Pascal in 'De Weekenden' Beeld VRT
Pascal in 'De Weekenden'Beeld VRT

Televisie★★★½☆

Na ‘De Weekenden’ op Canvas gunnen we iedereen een beetje ‘Pascal-tijd’

Ten overstaan van het ruimere publiek - twee is al ruimer dan één - maak ik me weleens schuldig aan een verzuchting over de staat van het beeldvulsel dat we dezer dagen ingelepeld krijgen tijdens de dagelijkse sprint van waken naar slapen, in de millimeters tussen hangen en wurgen. Vaak klets ik daarbij royaal uit de nek, besefte ik laatst, want iets als het nieuwe seizoen van ‘De weekenden’, waarvan ik me de eerste jaargang vaagweg herinner als verdienstelijk en vooral inmenselijk, had ik tussen het kijven door dan weer grotendeels onbezichtigd gelaten. Als het goed is, moet je het nochtans òòk zeggen: zoveel is me ooit verteld door een wiskundeleraar die er daarna veelzeggend het zwijgen toe deed.

De werkwijze van de eerste keer was amper gewijzigd: Joris Hessels had ook ditmaal een handvol mensen onthaald in bescheiden vakantiesetting, opnieuw een staalkaart aan mensen die het niet altijd met zichzelf getroffen hadden, noch met hun omgeving. Die deelnemers hadden eigenhandig hun beleving van 2020 vastgelegd, op zich al een jaar waarvan je de opnames achteraf liefst moedwillig verloren legt teneinde de herinnering ervan zo snel mogelijk te laten verbleken. Die zelfgemaakte beelden namen ze dan door in groep, voor zover 2020 dat toeliet. De therapeutische waarde daarvan leek tegen de laatste aflevering reëel te zijn: wie niet op z’n minst beter af was dan een jaartje geleden, had wel door middel van die zelfgemaakte beelden een nieuwe kijk gekocht op de eigen bekommernissen.

De zichtbaarste lotswending tekende zich af bij Pascal, met wie we een tiental afleveringen eerder als eerste kennis gemaakt hadden en die zich nu aandiende in aanzienlijk gewijzigde vorm. De karateleraar en voormalig geüniformeerd werknemer bij Defensie, had zichzelf een jaartje geleden een gastric bypass beloofd omdat hij zich niet meer thuisvoelde in eigen vel. Pascals overgewicht, dat evenwel leek mee te vallen voor een in alle opzichten toevallige passant als ik, was echter maar de druppel die zijn gemoed op tijd en stond deed overlopen: thuis hoedde Pascal over een zoon met een mentale beperking, bijgestaan door een echtgenote die al goed twintig jaar terminaal was en al drie keer ‘r opgelegde medische houdbaarheidsdatum overschreden had. ‘Eigenlijk zou ik nu met een zak cement en twee pakken suiker moeten rondlopen’, balde Pascal zijn 26 en een halve kilo gewichtsverlies samen ten behoeve van de bevattelijkheid - als was hij de protagonist van een wiskunderaadsel ontworpen om scholieren vergeefs de grenzeloze inzetbaarheid van het metrieke stelsel bij te brengen.

Pascals nieuwe gestalte leek ook tot een mentale relance geleid te hebben. Op de laatste zelfgedraaide beelden troffen we hem temidden de aanschaf van een nieuwe garderobe, waarbij hij een moedige voorkeur toonde voor stoffen en patronen die je best links laat liggen als je om den brode actief bent in een landschapskantoor en gesteld bent op je baan. ‘Nu is het Pascal-tijd’, las hij tenslotte af van z’n innerlijke zonnewijzer. Het klonk als het aanbreken van een benijdenswaardige bevrijding. Moge die dra tot een breed gedeelde feestdag gepromoveerd worden.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234