null Beeld Courtesy of Netflix
Beeld Courtesy of Netflix

Televisie★★½☆☆

Na ‘Copenhagen Cowboy’ op Netflix twijfelen we: kan Refn ons anno 2023 nog wel verrassen?

Nicolas Winding Refn, de Neon God, die een miniserie heeft gemaakt voor Netflix: het is een combinatie die even verrassend aanvoelt als een duo van osso bucco met kabeljauw.

Erik Stockman

Er zijn natuurlijk wel meer artiesten van het grote witte doek die, aangelokt door de ruime budgetten en de belofte op creatieve vrijheid, hun talent aan de streamingdienst hebben verbonden: Martin Scorsese, Alfonso Cuarón, Guillermo del Toro, de gebroeders Coen. Maar van alle filmregisseurs die de voorbije jaren de overstap maakten van het gigantische zilveren doek naar het daarbij vergeleken nietige scherm, is Refn misschien wel de eigenzinnigste, de radicaalste, de meest curieuze en ook wel de minst-op-het-grote-publiek-mikkende.

Wie ooit ‘Drive’, ‘Only God Forgives’ en ‘The Neon Demon’ heeft gezien, weet dat Refn er zijn eigen esthetische voorschriften op nahoudt: tergend lang aangehouden shots, diep in het onderbewustzijn rommelende elektronische soundscapes, een obsessie met in neon gedrenkte interieurs, felle opstoten van bloederig geweld. Nu pleit het wel voor de bazen van Netflix dat ze poen en zendtijd hebben durven geven aan het Deense enfant terrible, én dat de cineast - zo valt tenminste af te leiden uit de overdaad aan neon in ‘Copenhagen Cowboy’ - zijn doorgetripte zelf is mogen blijven.

Kijk naar eender welke vijf minuten uit eender welke aflevering van het zesdelige ‘Copenhagen Cowboy’ en men herkent in één oogopslag de handtekening van NWR. Hoewel: het is natuurlijk ook altijd mogelijk dat ze bij Netflix stilletjes hoopten dat Refn het kunstje van ‘Drive’ nog eens zou overdoen, en dat hij nog één keer zou uitpakken met een spannend, entertainend en enorm toegankelijk (toch voor zijn doen) kijkstuk. In dat geval heeft Refn zijn broodheren goed liggen gehad, want ‘Copenhagen Cowboy’ sluit meer aan bij de extreme naargeestigheid van ‘Only God Forgives’ en ‘The Neon Demon’ dan bij het grote genoegen van ‘Drive’. Wij zouden hoe dan ook graag eens het ongetwijfeld licht onthutste gelaat willen zien van de argeloze Netflix-abonnee die, geleid door één of ander ondoorgrondelijk algoritme, na ‘Too Hot Handle’ of ‘Emily in Paris’ plotseling in de bevreemdende wereld van Nicolas Winding Refn terechtkomt!

null Beeld Netflix
Beeld Netflix

Plotgewijs valt ‘Copenhagen Cowboy’ - geweldige titel trouwens - het best samen te vatten als een steile afdaling in de onderwereld van Kopenhagen en zijn suburbs. Onze gids is Miu, een in een blauw trainingspak gehulde frêle jongedame die door de bewoners van dit schimmenrijk als een soort geluksbrenger wordt aanzien - u moet zelf maar ontdekken over welke krachten ze beschikt.

Zoals vrijwel álle hoofdacteurs die onder de vleugels van Refn hebben gewerkt - hallo, Ryan Gosling! - beperkt het spel van hoofdactrice Angela Bundalovic zich grofweg tot twee gelaatsuitdrukkingen: onverstoord voor zich uitkijken, en iets minder onverstoord voor zich uitkijken. Ogenschijnlijk emotieloos beweegt Miu zich door een purgatorium dat wordt bevolkt door kwelzieke en bloeddorstige figuren: een gewelddadige Servische bordeelhouder die een website onderhoudt met de naam baldanmodels.com; een brutale Aziatische mafiabaas met clusterhoofdpijn; een griezelige demon die uiterlijk verdomd goed lijkt op Briënne van Tarth uit ‘Game of Thrones’; en Sven, een Deens onderdeurtje dat - en ziehier een staaltje van Refns eigenaardige gevoel voor humor - nu en dan knort en schreeuwt als een gefolterd zwijn.

Refn zou uiteraard Refn niet zijn als hij niet af en toe zou uitpakken met een eindeloos coole scène: de in splitscreen gefilmde intro van de vijfde episode bijvoorbeeld bracht ons zowaar aan het headbangen in onze sofa. En toch: ondanks de licht verslavende kracht die bij vlagen van de beelden uitgaat, plantte ‘Copenhagen Cowboy’ net als ‘The Neon Demon’ opnieuw een zaadje van twijfel in ons hoofd: beschikt Refn - ten tijde van ‘Pusher’ en ‘Valhalla Rising’ onthaald als één van de allergrootste Europese filmtalenten - anno 2023 eigenlijk nog wel over het vermogen om ons te verrassen? Het paarse en roze neon, de zware synths van Cliff Martinez, de pannende camera: we wisten wel dat Refn er niet vies van is, maar deze keer zwélgt hij er in. We menen het: als we voor elke spinnende camerabeweging een pint ad fundum zouden moeten drinken, we lagen al na één aflevering onder tafel.

Alleen in de derde aflevering, wanneer de viriele vader van Briënne von Tarth zijn intrede maakt en prompt een hilarische monoloog afsteekt over zijn ultieme machtsmiddel, namelijk zijn pik, trakteert Refn ons éindelijk op iets wat hij ons in ‘Copenhagen Cowboy’ véél te weinig schenkt: fun! Maar over het geheel genomen brengt deze nogal holle serie duidelijker dan ooit aan het licht dat de cineast sinds ‘Only God Forgives’ in creatief opzicht nauwelijks is geëvolueerd, en hoe benepen zijn reservoir van stijlmiddeltjes stilaan wordt.

O ja: indien u houdt van geinigheid à la Refn, dan kunt u achteraf altijd eens een kijkje nemen op de website van die Servische bordeelhouder, baldanmodels.com. Als u tenminste durft.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234