Richard Ramirez in 'Night Stalker' op Netflix. Beeld Netflix
Richard Ramirez in 'Night Stalker' op Netflix.Beeld Netflix

Televisie★★★☆☆

‘Night Stalker’ op Netflix: Moordpartijen glijden over elkaar alsof de makers vooral statistieken wilden bijhouden

Onlangs nog eens met knaloranje neon in de verf gezet door Theo ‘Had ik een stijve lul, dan stond ik op drie benen’ Sijtzema in ‘Big Brother’: voor al dan niet kortstondig tv-succes is het niet noodzakelijk om aanspreekbaar paradigma van de menselijke soort te zijn. Straffer nog: hoor je tot de állerergste categorie, dan hangen ze tegenwoordig zelfs likkebaardende documentaires aan je op. Daarmee wil ik voor alle duidelijkheid niks over ‘De Verhulstjes’ gezegd hebben, wel over de schier eindeloze true crime-stoet op Netflix. Deze week: de walgelijke Richard Ramirez in ‘Night Stalker: The Hunt for a Serial Killer’.

Ramirez sloeg anno 1985 op een halfjaar tijd meedogenloos toe in Los Angeles: verkrachtte hij geen kinderen, dan sloeg hij wel huisvaders de schedel in of terroriseerde hij oude besjes. In zijn ellenlange lijst slachtoffers valt geen lijn te trekken – lijnen die hij zelf wat graag door zijn verrotte neus joeg. Elders in de stad stroomde Skid Row vol, glam metal palmde de Strip in en op Hollywood Boulevard trad het verval in. Ramirez – ‘de duivel in de City of Angels’ – was een soort verpersoonlijking van die neerwaartse spiraal, maar dat komen we in ‘Night Stalker’ amper te weten.

Er schuilt een ongemakkelijke contradictie in true crime. De donkere sujetten die daar uit hun zorgvuldig gecultiveerde schaduw treden, zijn de reden dat we kijken, maar menselijk fatsoen dicteert dat we hen niet zomaar op een spotlight mogen trakteren – liefdesbrieven krijgen ze in de gevangenis om tot op heden onopgehelderde redenen genoeg. Dat heeft allerlei spreidstanden en toegevingen tot gevolg, waaraan ook ‘Night Stalker’ ten prooi valt. Enerzijds grossiert de reeks in het spektakel van sappig voorgelezen bekentenissen (‘Satan was de stabiele kracht in mijn leven!’) en van in dramatisch slow motion op de vloer vallende hamers vol bloed. Anderzijds beweerde maker Tiller Russell net dat hij alle glamour van de Night Stalker in kwestie wilde wegnemen: de beste manier om dat te doen was natuurlijk om de documentaire níét te maken.

Op zoek naar een mikpunt voor zijn spotlight liet Russell ’m dan maar hangen bij Gil Carrillo en Frank Salerno, de in brede ‘Miami Vice’-kostuums gehesen detectives – echte man’s men met bijnamen als The Italian Stallion – die de Night Stalker-zaak in de schoenen werd geschoven. Waar het onlangs uitgebrachte ‘The Ripper’, een tegenhanger van Britse makelij, uitvoerig belichtte hoe het seksistische en voorbijgestreefde politieapparaat de bal maand na maand missloeg, focust ‘Night Stalker’ niet op de fouten, maar wel op de zware emotionele tol van het onderzoek. Ook al is duidelijk dat er door fuck-ups – een bewijsstuk werd zo lang in de zon gestockeerd dat de vingerafdrukken verdwenen waren – en slechte communicatie tussen departementen veel kansen verloren zijn gegaan. ‘Night Stalker’ maakt er liever een ode van: Carrillo en Salerno worden hier een ‘True Detective’-achtig duo dat op de hielen zat van een welhaast bovenmenselijke, kwaadaardige natuurkracht.

Ik had veel van die schermtijd liever naar het hoe en waarom van de misdaden zien gaan: nu worden ze nogal chaotisch afgehaspeld, alsof de makers met hun opsomming van in elkaar over glijdende moordpartijen vooral de statistieken up-to-date wilden houden. Of naar boeiender getuigen: de mensen die een aanval van de Night Stalker overleefden, met name een destijds 6-jarig meisje dat erop stond om voor de rechtbank te getuigen zodat andere kinderen niet zouden moeten meemaken wat zij had meegemaakt.

Uiteindelijk faalt Russell in zijn opzet: wanneer de killer gevat wordt, valt meteen zijn donkere, Charles Manson-achtige charisma op. Ramirez leek wel een latinoversie van Jim Morrison, maar dan met een pentagram op zijn hand, rotte tanden en de stank van een geit. Gelukkig gaat ook glamour – zie Hollywood Boulevard – dood: Ramirez stierf in 2013 aan kanker in zijn vergeethoek van een cel.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234