Emma Bale knuffelt Bert Ostyn. In de achtergrond vlnr: Jonas Van Geel, Tourist LeMC, Willy Sommers, Ronny Mosuse Beeld VTM
Emma Bale knuffelt Bert Ostyn. In de achtergrond vlnr: Jonas Van Geel, Tourist LeMC, Willy Sommers, Ronny MosuseBeeld VTM

Televisie★★½☆☆

Na al die seizoenen is er sleet op de formule van ‘Liefde voor muziek’ gekomen

‘La Mamadora’ van Bart Kaëll door Stef Kamil Carlens, The Starlings, oftewel Tom Dice en Kato en hun Meetjeslandse country: ik zou liegen mocht ik zeggen dat ‘Liefde voor muziek’ me de afgelopen seizoenen niet heeft ontroerd, dan wel compleet uit mijn lood heeft geslagen.

Nu we al een jaar lang een speld kunnen horen vallen op het geboend parket van onze theaters en concertzalen, en de graszoden van onze festivalweides zich verheugen op alweer een zomer vol rust zonder die versmachtende picknickzeiltjes en bijhorende neerploffende mensenkonten, komt dit programma nu in feite als geroepen. De mix der deelnemers: die is wederom vakkundig en handpicked ineengepuzzeld door de redactie, als een degelijke portie gemengd - met veteraan Willy Sommers en de hedendaagse, meerstemmige versie van Clouseau genaamd Cleymans & Van Geel aan de zeer commerciële kant van het showbizzspectrum en diametraal daartegenover Tourist LeMC en Bert Ostyn van Absynthe Minded als exponenten van de alternatievere scene. Daartussenin pirouetterend: Emma Bale, gewezen Radio Ronny Mosuse en de recent uit de relatieve obscuriteit weer naar Hooverphonic weergekeerde Geike Arnaert.

Muzikaal vuurwerk, ontlading, troost en extase: dit tijdsgewricht vraagt er meer dan ooit om. De kijker ziet intussen ook scheel van de dorst naar live muziek - allemaal zaken die in het voordeel zouden moeten spelen van deze nieuwe reeks ‘Liefde voor muziek’. En toch: drie afleveringen ver in dit zesde seizoen en de verhoopte vervoering is me nog niet overkomen. Ligt het aan het verplichte verblijf aan onze Belgische Kust dat de deelnemers door Covid te beurt viel? Zou in één of andere Zuiderse finca het gemoed eerder vervuld geraken van saudade? Heeft het thuiszitten waartoe Covid muzikanten veroordeelde, intussen voor té veel spierstijfheid gezorgd?

Zeker, er waren mooie momenten, Geike Arnaert die Sommers’ ‘Het water is veel te diep’ bewerkte tot een rokerig Engelstalig nummer dat naar Bettye LaVette neigde, of Bert Ostyn die ‘Zeven Anjers, Zeven Rozen’ de rockbehandeling gaf (wat deed denken aan hetgeen Noordkaap lang geleden deed met Will Tura’s ‘Arme Joe’). En Emma Bale kan zingen, en iedereen zit vol goeie bedoelingen. Maar goeie muziek is nu eenmaal gebaat bij ook wat sléchte bedoelingen. Na drie afleveringen begon je je af te vragen of de vertolkers met hun versies van elkaars nummers niet gevaarlijk dicht in elkaars buurt peddelend in datzelfde brave tussenwatertje waren beland - er zaten vaak weinig of geen verschillen in stijlbehandeling, wat net de bedoeling is van dit programma.

Intussen: zal het duet tussen vader Willy Sommers en zijn lang verloren gewaande dochter Annemie (ze brachten de tranentrekker ‘Nog Zoveel Mooier’, een bewerking van Emma Bale’s ‘All I Want’) der Willy een flinke hit opleveren in de Ultratop, na zijn recente renaissance door die commercial voor een niet-nadergenoemde supermarktketen? Kan. Maar dat er na al die seizoenen intussen sleet op de formule van ‘Liefde voor muziek’ is gekomen, dat staat vast.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234