null Beeld VRT
Beeld VRT

televisie★½☆☆☆

Na een uur van de nieuwe ‘Château Planckaert’ vragen we ons af: naar wat hebben we nu juist zitten kijken?

Na het uitzitten van deze eerste van een nieuwe reeks afleveringen van ‘Château Planckaert’ welden er - behalve de aandrang om, geheel in de geest van Halloween, achter in de tuin wat sierpompoenen met een voorhamer tot moes te gaan slaan - ook willekeurig enkele vragen in ons op. Zoals: zou de gemiddelde hardwerkende en al dan niet geïndexeerde Vlaam zich nu ook afvragen naar wát hij (m/v/x en alles daartussenin) nu eigenlijk had zitten kijken?

Marc Van Springel

Zou íémand mopperen of het zelfs maar opmerken als één gewoon – via een stel op afstand bediende camera’s – wat beelden had uitgezonden van pakweg de familie V.D.L. uit Loppem, waarin ook wat leutige nonkels en neven rondwaren die met hun eeltige handen iets kunnen? En had het, ruw gerekend, miljoen uren dat kijkers hier zondag aan verkwistten echt niet nuttiger kunnen worden besteed? Zeker nu er met de hongerwinter in zicht nog zoveel tochtende daken moeten worden geïsoleerd?

Deze episode trapte zowaar bijna spannend af. We zagen Eddy Planckaert, geboren allround animator, met stijgende nervositeit over Belgische snelwegen naar de dokter rijden voor wat op een – u kent het fenomeen – veel te lang uitgesteld groot nazicht leek. Waarom Eddy en de zelden van zijn (inderdaad bulkende) zijde wijkende Christa daar helemaal voor naar het oude vaderland afreisden, werd snel duidelijk: de dokter, een gevorderde zestiger met grijze puntbaard, bleek er eentje die zo te horen nog lang had getwijfeld tussen een carrière als clown, al dan niet in ziekenhuisverband, en een misschien toch iets meer vastigheid biedend artsendiploma. ‘Christa, ge moet uw beha niet uitdoen. Eddy mag de zijne wel uitdoen,’ begroette hij zijn bezoek. Na wat onderzoekjes en vragen over Eddy’s plasstraal (een mus uit een boom mikken zat er kennelijk niet meer in) vatte hij de situatie samen als: ‘Er zitten een paar blutskes in de carrosserie, maar de moteur en de achteruitkijkspiegel zijn nog in orde.’ Het type, met andere woorden, dat je na één schuimwijntje te veel niet op een familiefeest of zelfs in de wijde wereld wilt tegenkomen, en liefst ook niet in bloednuchtere staat in een dokterskabinet.

Veel leek er niet aan de hand – de achtergrondmuziek sloeg meteen ook een minder deprimerende toon aan – maar voor de zekerheid kon Eddy toch beter een paar extra onderzoeken laten doen, luidde het advies.

De uroloog, die we Eddy en vooral ook diens gespannen sluitspier hoorden waarschuwen dat zijn wijsvinger op komst was (blij dat dat tafereel ons door een zeer ondoorzichtig gordijn werd bespaard), vond geen verdachte zones in Eddy’s ‘grillig gevormde’ prostaat. Ook bij de cardioloog bleek alles in orde. Het ontlokte Eddy – een man met de gave van het woord, zij het iets minder die van de logica en inhoudelijke samenhang – ten overstaan van zijn reddende engelen de gevleugelde woorden: ‘Bedankt dat jullie studeerden daarvoor. Bedankt, alle dokters en professoren. Jullie zijn toch echt de mechaniekers van ons lichaam.’

Amper weer buiten verlekkerde hij zich tot grote horreur van Christa alweer hardop op een pak frieten en een flinke trappist. Voor de rest: much ado about nothing dus – geen gelegenheid laten wij schieten om De Bard te citeren – en toch weer mooi tien minuten gevuld. Altijd handig als je nog een resem afleveringen te gaan hebt.

Zo kregen we meteen ook wat minder Francesco en Christopher op ons bord, een combinatie die zich steeds meer als een komisch duo ontpopt. Zij het dan gespecialiseerd in het soort humor waarvoor bouwvakkers behalve hun neus ook hun half ontblote bilspleet zouden ophalen. Yep, je staat ervan versteld wat bouwvakkers zoal met hun bilspleet kunnen. Het tweetal was wel goed voor enige onbedoelde humor – altijd de beste humor. Toen ze met een overschotje zelfgedraaid beton een gat in een oprit vulden, kerfde Christopher er met een troffel spontaan ‘C/F’ in, vergezeld van een hartje. Francesco wist niet goed wat hij ervan moest van denken, maar je zag hoe hij zich achter zijn grote voorhoofd voornam in de toekomst misschien toch wat minder vaak met zijn schoonbroer op te trekken.

Nog een komisch bedoelde aanwezigheid in deze serie is Junior, een Planckaert in hart en nieren die er op zijn dertigste nog feilloos in slaagt een niet al te snuggere of overdreven actieve puber neer te zetten, inclusief de bijbehorende hormonale werking. Zijn hormonen waren aan het feest, want het lief dat Junior had opgescharreld, uiteraard via een tv-programma, kwam vanuit het verre en zeer West-Vlaamse Waregem een paar dagen naar het landgoed in Frankrijk afgezakt. Ter voorbereiding had Junior, zo onthulde hij na enig aandringen, wierook gekocht. Wat hij ermee zinnens was in de romantische sfeer bleef in het vage, maar een scenario waarbij het brandend in zijn anus eindigde, leek ons – Junior een beetje kennende, ook al is het van de tv – niet geheel uitgesloten.

Wat we wel te zien kregen, was wat onhandig gepeddel in een sloep op de slootgracht en, nadat zijn Paulientje – zo heette zijn vlam – te kennen had gegeven dat ze alle gevogelte maar ‘Ieeuw’ vond, een bezoek aan het kippenhok. Na anderhalve minuut en twee bijna aanrakingen van een nietsvermoedend stuk pluimvee vluchtte Paulientje net niet gillend naar buiten. We kunnen maar hopen dat deze waanzinnig spannende scène hier en daar, bij kijkers met een minder gezond hart dan dat van Eddy, niet tot een acute hartaderbreuk heeft geleid.

Het hoogtepunt van deze aflevering, zo leek de muziek tenminste aan te geven, was de plaatsing van de toren op de zelfgemetselde en, het moet gezegd, niet onaardig ogende trappenhal. Er kwam uiteraard alweer een speech van pater familias Eddy van – hoe vaak kan iemand eigenlijk plechtig het woord nemen? – en rijkelijk vloeiende sampagne.

Wat ons, terwijl onze hersenpan langzaam leek leeg te lopen, nog te binnen schoot: men zegt weleens dat mensen de camera’s na een tijdje vergeten als die non-stop op hen gericht staan. Je kunt je echter moeilijk van de indruk ontdoen dat bij de familie Planckaert net het omgekeerde het geval is, en ze zich – van jong tot oud – net zeer bewust zijn van de camera’s. En je niet naar hartverwarmende en authentieke reality-tv over het Echte Leven zit te kijken, maar veel vaker naar een soort geïmproviseerd amateurtheater.

Ook in die onzichtbaar geregisseerde wereld wringt de harde realiteit zich soms onontkoombaar binnen: in deze episode ging het – door een coronabesmetting? – niet goed met mémé Clara, en uit een korte vooruitblik naar de volgende aflevering bleek dat het slecht zou aflopen met haar. We zagen, discreet door een venster gefilmd, hoe enkele aangeslagen clanleden in een halfduistere kamer troost zochten bij elkaar. Dat de camera in ‘Château Planckaert’ nog weet wanneer hij op afstand moet blijven, vonden wij dan weer zowel verbazend als geruststellend.

We hebben, kortom, al minder verwarrende halloweenavonden gekend.

Nu in Humo:

Hoe politici van het Vlaams Belang al twintig jaar naar de pijpen van het Kremlin dansen:‘Poetin ronselde waarnemers om nepverkiezingen goed te keuren’

‘Onder vuur’-actrice Joke Devynck: ‘Na mijn scheiding zag ik aanvankelijk alleen de berg verdriet’

Oud-premier Yves Leterme: ‘Wat heeft Koen Geens als premier minder dan Alexander De Croo?’

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234