Operation Varsity Blues Beeld Netflix
Operation Varsity BluesBeeld Netflix

FILM★★★½☆

Na ‘Operation Varsity Blues’ zijn we blij dat we niet in Amerika wonen

In 2019 brak er in Amerika een schandaal uit. Rijke families bleken – op grote schaal - smeergeld te betalen om zo hun kinderen op een topuniversiteit te kunnen krijgen. Het schandaal werd een mediacircus toen er ook Bekende Amerikanen onder de verdachten bleken te zitten: CEO’s van beursgenoteerde bedrijven, bijvoorbeeld, en het meest smeuïg: ook Hollywood deed zijn duit in het zakje. En zo raakte Operation Varsity Blues (codenaam van de FBI voor het strafonderzoek) over de hele wereld bekend – actrices Lori Loughlin (uit ‘Full House’!) en Felicity Huffman zouden er zelfs celstraf voor krijgen.

Wat minder bekend is, is dat deze mensen niet zomaar op eigen houtje met geld begonnen smijten. Het hele verhaal wordt nu verteld in ‘Operation Varsity Blues: The College Admissions Scandal’, een speciaal voor Netflix gemaakte documentaire. De spin in het web van de topuniversiteiten was ene Rick Singer. De docu maakt meteen duidelijk dat hij een geboren oplichter is, een bijna klassieke con man zoals je ze vooral in Amerikaanse films tegenkomt. Gezegend met een aimabel uiterlijk en een gesmeerde babbel verleidt hij alle kanten van het verhaal om met hem in zee te gaan. En hem daar uiteraard vorstelijk voor te belonen.

Wat Rick dan precies deed om die kinderen op universiteiten als Harvard of Georgetown of de University of Southern California te krijgen? De film maakt mooi duidelijk dat hij klein en zelfs min of meer integer begon. In een gegoede buitenwijk van Sacramento start hij met het adviseren van buurtkinderen en hun ouders: hij zegt ze wat wel en niet werkt bij een aanmelding, bij wie je om een aanbevelingsbrief moet bedelen, etc. Maar dan krijgt hij de smaak te pakken en gaat het snel van kwaad tot erger. Voor een miljoen dollar bouwde Singer een identiteit op voor de klanten die toegang zou verzekeren: zijn ‘zijdeur’ (zoals hij het zelf consequent noemt) werd gevormd door slim gebruik te maken van de sportobsessie van de Amerikaanse scholen. Zo liet hij USC geloven dat Lori Loughlins dochter een veelbelovende roeister was – ook al had ze nog nooit een roeispaan vastgehouden. Uiteindelijk moesten Singer en zijn klanten wel tegen de lamp lopen: ze werden te schaamteloos in hun praktijken.

Wat deze film knap doet, is dat ze er in slagen om vrij droge kost – toelatingsformulieren en eindeloze gesprekken tussen Singer en zijn cliënten – op een gelikte manier vorm te geven. Zo wordt Singer gespeeld door acteur Matthew Modine: hij speelt tal van scènes op basis van de echte FBI-telefoontaps. In veel documentaires werkt dat niet echt; de acteurs zijn vaak simpelweg niet goed genoeg. In deze docu werkt het wel, omdat Modine een topper is. De andere acteurs – die de eindeloze rij ouders spelen - zijn wat minder goed, maar het stoort niet echt. ‘Operation Varsity Blues’ slaagt er met alle cinematische trucs (spannende muziek, grillige montage, sterke echte mensen die commentaar geven) in om je zowel de zaak goed uit te leggen als je te entertainen.

Maar wat de film natuurlijk écht uit de doeken doet, is hoe ziek het systeem van de universiteiten daar is. Want, zoals Rick Singer zelf zegt: als je 50 miljoen dollar ‘gewoon doneert’, dan kom je ook binnen. Dat is een vorm van legale omkoping die iedereen gewoon lijkt te vinden in Amerika. Een land dat geobsedeerd is door competitie, geld verdienen en anderen het nakijken geven. En daar floreren figuren als Rick Singer. Die overigens zo schaamteloos is, dat hij met dezelfde passie waarmee hij de universiteiten oplichtte, de FBI is beginnen helpen zijn voormalige klanten te pakken. Alles om straf te ontlopen. En in Amerika kun je blijkbaar op die manier de dans ontspringen. Felicity Huffman moest de vernederende perp walk ondergaan: waarbij de FBI je bewust voor draaiende camera’s aflevert bij de gevangenis. Rick Singer loopt nog steeds vrij rond: deel van zijn deal is dat hij pas berecht wordt als zijn klanten allemaal eerst voor de rechter zijn gepasseerd. Deze documentaire komt op het eind vooral neer op: met lacherig ongeloof bij jezelf denken ‘ik ben blij dat ik niet in Amerika woon.’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234