Mushu het draakje. Gestript van alle elementen die de eerste ‘Mulan’ zo aardig maakten – de sidekicks, de geinigheid – blijft er slechts een geesteloze film over die na ‘The Jungle Book’, ‘Beauty and the Beast’ en ‘The Lion King’ opnieuw het bewijs levert dat realistische remakes van animatiefilms maar zelden beschikken over de charme, de fun en de betovering van het origineel. 

Niki Caro mag dan een begaafde regisseuse zijn (zie het mooie ‘Whale Rider’), deze keer lijkt het erop dat ze nauwelijks greep had op de enorme logistieke onderneming die de opname van ‘Mulan’ was, en dat de film haar bijgevolg is ontglipt. De martial arts-taferelen vertonen nergens de betoverende elegantie van ‘Crouching Tiger, Hidden Dragon’, en ook de lage spektakelwaarde van de veldslagen maakt dat we het niet langer erg vinden dat we ‘Mulan’ niet op het grote scherm kunnen bewonderen. Toch één keer gegrinnikt: wanneer Mulan dan toch eens de kans ziet om haar korset uit te trekken en in Evakostuum in een vijver gaat baden, wordt haar derrière braafjes aan het zicht onttrokken door een wel héél strategisch voor de cameralens bungelend bloempje. Weet u, wij blíjven er ons over verbazen dat het anno 2020 dik oké is om kindertjes bloot te stellen aan scènes waarin soldaten worden verpletterd en à volonté worden doorboord, maar dat het blijkbaar nog steeds absoluut taboe is om ook maar een glímp van een blote bips te laten zien. En wat is dat met al die archetypische Chinese personages die – alsof ze in een slechte B-film zitten – voortdurend Engels met een harig Aziatisch accent staan te spreken? Zoals Tarantino ooit zei over al die nazi’s die in Hollywoodfilms onverstoord Oxford-Engels praten: ‘It just doesn’t compute.’ 

Nu kan men het fantastisch en helemaal woke vinden dat Mulan zich gaandeweg ontpopt tot een dappere krijgster die ontsnapt aan het traditionele bestaan dat haar ouders voor haar in gedachten hadden, gearrangeerd huwelijk inbegrepen. Maar hoe vrijgevochten ís Mulan eigenlijk? Véél meer dan in de tekenfilm, leren we Mulan immers kennen als een kritiekloze marionet van de keizerlijke dynastie, waarbij ze de Chinese keizer te vuur en te zwaard helpt af te rekenen met de Mongoolse dissidenten die het Rijk ten val willen brengen. Nou, geen wonder dat deze film, met die hamerende, soms ongemakkelijk makende nadruk op waarden als eer en loyaliteit, probleemloos door de Chinese censuur raakte en in China een brede release kreeg. Een mens kan er alleen maar uit besluiten dat de Muis zich hier op z’n sletterigst gedraagt. Aan de ene kant brengt ‘Mulan’ een moderne feministische boodschap die er in het Westen ingaat als zoete koek, aan de andere kant gaat Disney uit puur winstbejag plat op de buik voor het Chinese nationalistische gedachtegoed. Applaus op alle banken! Als ze daarnaast nu ook eens een goede film hadden gemaakt.

‘Mulan’ is nu te zien op Disney+

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234