‘My Mind & Me’ Beeld Apple
‘My Mind & Me’Beeld Apple

Televisie★★★☆☆

Na twintig jaar blij zijn op bestelling huilt Selena Gomez in haar documentaire echte, bittere tranen

Selena Gomez acteerde voor het eerst op haar zevende, bracht op haar achttiende haar eerste plaat uit, werd op haar negentiende de helft van een wereldwijd besproken koppel en zat op haar vierentwintigste emotioneel aan de grond. Hoe ze weer rechtkrabbelde, vertelt ze in een documentaire op Apple TV+. Op zijn best is ‘My Mind & Me’ een onthutsend rauw portret, op andere momenten een ongemakkelijke poging om de ellende van een jonge vrouw tot mooie plaatjes op te tillen.

Jasper Van Loy

‘My Mind & Me' begint in december 2019 met Selena Gomez die een dutje doet in de auto, op de schoot van haar manager. Dan een shot van haar blik door het autoraam, naar de wereld die op haar wacht. Het is tegen die wereld, nog steeds geen gezellige plek voor wie broos is vanbinnen, dat ze voor het eerst wil praten over haar bipolaire stoornis. ‘I’ve had and done all of it, but it has killed me’, zegt ze. ‘Because there’s always Selena.’

Gomez acteerde voor het eerst in Barney & Friends toen ze nog in de lagere school zat en brak als vijftienjarige door in de Disney-reeks Wizards of Waverly Place. Ze weet dus hoe het voelt als de schijnwerpers je wenkbrauwen schroeien. In 2016 is de emmer vol: Gomez, die ook aan de stofwisselingsziekte lupus lijdt, zegt haar lopende wereldtournee af. Je ziet haar snikken in de kleedkamer: ‘Ik wil niks meer dan meer zijn dan mijn verleden.’

Die zin gaat over Disney, maar ook over haar ex Justin Bieber. Op het moment dat ze concerten cancelt, zijn ze al een paar jaar uit elkaar, maar de paparazzi blijven haar met vragen erover bestoken. Door de beelden van een belaagde Selena hangt Biebers schaduw over het eerste deel van ‘My Mind & Me’. Andere sterren duiken trouwens ook niet op, vooral de afwezigheid van haar bestie Taylor Swift is best opvallend.

Regisseur Alek Keshishian, de man die ook Madonna portretteerde in Truth or Dare, staat erom bekend dat hij ook de mindere momenten van onderwerpen uitgebreid belicht. Meer dan één keer laat Gomez, een vrouw die al drieëntwintig jaar blij moet zijn op bestelling, bittere tranen, maar het zijn vooral de op het eerste gezicht onooglijke details die veel verraden over het popster zijn. De generale repetitie in een lege zaal. Moeder Mandy die op een roddelsite moet lezen dat Selena in het ziekenhuis ligt. De trillende handen waarmee ze haar zangcoach omarmt.

Eén tafereel raakte me meer dan de andere. Gomez zit in een vliegtuig en legt de laatste hand aan de tekst waarmee ze wil bekendmaken dat ze bipolair is. Terwijl haar manager vraagt of ze dat harde woord ‘bipolair’ wel wil gebruiken, goed wetende dat het vanaf dan alleen maar daarover zal gaan, vlecht een kapster Selena’s haren in. Het blijspel moet verdergaan en zelfs de belangrijkste woorden van haar leven opschrijven moet ze tussendoor doen.

Niet onbegrijpelijk dat Gomez verbinding zoekt, vaste grond onder haar voeten. In haar oude schooltje zie je haar ontdooien, net als in Kenia, waar ze met de jongeren praat voor wie ze liefdadigheidswerk doet. Hoe jezelf te blijven vinden wanneer iedereen een poging doet om zijn eigen versie van jou te creëren: als Camille Dhont, Pommeline Thijs of andere Vlaamse popsterren ooit worden gevraagd voor ‘Alleen Elvis blijft bestaan’, hebben ze alvast een fragment.

Helaas wringt daar ook het schoentje: de rake en ongekunstelde scènes - soms met bibberend beeld, één keer met een vingertop voor de lens - worden afgewisseld met kunstige, maar overbodige zwart-witshots, onder meer van Gomez in een bad met rozenblaadjes. Alsof het beeld van een schreiende zangeres niet genoeg is voor de tv-kijker, alsof we anders van een vrouw niet zouden geloven dat ze het gehad heeft met de industrie waar ze in werkt. We kunnen alleen maar hopen dat het beter wordt, voor de muziek en de zangeres. De laatste woorden van Gomez zijn er van hoop: ‘I am a work in progress. I am enough. I am Selena.’

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234