Koen De Bouw, Liesa Naert en Jonas Van GeelBeeld DPG Media

TELEVISIE★★★☆☆

‘Niets te melden’ op Streamz geeft de indruk een sketchprogramma te zijn

Ongehinderd een eind weg emmeren in afwachting van iets of iemand heet een kunst te zijn sinds Samuel Beckett ooit zelf om een degelijke plot verlegen zat. Dat weet ook ‘Niets te melden’ want Godot wordt zelfs bij naam genoemd in het nummer dat Johannes Verschaeve voor de generiek schreef. Eerder dan theater schuilt er echter een sketchprogramma in ‘Niets te melden’, een vooralsnog louter digitale politieserie die het hoegenaamd niet van de actie moet hebben. De personages brengen hun tijd namelijk hoofdzakelijk zittend door, aan weerszijden van de wet op de reservebanken neergepoot van wat volgens hun krakende politieradio’s een reusachtige drugsvangst belooft te worden. In een anonieme wagen veilig bezijden de actie zitten twee wetsdienders (Koen De Bouw en Jonas Van Geel) bezoldigd de tijd te verbijten door ongeremd te ouwehoeren over alles van zelfbevrediging bij Siamese tweelingen tot elkaars zangkwaliteiten. De loods die ze in een argwanend oog horen te houden, bevat Robrecht Vanden Thoren en Wim Willaert, een stel loopjongens van de georganiseerde misdaad die, wellicht om erger te voorkomen, de opdracht hebben op hun krent te zitten tot er zich aflossing aandient. Ook zij verslijten de uren door ongeremd in het rond te lullen, wat ze ondertussen ook in de meldkamer van de politie doen, waar Barbara Sarafian en Charlotte Timmers analoog met hun collega’s te velde ten prooi vallen aan de verveling die de stilte opvult tussen de vele radiomeldingen dat er werkelijk niets te melden valt.

De verschillende scènes die daaruit volgen spelen zich af zonder een al te definitief onderling causaal verband, wat nog meer de indruk geeft dat je naar een verzameling sketches zit te kijken. Geheel onprettig is dat niet, al valt me daarbij ook vaak de gedachte te binnen dat één en ander misschien beter had gestaan in een programma dat het van een iets bredere variëteit aan rubriekjes moet hebben. Beweren dat ‘Niets te melden’ uitsluitend berust op rake vondsten is dan ook de waarheid een kogel door het been jagen al zal ik er op een onbewaakt moment toch weleens om gelachen hebben - ik denk dan vooral aan Vanden Thoren die een bijzonder groteske maar toch langs de werkelijkheid scherende vertolking te berde geeft van Matthias Schoenaerts in ‘Rundskop’, of de vele ouderlijke ongemakken rond de puberende zoon van het personage van Sarafian. De genaamde Liam - de Vlaamse Liams zijn onderhand geslachtsrijp, kon je vaststellen - is immers allerminst te vertrouwen met stofzuiger of internetverbinding, wat zijn moeder zorgen baart: die al te gratuite toegang tot internetporno zou weleens ‘s jongens aangeboren verbeeldingskracht kunnen inperken, vreest ze, en dus vat ze steevast post aan de badkamerdeur om haar hitsige zoon aan de andere kant aan te manen de laptop dicht te klappen en zich tijdens het onaneren ouderwets te beroepen op de eigen fantasie. ‘Denk aan Olga Leyers! Of Danira!’ Afijn, de Vlaamse Netflix is hoe dan ook een feit. En ik had de gewone nog niet uit. Hoeveel lockdowns zal ik eigenlijk nog schandelijk onbenut laten?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234