National Treasure: Edge of History (2022)
 Beeld Photo News
National Treasure: Edge of History (2022)Beeld Photo News

televisie★★☆☆☆

‘National Treasure: Edge of History’ op Disney+ is wel woke, maar geen opwindende televisieserie

Zelfs de Olympische legende Tia Hellebaut heeft nooit zo’n hoge sprong gemaakt als ons hart tijdens het begin van de nagelnieuwe serie ‘National Treasure: Edge of History’ op Disney +.

Erik Stockman

In de eerste scènes luisteren we naar een knar die, gezeten aan een indrukwekkende bureautafel en met een taperecorder in de knuist, een uiteenzetting geeft over het goud in de paleizen van de Azteekse keizer Montezuma, over de inval van Cortés en zijn conquistadores in Mexico in 1519, en over hoe de vrijmetselaars recentelijk het bewijs hebben gevonden dat de verloren gewaande schat van de Azteken - Klaus Kinski zocht er al vergeefs naar in het meesterwerk ‘Aguirre, der Zorn Gottes’ - géén mythe is.

En wie is die acteur die ons al die uitleg verschaft en aldus de schattenjacht in ‘National Treasure: Edge of History’ inluidt? Jawel, het is niemand minder dan Harvey Keitel, de nu 83-jarige en jammer genoeg zichtbaar stokoud geworden Amerikaanse klasbak die in zijn carrière zelfs méér legendarische rollen heeft gespeeld dan Jan Decleir! Sport de pooier in ‘Taxi Driver’! Mr. White in ‘Reservoir Dogs’! De Bad Lieutenant! Wolf in ‘Pulp Fiction’! ‘t Is fijn om Harvey eindelijk nog eens terug te zien, maar tegelijk vinden we het doodjammer en zelfs een beetje schrijnend dat ze Keitel op zijn leeftijd nog laten opdraven in iets lamlendigs als ‘National Treasure: Edge of History’.

Overigens beginnen we jou stilaan door te hebben, Muis! En we richten ons hier niet tot de muis die we soms in de muren van ons schrijfhok horen rondtrippelen, maar tot de mascotte van Disney. Want de tactiek van de showrunners van Disney wordt stilaan doorzichtig: ze overschouwen de gigantische Disneycataloog, pikken er een titel uit waarvan ze zeker weten dat-ie op allerlei nostalgische knopjes zal duwen, en vervolgens verzinnen ze op basis van die titel een moderne spin-off. Het gebeurde onlangs nog met ‘Willow’ en nu dus weer met ‘National Treasure: Edge of History’, een tiendelige serie die voortbouwt op de uit 2004 en 2007 daterende ‘National Treasure’-avonturen met Nicolas Cage.

In de serie rennen we evenwel niet mee met geheimschriftspecialist Ben Gates (Cage) maar met Jess (Lisette Olivera), een jong meisje dat op het spoor komt van de relikwieën die aanwijzingen bevatten over de locatie van de schat van de Azteken. Net zoals Ben bezit Jess het talent om dingen te zien die niemand anders ziet. Tijdens een ondervraging door twee FBI-agenten ziet ze onmiddellijk dat hun penningen niet werden gesigneerd door de Minister van Justitie, zoals dat hoort, maar door de president van de Verenigde Staten. Waaruit ze in een oogwenk afleidt dat die penningen vals zijn en dat ze er wordt ingeluisd door twee nep-agenten. Tijdens de jacht op de relikwieën ontmoet Jess diverse vreemde figuren, onder wie een schimmige bendeleidster die wordt vertolkt door de constant boosaardig glimlachende Catherine Zeta-Jones en een Grootmeester van de vrijmetselaars (Keitel). Een amusant detail hierbij is dat de geheime handdruk van de vrijmetselaars verdacht goed lijkt op het V-handgebaar dat Spock in ‘Star Trek’ altijd maakt onder het declameren van ‘Live long and prosper!’. Logische conclusie: Spock was een vrijmetselaar!

Maar voorlopig leidt de schattenjacht van Jess niet tot een opwindende televisieserie, want na twee afleveringen zitten we nog steeds te wachten op ons eerste adrenalineshot. Wat we tot nu toe missen, is de innerlijke opwinding die je voelt wanneer je een schattenkaart openplooit, of wanneer je op je telefoon of je iPad een escape room tracht te doorgronden. Zelfs de wilde speurtochten van Robert Langdon (Tom Hanks) in de Dan Brown-verfilmingen van Ron Howard zijn een stuk amusanter dan de slome zoektochtjes van Jess en haar vrienden. Ja, zelfs de speurtocht naar de schat van Charlepoenje in ‘In de Gloria’ was spannender!

Het lijkt er dan ook op dat de scenaristen meer tijd en energie hebben gestoken in - en hou u vast aan de takken van de bomen, want we gaan het vermaledijde w-woord laten vallen! - het woke-gehalte van de serie dan in de funfactor van de vertelling. Terwijl Jess en haar BFF Tasha op de hielen worden gezeten door die twee nepagenten van het FBI, vindt ze zowaar nog de tijd om al rennend wat duiding te geven bij de feministische opvattingen van presidentsvrouw Abigail Adams, gevolgd door een uithaal naar het patriarchaat. Niets op tegen, hoor: ook wat ons betreft mag het patriarchaat branden in de hel. Maar toch moet er ons eens iets van ons hart - en we hebben het níet over de barbecuesaus die zich gisterenavond in de Colmar iets te dicht rond onze hartklep heeft opgestapeld. Dat de scenaristen van Jess een asielzoekster hebben gemaakt die wacht op een verblijfsvergunning: moet kunnen! Dat de makers een scène inlassen waarin Tasha een herentoilet binnenrent en prompt een gloedvol pleidooi afsteekt voor het concept van genderneutrale toiletten: geweldig! Wunderbar! Echt! Bravo! Maar toch dit, beste scenaristen: zou het mogelijk zijn om, asjeblief, pretty please with sugar on top (zoals Wolf in ‘Pulp Fiction’ placht te zeggen), daarnaast ook eens wat authentieke sprankelende fun in de serie te steken?

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234