Vive le Vélo Beeld VRT
Vive le VéloBeeld VRT

televisie★★★☆☆

Nooit de waterkoker gebruiken op hotel, leerden we in ‘Vive le vélo’. ‘Daar wast iedereen z’n ondergoed in’

Je medelijden hoort duur te zijn tegenwoordig, want hou het maar eens vol in een wereld als deze met een gemoed als een open wonde, maar toch gaat mijn medeleven uit naar de naasten van Karl Vannieuwkerke.

In het holst van de nacht hoorden ze ‘m laatst binnenstommelen: ‘Italië, na strafschoppen!’, had de kreet geklonken van onderaan de trap, waarna het beschonken gezang op de benedenverdieping zich hoorbaar verplaatste - niet naar de slaapkamer zoals ze hadden gehoopt, maar naar de inloopdressing, die zo al royaal geplunderd was na een maand uithuizigheid. Gerommel, gewauwel dat ook van ver en ondanks het promillage nog iets weghad van een Frans chanson, en daarna: het dokkeren van een rolkoffer die weer naar de voordeur getrokken werd. De smeekbede van zijn eega om alsnog de echtelijke sponde op te zoeken wegwuivend, begaf de sportreporter zich weer richting plicht. Ook de dwingende aanblik van hun onderlinge eerstgeborene - ‘doe het dan voor hem!’ - die door zijn wanhopige moeder nog ternauwernood ter memento in het trapgat opgehouden werd, negeerde hij. ‘Ze zitten al in Merville!’, luidde de afscheidskreet, gevolgd door het dichtslaan van de voordeur. Gierende banden, opspattend grind. Eens het gebrul van de motor uitgestorven was aan het eind van de lange oprit, herstelde de nacht zich weer. De stilte sneed nog dieper dan tevoren.

De tour, zo wil het cliché, wacht voor niemand, wat betekende dat Vannieuwkerke zich voor de eerste aflevering van ‘Vive le vélo’ al helemaal naar het zuiden van Frankrijk diende te begeven om alsnog in te haken, een twintigtal kilometer buiten Toulouse. Slechts een kleine week restte er nog aan etappes, maar het toeristische karakter van ‘Vive le vélo’ begon onmiddellijk de geleden schade uit te deuken. Vannieuwkerke had zich gevestigd in het kasteel van Merville, een 18de eeuws chateau waar je, mocht je het beschonken betreden in het duister, prompt over het ene na het andere prijzige kunstwerk zou struikelen. Het hing er ook vol met wandtapijten, wist Vannieuwkerke, waaronder ook enkele Vlaamse. Kon je desgewenst trots op zijn, mocht je toevallig een 11 juli-type zijn.

Het verschil met wat zich even tevoren nog had ontvouwd in de zogeheten Villa Sporza viel rauw op je dak. Je loopt in ‘Vive le vélo’ sneller nog een traditionele bezembinder tegen het lijf - ‘één van de laatste in Frankrijk!’ - dan dat je er een hoogtechnologisch videoscherm in kunt aanwijzen waarop het oerend modern looplijnen trekken is. Misschien wel om het verschil te maken met wat voorafging, of gewoon omdat er op een rustdag niet zo gauw een rit te ontleden viel, boogde ‘Vive le vélo’ in de eerste aflevering weer gretig op dat folkloristische aspect van de wielersport. Nochtans is ook dat, net zoals voetbal denk ik dan, tegenwoordig voor een groot deel onderhevig aan de regelneverij der statistiek, de voordelen van vederlichte kunststof en de almacht van hoogtechnologie. En toch zie je tijdens een EK voetbal nooit iemand dromerig staren bij de herinnering aan toen een wedstrijdbal nog weinig meer behelsde dan een hoop aaneengestikte leren lappen. Als er al geen staart meer aan hing, mocht je al van geluk spreken: daarvoor moest je ‘t immers doen met een varkensblaas en een goede adem. De bezembinder waarbij aangelopen werd, verwees uiteraard naar de bezemwagen, al is de bezem die die traditiegetrouw nog altijd meezeult vandaag dan louter nostalgie. Folklore met voorbedachten rade, in ‘Vive le vélo’ kun je er nog iets mee.

Omdat ‘Vive le vélo’ voet aan grond vond op een rustdag, kon er toch nog teruggeblikt worden op de twee weken die dan al verreden waren. Maarten Vangramberen had die lijfelijk meegemaakt, waardoor hij mocht aanschuiven naast Marijn de Vries en Bert De Backer. Alle drie waren ze het erover eens dat dit de tour was van Mark Cavendish, die zich in het nalicht van zijn carrière plots weer had herinnerd hoe je een rit wint, en te elfder ure zelfs Merckx nog had geëvenaard in aantal zeges. Al wat hem nu nog restte was afzwaaien, was het gezelschap eens, want mooier kon toch niet meer. Vanaf een zekere leeftijd komen zelfs overwinningen met een ingebakken defaitisme. ‘Een roofdier dat er als een pijl kan uitschieten’, trachtte Vangramberen Cavendish in woorden te vatten. Eén dat bovendien ook nog eens omringd werd door een roedel wolven, voegde Vannieuwkerke eraan toe, want het is gezelliger om je te vertillen aan beeldspraak als je met z’n tweeën heft. Ter gelegenheid van de rustdag herinnerde De Vries, die sinds haar passage vorig jaar behangen werd met het welluidende ambt van ‘fietsburgemeester van Zwolle’, zich zijlings waarom je in hotelkamers best de waterkoker links laat liggen. ‘Daar wast iedereen z’n ondergoed in.’ Vangramberen, op slag een tikje bleker dan onderhavig ondergoed, daagde het plots dat hij zich die ochtend beroepen had op de waterkoker voor de koffie.

Na een gezien het karakter van het programma erg bijdetijdse discussie over bejaarde kamikazes die zich per elektrische fiets door het stadsbeeld voortbewegen, begon het boven Merville ook daadwerkelijk dames van een zekere leeftijd te regenen. Onder vier doorzichtige plastic paraplu’s, die heel wat minder gek ogen eens je de aanblik van plexiglazen wanden gewend bent, klonk het gezelschap op wat nog komen zou. De Vries’ glas rood bleek al tot de bodem geleegd. Als sfeermakerij kon dat tellen. Nòg sterkere argumenten om haar te verankeren als vaste tafelgast in ‘Vive le vélo’ kan ik niet bedenken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234