Frances McDormand in 'Nomadland' Beeld
Frances McDormand in 'Nomadland'

film★★★★★

‘Nomadland’ is een magnifieke en belang­wekkende roadtrip doorheen arm Amerika

Yep, die Oscars zijn gerechtvaardigd.

Van Chloé Zhao, met Frances McDormand, Linda May, Bob Wells en David Strathairn

In de enige ­echte ­roaring twenties kende ­Amerika z’n lost generation, de ontwortelde mannen en vrouwen die de demonen van de Eerste Wereldoorlog tevergeefs probeerden te verdrinken in een genotzuchtige levensstijl. In de jaren 30 volgde het tijdperk van de crisis en de armoede en van de Dust Bowl, monumentaal vastgelegd in ‘The Grapes of Wrath’. En in de dolle jaren 50 verschenen de Beat boys – hey, Jack Kerouac! – die in extase over de highways zoefden, op zoek naar benzine, jazz en een plek om te pitten, liefst op of onder een knappe deerne.

Waarom deze duik in het verleden? Omdat de zó terecht bekroonde Chloé Zhao in haar zó terecht bewierookte film op haar beurt – en dat als frêle Chinese inwijkelinge! – de stem vertolkt van een ­nieuwe generatie Amerikanen. Als een ware chroniqueur richt Zhao haar camera op een groep door de bikkelharde kapitalistische maatschappij uitgespuwde outcasts: de verdoolden die na de kredietcrisis van 2008 hun huizen kwijtspeelden, de onderbetaalde flexwerkers die in de verdeel­centra van Amazon uw pakjes klaarmaken, de ­moderne slaven die in vakantie­parken uw toiletten schoonvegen en ’s avonds bij het kampvuur kippennoedelsoep uit Campbell-­blikjes eten. Op zoek naar werk leggen zij duizenden kilo­meters af doorheen het oeroude Amerikaanse landschap, waarvan de laagstaande zon die nog net boven hun ­campers uitpriemt en de reusachtige cactussen die zich aftekenen tegen het schemerlicht zó mooi in beeld zijn gebracht, dat je toch weer denkt: kwam deze film maar uit in de cinema.

Op een echte plot hoeft u niet te rekenen: de holle ogen in al die gegroefde gezichten – soms van acteurs, soms van échte zwervers – vertellen genoeg. Met haar geweldige oog voor zich toevallig aandienende poëtische tafereeltjes, en zonder in ‘Hillbilly Elegy’-achtige mooifilmerij te vallen, registreert Zhao hoe die nieuwe nomaden primitieve ruilhandeltjes opzetten; hoe ze elkaar tips geven over welke emmers je moet gebruiken om in te schijten; en hoe ze, onttrokken aan het oog van de rest van de wereld, stilaan zelfbedruipende leef­gemeenschappen beginnen te vormen.

Wat u dus krijgt, is een magnifieke en belang­wekkende roadtrip doorheen arm Amerika, maar let op: langzaam maar zeker begint de film zich toe te spitsen op het ­gevoelsleven van Fern (de prachtige Frances McDormand), een dame die zich sinds de dood van haar man en sinds de sluiting van de gipsplaat­fabriek in haar stadje on the road bevindt. In welke van de vijf fasen van het rouwproces Fern ook ronddoolt, ze lijkt er niet uit te kunnen raken, en misschien wíl ze ook niet echt weg uit dat vreemde mentale nomaden­land tussen verdriet en aanvaarding.

In een ontroerende scène wijst Bob, een oude man met veel wijsheid in zijn sneeuwwitte baard, haar erop dat ze niet de enige is: ‘Veel mensen bezitten niets, behalve het verlies dat ze meeslepen.’ En dat is oké, zolang je maar een reden hebt om de dag door te komen. Tot de dag komt dat je, wie het ook is die je mist, elkaar weerziet.

Nu op Disney+.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234