De Mol Beeld Play
De MolBeeld Play

Televisie★★★★☆

Na de spectaculaire eerste aflevering van ‘De Mol’, valt onze arendsblik toch vooral op Kevin

Het scheelde geen haar op z’n glanzende pelsje of ‘De mol’ had dit jaar zélf een rood scherm gekregen. Geconfronteerd met een wereld die haar grenzen sloot, en die gezelligheid in groep verbood, besloten de makers om dan maar naar Duitsland uit te wijken: een land waar ze het met grenzen nooit nauw hebben genomen, en waar gezelligheid in groep in het beste geval de vorm aanneemt van collectieve Pünktlichkeit.

Vooraleer Rijnwaarts te tuffen, en de gesponsorde BMW’s los te laten op de Autobahns van hun heimat, moest eerst nog een proef worden afgelegd in België. En wát voor één. De afgelopen weken werd ze met veel bombarie geteased in trailers: een oranje scherm! Kapers op de kust! Gietende regen! Waar het op neerkwam: tien nieuwbakken ‘De mol’-rekruten, zoals vaatchirurg Katrien, studente Dami en advocate Jasmien, moesten op een slagveld te Liedekerke, midden in het geliefde Pajottenland van Bruegel, stríjden om hun deelname, terwijl tien gemaskerde rovers in het maïsveld één van hun plekjes probeerden te kapen.

In gerespecteerde ‘De mol’-traditie kende het spelverloop de evolutie van de betere Christopher Nolan-film: lang zie je de verschillende scharniertjes alleen maar in het ijle draaien - iets met snuggere schutters, evenwichtige schutters, strategische schutters en een karrenvracht oranje rookbommen - tot alles in elkaar klikt, en je je finaal laat overvallen door het spektakel. Terwijl een cover van Leonard Cohens ‘Everybody Knows’ slow-motionbeelden op gang trok, stormden zes overgebleven infiltranten uit hun gracht: WO I-soldaten die uit de loopgraven richting niemandsland struikelden. Recruiter Annelotte en opvoeder Lennart schoten tot hun paintballkogels op waren en toen het stof ging liggen, was de 18-jarige Noah plotsklaps een deelnemer van ‘De mol’, en was de 30-jarige Jens (‘ik zou liever aan ‘De mol’ meedoen dan de lotto winnen’) dat níét meer. Zijn aftocht stond bol van de ontgoocheling en had dus het voordeel van de herkenbaarheid.

Het was een begin op kruissnelheid. Pas nadien, veilig de Duitse grens overgestoken, was er tijd voor rust, en achtte ‘De mol’ de tijd rijp om in een herkenbare plooi te vallen: je zag kandidaten gemoedelijk samen spelen en samen zijn, maar altijd, in de woorden van marketingdocent Philip, mit den Handbremse aus.

In Sankt Goar werden de kandidaten aan een oude foltermachine gelegd die hen in twee moest zien te trekken: gelukkig hingen ze daar in duo, en moesten ze gewoon zoveel mogelijk informatie over elkaar zien te rapen vooraleer ze uit hun omhelzing en tegen een hooibaal werden gekatapulteerd. Daaruit onthouden? Lennarts huisdier, een axolotl-salamander, vervangt bij amputatie verloren ledematen, en hij is daar zo enthousiast over dat ik mij lichtjes zorgen maak. Of nog: flamencolerares Samina’s hondje werd op doofheid getest met een kettingzaag, wat een beetje is als testen op blindheid met een vlammenwerper of testen op corona met een autopsie: een ietsje ingrijpend, en zo’n hondje groeit bovendien geen ledematen terug.

In het Duitse kasteel waarin de kandidaten de eerste etappe van hun reis mochten afronden, moest uiteindelijk niemand afvallen. Maar omdat een rollercoaster zonder looping ook maar een treintje met kapsones is, werd meteen een níéuwe twist onthuld: tussen de tien belagers die in Liedekerke op een deelname hadden geaasd, zat ook één mol - zélfs De Mol was niet zeker geweest van zijn of haar plaats - waardoor Noah geenszins van verdenking mag worden gevrijwaard.

Wie is dan wél de saboteur? Dat is een beetje als vragen aan Marc Coucke om er de beste voetbaltransfer uit te kiezen: ik gokte afgelopen seizoenen een welverdiende 0 op 5 bij elkaar. Deze aflevering kwam horeca-uitbater Sven er alleszins het bekaaidst vanaf. Hij kon niet meer dan drie soorten sterkedrank opsommen, weigerde zich gênante momenten voor de geest te halen, keek luid lachend naar alles behálve de klokkenmuur, liet Jasmijns naam vallen toen-ie ‘m vasthad, vergat een antwoord (‘De IJswens’) en ontpopte zich over het algemeen als de Sebastiaan Bornauw van het deelnemersveld. En toch: zijn status als hoofdverdachte wil veelal zeggen dat-ie vooral níét de mol is. Nee, dan valt mijn arendsblik eerder op Kevin, die de Champions League als Belgisch kampioenschap identificeerde (en toch niet verder kwam dan ‘Manchester United’), die de aandacht gretig wegleidde van zijn dino-tattoo - én die met zijn stotter een soort schild van onschuld rond zich heeft, zoals Pieter destijds ook had als priester. Ik kijk ernaar uit om mijn ongelijk weer eens uitgebreid bewezen te zien, maar dat is niet erg: het is tenslotte alweer even geleden dat ik nog eens érgens naar kon uitkijken.

Deze spectaculaire ‘De mol’-opener was als een uitje van Indiana Jones in een oude Inca-tempel vol dodelijke valstrikken: één stapje te vroeg of te laat en het was vroegtijdig en onherroepelijk afgelopen geweest. Maar ze zijn heelhuids thuisgeraakt, met onder de arm Iets Kostbaars.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234