FILM★★★★☆

Noces (★★★★☆)

Bittere bruidstranen.

Het leven van Zahira (de fantastische Lina El Arabi), een Belgisch meisje van Pakistaanse komaf, staat in de hoogste alarmfase: ze is amper 18, zit nog op de schoolbanken, en in haar buik groeit totaal ongepland een kleine Pakistani. In een gesprek met een hulpverleenster van het abortuscentrum – sterke openingsscène – bespreekt ze haar opties: mag je na twaalf weken nog een abortus laten uitvoeren? Hoe verloopt de ingreep precies? Hoeveel gaat dat kosten? Samen met Zahira vrezen we de toorn van haar ouders, vrome moslims die thuis ongetwijfeld klaarstaan met het kromzwaard. Maar mama en papa stellen zich verrassend begripvol op: heeft Zahira nog twijfels, dan zijn haar ouders helemaal pro abortus, ook al gaat het om een nieuwe kleine moslim die daar in het vruchtwater zit. Voor een moslimfamilie zijn die mensen wel verfrissend open-minded, denk je dan, maar al snel komt de aap uit de hoofddoek: mama en papa hebben voor hun dochter een huwelijk met één of andere vent in Pakistan gearrangeerd, en dus – hoor de ziel van Zahira uiteenscheuren – moet die foetus weg. En zo, terwijl de derde langspeelfilm van de Belgische cineast Stephan Streker (‘Michael Blanco’, ‘Le monde nous appartient’) hoe langer hoe meer de allure aanneemt van een beklemmende noodlotsthriller, zien we tot onze groeiende verbijstering hoe niet de onverwachte zwangerschap, maar het gearrangeerde huwelijk een tikkende tijdbom plaatst in de schoot van dit warme, liefdevolle gezin. Vooral Zahira’s oudere broer Amir, op zich geen kwaaie jongen, ziet met lede ogen aan hoe zijn revolterende zus het gezin steeds meer naar de rand van de afgrond duwt.

Stap voor stap, handeling na handeling, detail na detail, alsof hij een moderne film noir staat te maken, duwt Streker zijn personages in de richting van de onvermijdelijke ontknoping, waarbij we dienen op te merken dat de cineast absoluut niemand openlijk veroordeelt of stigmatiseert. Integendeel: in de aangrijpende scène waarin de vader van Zahira zich letterlijk voor het hoofd slaat, voelen we dat de netten zich evengoed rond hém sluiten: ook hij, die zielsveel van zijn dochter houdt, is immers de wanhopige gevangene van een bedreigende wereld waar hij geen vat op heeft. Als cineast zet Streker met ‘Noces’ een flinke stap voorwaarts: waren de invloeden van zijn leermeesters (in het bijzonder van de Franse filmmaker Leos Carax) in zijn vorige films nog nadrukkelijk zichtbaar, dan vindt hij hier het begin van een eigen, meer trefzekere stijl. Streker brengt de zich met een onverbiddelijke logica ontvouwende plot in beeld zoals een documentairemaker de handelingen van een muziekinstrumentenmaker zou filmen. Geen enkel beeld voelt overbodig, misplaatst of onwaarachtig aan, elke scène staat perfect op z’n plaats en sommige dialogen (de nachtwinkelscène met Olivier Gourmet!) zijn ronduit prachtig. Uit ‘Noces’ treedt al bij al een pessimistisch wereldbeeld naar voren, en toch zien we glimpen van hoop. Zo wordt het Zahira toegestaan om met de huwelijkskandidaten te spreken via Skype: ‘We moeten meegaan met onze tijd!’, laat de vader zich ontvallen. Ook in de meest vastgeroeste culturen doet de moderniteit stilaan zijn intrede.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234