'Nope' Beeld rv
'Nope'Beeld rv

film★★★½☆

Na ‘Nope’, de nieuwe horrorfilm van Jordan Peele, houden we de sterrenhemel angstvallig in de gaten

Sommigen beweren dat onze vrienden de dieren onheil voelen aankomen. Toen in 2004 op de Indische Oceaan een tsunami ontstond die tegen 900 km per uur op de kusten van Zuidoost-Azië afraasde, begonnen de olifanten in het oerwoud luid te trompetteren. Van haaien is geweten dat ze vlak voor een storm diepere wateren opzoeken. Op de mysterieuze eerste bladzijden van het Suske en Wiske-album ‘De Wolkeneters’ krijgen twee straathonden een bang voorgevoel wanneer ze naar de donkere lucht kijken. En in ‘Nope’, een film die qua verontrustende atmosfeer niet hoeft onder te doen voor ‘De Wolkeneters’, zijn het de dravers van paardentemmer OJ Haywood (de heerlijk onderkoelde Daniel Kaluuya) die zich onrustig gedragen.

Erik Stockman

In één van de vele prachtig gefotografeerde nachtscènes die regisseur Jordan Peele op het bioscoopscherm borstelt - cameraman Hoyte van Hoytema doet in ‘Nope’ toverachtige dingen met de duisternis - wipt het paard Ghost over het hek van de piste, om vervolgens snel weg te galopperen in het schemerdonker. Voelt het dier het gevaar naderen? Wat is er aan de hand in die dunbevolkte uithoek van California, die op Google Maps om onduidelijke redenen een wazige vlek op de kaart schijnt te vormen?

Geen spoilers hier: u moet zelf maar eens gaan kijken naar wat er OJ en zijn zus Emerald (Keke Palmer) boven het hoofd hangt. En bovenal is het aan u om te genieten van de meesterlijke manier waarop Peele vanaf de allereerste scène een spookachtige stemming schept. Hinnikende paarden in het avondfloers. Een wel héél speciale regen die de prairie striemt. De één voor één uitvallende rode lichtjes van de hoogspanningsmasten. De geheimzinnige schoonheid van opblaasbare luchtdansers. En wat is dat met die bebloede chimpansee en die rechtopstaande schoen in die televisiestudio?

Peele, die niet wegsteekt dat hij zich voor de gelegenheid liet beïnvloeden door ‘Jaws’ en ‘Close Encounters of the Third Kind’, haalt in ‘Nope’ meer dan ooit de Steven Spielberg in zichzelf naar boven: veel meer dan in ‘Get Out’ en ‘Us’ laat hij het pure spektakel primeren en pakt hij uit met talloze visueel verbluffende scènes en geniale filmische vondsten die men niet kan ervaren zonder een rilling van kinderlijke verwondering. In een cruciale scène zet Peele ineens een vertraagde versie - alsof het nummer wordt afgespeeld op een ouderwetse cassetterecorder waarvan de batterijen bijna plat zijn - van Corey Harts eightieshit ‘Sunglasses At Night’ op de soundtrack: creepy!

Op andere momenten beweegt de cineast zich net als in zijn vorige films opnieuw sierlijk op de ijle grens tussen sciencefiction, horror, satire en - en dit is dan natuurlijk weer vintage Peele - raciale bewustwording. Zo verkondigen OJ en Emerald meermaals met trots dat ze de nazaten zijn van Alistair Haywood, de Afro-Amerikaanse jockey die in 1878 was te zien in één van de allereerste bewegende filmpjes van de Britse fotograaf en filmpionier Eadweard Muybridge. In werkelijkheid is de ware identiteit van die jockey in de nevelen van de geschiedenis verloren gegaan, maar intussen heeft Peele natuurlijk zijn maatschappijkritische punt gemaakt, en dat is dat mensen met een donkere huidskleur nogal gemakkelijk uit de Amerikaanse geschiedschrijving worden weggewist.

Wanneer, diep in de tweede helft, de als immer fantastische Michael Wincott begint te draaien aan de ouderwetse zwengel van een zelfgefabriceerde camera waarvan de filmrollen geregeld dienen te worden verwisseld, bloeit ‘Nope’ zelfs open tot een prachtige hommage aan de analoge cinema uit opa’s tijd: mooi gedaan, Jordan! De slimme wijze waarop Peele de ogenschijnlijk irrelevante details en schijnbaar niet ter zake doende scènes - zoals die bebloede chimpansee en die rechtopstaande schoen - gaandeweg inpast in het grotere plaatje, doet dan weer denken aan de methode van M. Night Shyamalan, en dan vooral aan diens derde kaskraker ‘Signs’. Het zelfvertrouwen van Peele als cineast lijkt momenteel groter dan ooit, maar tegelijk is ‘Nope’ zijn eerste film die - in tegenstelling tot de puntgave meesterwerkjes ‘Get Out’ en ‘Us’ - enkele zwakke puntjes vertoont. Zodra je samen met OJ en Emerald in de smiezen begint te krijgen waar die striemende regen vandaan komt, begint de film snel aan spookachtige kracht te verliezen.

Achteraf wierpen we niettemin een ongeruste blik op de sterrenhemel. Welke kwellende geheimen herbergt het heelal? Sommigen beweren dat onze vrienden de dieren onheil voelen aankomen. Vanaf heden houden wij ons kanariepietje scherp in de gaten.

Ook op Humo

In ‘De Slimste Mens 20' bleek dat Ella Leyers een niet onterechte wrok koesterde jegens Kris Wauters

Saul, het ga je goed man, en dank je voor het spannendste dat we ooit zagen in de geschiedenis van de tv

Wraakporno op Snapchat: ‘Een meisje moest een incestueuze verkrachting naspelen en roepen: ‘Au, papa, dat doet pijn!’’

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234