null Beeld

FILM★★★★☆

No Country for Old Men (★★★★☆)

Ga niet langer op zoek naar de beste film van 2008: hij is er al!

Erik Stockman

De fusie tussen Cormac McCarthy - auteur van de bedwelmend mooie, uit 2003 daterende roman - en de broers Coen - misschien wel de meest begenadigde Amerikaanse cineasten van de voorbije twintig jaar - heeft een monumentale film voortgebracht, een heuse instant classic, een tussen western, film noir en roadmovie balancerend meesterstuk dat je vanaf de allereerste seconde onherroepelijk meezuigt en honderdtweeëntwintig minuten later diep ontroerd achterlaat.

De film opent als een onversneden thriller: Llewelyn Moss (Josh Brolin mag zich vanaf heden een groot acteur noemen), een stugge Vietnamveteraan die in een armoedige trailer samenhokt met zijn liefje Carla Jean (Kelly MacDonald), stoot tijdens een jachtpartijtje in de beendorre woestijn tussen Texas en Mexico op enkele pick-ups, een tiental lijken, een rijkdom aan drugs en een aktetasje met twee miljoen dollar cash. Hij beslist het aktetasje mee naar huis te nemen - hoe zou u zelf zijn - maar zet zo een keten van afschuwelijk bloederig geweld in beweging. Méér onthullen zou een halsmisdaad zijn.

Vanaf de eerste beelden voel je het eigenlijk al: de CoBros hebben hun dip ('The Ladykillers', 'Intolerable Cruelty') overwonnen en bevinden zich, misschien wel voor het eerst sinds 'Fargo', opnieuw in een staat van genade. Straffer nog: vervuld van het bloedmooie, spaarzame proza van McCarthy overstijgen ze zichzelf. Moss die in de koplampen van de Mexicaanse killers voor zijn leven rent; de macabere tête-à-tête tussen de angstaanjagende demon Anton Chigurh (Javier Bardem zet de ultimate badass neer) en Carson Wells (Woody Harrelson met de geniaalste honderdtwintig seconden uit zijn carrière); Moss die zijn aktetasje probeert te recupereren met behulp van een geplooide kleerhanger: het zijn stuk voor stuk waanzinnig knap gemonteerde, visueel briljante (u was van plan te wachten op de dvd? Geen goed idee, friend-o!), boosaardig grappige en onwaarschijnlijk spannende hoogtepunten.

En toch is het thrilleraspect slechts bijzaak: lieden die rekenen op een reeks kletterende shootouts en een conventionele Finale Confrontatie zijn er helemaal aan voor de moeite. Nee, deze film put uit Diepere Bronnen. Niet Moss, niet Chigurh, maar de ouder wordende sheriff Bell (een ijzersterke Tommy Lee Jones) vormt het melancholisch kloppende hart van dit dieptragische verhaal. Voortdurend aangewezen op achtervolgen - alsof hij op geesten jaagt - kan de arme man (en wij met hem) weinig anders doen dan verbijsterd akte nemen van het bloedvergieten. Hij telt somber zijn verliezen, kijkt hoofdschuddend naar een wereld die hij niet langer begrijpt, registreert bitter de neergang van de Amerikaanse natie en verwoordt zijn frustraties en zijn weemoed in wondermooie, bijna letterlijk uit het boek geplukte monologen: 'Als je de mensen niet meer meneer en mevrouw hoort zeggen, is het einde nabij,' horen we hem tegen zijn vrouw mompelen, en spreek hem maar eens tegen.

De broertjes hebben het 'm gelapt: 'No Country for Old Men' is hun Meesterwerk.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234