null Beeld Tmdb
Beeld Tmdb

Film★★★★☆

‘No Time to Die’ is een bijna drie uur lange viering van alles wat Bondfilms zo geweldig maakt

Terwijl wij in de reusachtige IMAX-zaal in Brussel in opperste spanning zaten te wachten op het begin van de langverwachte nieuwe Bondfilm, bleven wij tot in de allerlaatste seconde vrezen dat de release door de producenten opnieuw zou worden uitgesteld (‘Wegens een stijging van de ziekenhuisopnames in Cornwall wordt ‘No Time to Die’ uitgesteld tot december 2024’). Maar neen: om klokslag negen uur doofden de lichten, en daar waren ze: de befaamde, indertijd nog door Maurice Binder voor ‘Dr. No’ ontworpen witte bollen die van links naar rechts over het scherm bewegen, gevolgd door Bond die het beeldkader binnenstapt, zich razendsnel omdraait en recht op de camera schiet. O, euforie! O, gelukzaligheid! En om na de schitterende, extra lange proloog Billie Eilish in de thundering sounds van IMAX eindelijk haar machtige lied – wat is me dat toch voor een tóp-Bondsong! – te horen brengen: kippenvel van kop tot teen en weer terug!

En het beste nieuws is dit: op het moment (ongeveer na elf minuten) dat James, na een oorverdovend luide explosie heel even getroffen door plotsdoofheid, lichtelijk verbaasd naar de zonet aan flarden geschoten mouw van zijn jasje kijkt, wat de dove 007 éíndelijk doet inzien dat iemand kogels op hem staat af te vuren, wisten we met absolute zekerheid dat we in een geweldige episode zaten. Sterker nog: van de vijf Bondfilms waarin Daniel Craig meespeelt, benadert ‘No Time to Die’ het dichtst de blauwdrukken – vastgelegd door grofweg de allereerste vijf films – van wat een Bondfilm volgens ons moet zijn. Met heerlijk charmante actietaferelen (nét wanneer je denkt dat Bond zijn achtervolgers heeft afgeschud, verschijnen er aan de horizon nog méér vijandelijke helikopters, auto’s en motorrijders), écht coole gadgets (dat zweefvliegtuig!) en met een booswicht (Rami Malek) die, precies zoals dat hoort, praat met een vuistdik uitheems accent, zich ophoudt in een indrukwekkend hoofdkwartier én – alsof we echt terug zijn in de Bondfilms uit de sixties – die tijdens een tête-à-tête met 007 plotsklaps verdwijnt door een openschuivend luik in de vloer. Eat that, Goldfinger! Zelfs Christoph Waltz straalt als Ernst Stavro Blofeld een stuk meer dreiging uit dan in ‘Spectre’, zéker wanneer hij – in een héérlijke scène – met zijn trawanten mag communiceren via een bionisch oog op een zilveren schotel.

null Beeld MGM
Beeld MGM

In de vele spitante dialogen meenden wij dan weer de stempel te ontwaren van ‘Fleabag’-brein Phoebe Waller-Bridge, door de producenten ingehuurd om het scenario wat op te poetsen. De scenaristen hebben zelfs iets teruggebracht van de campy humor van het Roger Moore-tijdperk, in de gedaante van een overgelopen Russische wetenschapper die in de hitte van de strijd telkens grappige gilletjes laat horen. Tot slot: wanneer Bond tijdens de proloog in zijn zilveren Aston Martin het zinnetje ‘We have all the time in the world’ uitspreekt, en wanneer we vervolgens op de soundtrack het magnifieke muzikale thema uit ‘On Her Majesty’s Secret Service’ (1969) horen aanzwellen, wéét je: dit wordt een aflevering vol nostalgische knipoogjes en verwijzingen naar de voorbije films, een aflevering waarin over de schouder zal worden omgekeken naar het verleden, en waarin misschien al een tipje van de sluier over de toekomst van de franchise zal worden opgelicht. Kortom: ‘No Time to Die’ is een bijna drie uur lange viering van alles wat de Bondfilms zo geweldig maakt.

Of er dan geen minpunten zijn? Toch wel. De zwakke plekken in ‘No Time to Die’ zijn de scènes waarin Bond in zijn hart laat kijken en waarin hij zich, op algemene aanvraag van de huidige tijdgeest, kwetsbaar en menselijk toont. Het is natuurlijk een persoonlijke mening, maar wat ons betreft had dat hele ‘Bond moet humaner en échter worden!’-gedoe niet gehoeven. Want is het leuke aan filmhelden – van James Bond over Indiana Jones en John Wick tot de Hulk – net niet dat ze larger than life zijn, dat ze hun borst wassen met kokend lood en dat ze zich onvervaard in het avontuur storten? Alle begrip voor diegenen onder u die een menselijke Bond willen zien, maar wij van onze kant willen, voor die paar uurtjes dat wij in die bioscoopzaal mogen zitten en de harde realiteit éven achter ons mogen laten, ons kunnen inleven in een Bond die knettert en knalt en die volstrekt onbewogen achter zijn stuur blijft zitten terwijl een kogelregen de kogelvrije ruiten van zijn Aston Martin tot het uiterste op de proef stelt. Mag het even? Gelukkig blijft de meligheid in ‘No Time to Die’ binnen de perken en laten de makers de fun primeren, zoals wanneer we Bond nog snel een bodempje vodka Martini achterover zien kappen vooraleer zich in het strijdgewoel te storten.

null Beeld Photo News
Beeld Photo News

En zo – oei, daar is de krop in de keel! – komt er met ‘No Time to Die’ een einde aan een tijdperk. James Bond will be back, maar Daniel Craig, de man die de hardheid van Connery voor een stukje in de franchise terugbracht maar die tegelijk afrekende met de vrouwonvriendelijkheid van diezelfde Connery, zwaait nu echt af. De debatten zijn vanaf nu geopend, maar wat ons betreft vormt ‘No Time to Die’ de perfecte afsluiter van wat al bij al (‘Spectre’ is eigenlijk zijn enige écht zwakke film) een puike regeerperiode mag worden genoemd. Hier met dat bodempje vodka Martini: op jouw gezondheid, Daniel.

‘No time to Die’ loopt vanaf donderdag 30 september in de bioscoop.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234