Acteur Victor Polster en Nora Monsecour op het fimfestival van Gent in 2018.Beeld BELGA

Nora Monsecour stond model voor Lara in ‘Girl’: ‘Waarom kunnen mensen het niet gewoon aanvaarden dat ik vroeger een piemel had en nu niet meer?’

‘Girl’ van Lukas Dhondt, die vanavond op VTM te zien is, heeft ons omvergeblazen. Hij verfilmde het verhaal van danseres en transgender Nora Monsecour, voorheen Aaron, zo eenvoudig en zo raak dat de film nog steeds massa’s mensen aanspreekt. ‘Ik ben apetrots op ‘Girl’, dus dan moet ik eigenlijk ook trots zijn op mezelf, niet?’

(Verschenen in Humo op 17 december 2018)

NORA MONSECOUR «De staande ovatie voor ‘Girl’ in Cannes zal me altijd bijblijven. Ik heb erg getwijfeld of ik ervoor wilde uitkomen dat de film gelinkt is aan mijn verhaal. Ik was echt bang voor de reacties. Bang om geviseerd te worden, om voor altijd in het hokje van de transgenders weggezet te worden. Daarom was die staande ovatie in Cannes zo emotioneel, ze bewijst dat de samenleving wel degelijk kan openstaan voor een verhaal als het mijne.

»Nu, er is nog een lange weg te gaan. Een dag na mijn interview op tv heb ik mezelf gedwongen om de reacties op hln.be niet meer te lezen. Ik werd er diep bedroefd van. ‘Het is een schande dat er geld gaat naar operaties van transgenders, dat zouden ze aan de daklozen moeten besteden!’ Ze schreven dat ik een kalf was dat op hakken moet leren lopen, en dat ik hoe dan ook als jongen zou sterven.»

HUMO Vóór je definitieve operatie zei je tegen de chirurg: ‘Ik weet dat de ingreep fataal kan zijn, maar zelfs als het fout gaat, moet u ze afmaken. Ik wil niet als een jongen de kist in.’

MONSECOUR «Ja. En het is bijna fout afgelopen. Door de medicatie om mijn puberteit af te remmen, was mijn lid niet echt ontwikkeld. Er was dus niet genoeg huid om de vagina te maken. Ze wilden daarvoor een deel van mijn dikke darm gebruiken, maar omdat dat niet lukte, hebben ze ook een stuk van mijn dunne darm moeten nemen. De operatie duurde veel langer dan verwacht, en er ontstonden zwellingen die de bloedtoevoer naar mijn benen afsneden. Het zuurstoftekort had mijn zenuwen kunnen aantasten en ik had verlamd kunnen raken.»

HUMO Dat gebeurde niet, maar je moest een jaar revalideren, zeiden ze. Jij stond na drie maanden alweer te dansen.

MONSECOUR «Ja (lacht). Toen ik hoorde dat er een kans was dat ik nooit meer zou kunnen dansen, besefte ik hoe levensnoodzakelijk dat voor mij was. In die moeilijke tien jaar waarin ik alleen maar kon wachten op die operatie, was dansen mijn uitlaatklep, mijn redding. Het was de enige manier om te voelen dat ik méér was dan een transgender – dat ik Nora ben, iemand die op de dansvloer grenzen kan verleggen.»

HUMO Je volgt een opleiding aan de Northern School of Contemporary Dance in Leeds en loopt nu stage in Duitsland. Toen je daarheen ging, was je blij dat je kon doen alsof je altijd al Nora was geweest.

MONSECOUR «Ja, maar nu besef ik dat ik het geheim wilde houden uit schaamte, en dat het beter is om er gewoon voor uit te komen. Te zeggen: iedereen moet me maar aanvaarden. Mijn verlangen naar die operatie was geen verlangen om in de maatschappij of in een hokje te passen. Het was een gevoelsmatige noodzaak. Na de operatie verwachtte ik dat al mijn problemen opgelost zouden zijn, dat ik eindelijk zou kunnen zijn wie ik ben. Het kwam dan ook hard aan toen bleek dat dat niet zo was. Toen pas drong tot me door dat ik altijd een meisje zou zijn dat ooit een jongen was geweest.

»Ik vond het heel moeilijk te aanvaarden dat ik voor de rest van mijn leven anders zal zijn dan de anderen. Maar nu weet ik: om daarin te slagen zal ik die stempel van transgender, die ik altijd zal krijgen, met trots moeten dragen in plaats van ervan weg te lopen. Het is nog maar heel recent dat ik in één adem kan zeggen: ‘Ik ben een vrouw, maar ik was vroeger een jongen.’»

HUMO Jij hebt als tiener wel wat meegemaakt op de balletschool in Antwerpen. In ‘Girl’ mag Lara vóór de operatie al bij de meisjes dansen. Dat was jou niet gegund.

MONSECOUR «Neen. Ik moest bij de jongens dansen. Kijk, de wereld van het klassieke ballet is erg conservatief, tien jaar geleden nog meer dan nu, met vastomlijnde mannen- en vrouwenrollen.»

HUMO De directrice geloofde ook niet dat genderdysforie bestond.

MONSECOUR «Het ergste was nog dat ze zei dat me als jongen een prachtige carrière te wachten stond, maar dat ik als meisje nooit zou slagen in de danswereld.»

HUMO Dat is keihard.

MONSECOUR «Zeker als je nog maar 12 jaar bent en het al zo moeilijk hebt om jezelf te vinden. Toegegeven, ik ben geen klassieke ballerina geworden, maar een hedendaagse danseres. Maar ik dans nog altijd en alle audities die ik heb gedaan, deed ik als Nora. Telkens als ik slaagde, puur op basis van wat de juryleden me hadden zien dóén, voelde het als een grote overwinning aan voor mij. Dan dacht ik terug aan die uitspraak van die directrice, en zei ik in mijn fantasie tegen haar: ‘Het lukt me wél!’»

HUMO Je bent er wel weggegaan.

MONSECOUR «Als het aan mij had gelegen, was ik wel in Antwerpen afgestudeerd, maar mijn ouders hebben samen met de psycholoog besloten om me er weg te halen. Zij waren van oordeel dat de situatie daar nooit echt gezond voor me zou worden. Omdat er geen andere school voor klassiek ballet bestaat in België, ben ik hedendaagse dans gaan volgen aan het MUDA in Gent. Achteraf gezien ben ik heel blij dat het zo is gelopen, anders had ik de hedendaagse dans misschien nooit leren kennen.»

HUMO En daarin schitter je nu, zag ik op YouTube.

MONSECOUR «O, echt? Dank u!»

HUMO Je heet Nora, dat is de omkering van Aaron, je geboortenaam. Is dat jouw idee?

MONSECOUR «Ja. Mijn transitie is gestart toen ik 8 jaar was, maar ik ging pas op mijn 13de als meisje naar school. In de periode daartussen – ik ging toen al naar de balletschool – ben ik flink gepest. Kinderen voelen het aan als er iets niet klopt, hè. Ze konden bij wijze van spreken rúíken dat ik geen echte jongen was. Ze riepen me toen na: ‘Aaron! Nora! Aaron ! Nora!’ Maar toen ik als meisje naar school ging, heb ik gezegd: ‘En nu bén ik Nora.’ Ik vind het ook fijn dat mijn naam gelinkt is aan die van mijn tweelingbroer – hij heet Arno

HUMO Je ouders zagen al heel vroeg dat er een groot verschil was tussen jullie.

MONSECOUR «Op mijn 4de liep ik in de winkel naar de caissière en zei ik: ‘Ik ben een meisje!’ Ook al was mijn haar even kort geknipt als dat van mijn broer. Zodra ik thuis was, trok ik ook de nachtjaponnen van mijn moeder aan. Ik legde wel altijd jongenskleren klaar, zodat ik die kon aanschieten als er aan de deur gebeld werd. Ik leidde echt een dubbelleven.

»Ik herinner me het niet, maar mijn moeder heeft me verteld dat ik op mijn 4de onder de douche vaak naar mijn piemel wees en zei: ‘Dat ding moet eraf!’»

HUMO Ik denk niet dat ik me op mijn 4de al zo bewust was van mijn lichaam.

MONSECOUR «Dat toont aan hoe diep die afkeer zat. Het was echt geen bevlieging.»

HUMO In ‘Girl’ vindt Lara het zo ondraaglijk dat ze tot een wel heel drastische actie overgaat.

MONSECOUR «Ja. Ik heb meteen tegen Lukas gezegd: ‘Die scène móét je in de film houden.’ Ik was in behandeling vanaf mijn 8ste, ik kreeg op mijn 12de medicijnen om mijn puberteit af te remmen, en op mijn 16de vrouwelijke hormonen. Tien jaar wachten op de operatie duurde zó lang. Ik was op den duur obsessief met mijn lichaam bezig. De permanente afkeer van dat ene lichaamsdeel was zo zwaar om te dragen. Die scène weerspiegelt zo juist de wanhoop en de uitputting van dat wachten tot je van dat lichaam wordt bevrijd.»

HUMO De pijnlijkste scène in ‘Girl’ vind ik die waarin Lara wordt uitgenodigd voor een pyjamafeestje met de meisjes van haar klas. Op een gegeven moment willen ze allemaal weten of Lara nog een jongen is en roepen ze: ‘Laat ’m zien! Laat ’m zien!’

MONSECOUR «Dat is mij niet letterlijk overkomen, maar die scène geeft heel goed de nieuwsgierigheid van mensen weer. Hoe vaak heb ik niet de vraag gekregen: ‘Werkt alles? En hoe ziet het eruit?’ Ik vind dat heel heftig. Waarom kunnen mensen niet gewoon aanvaarden dat ik vroeger een piemel had en nu niet meer?

»Nu, ik voel het wel meteen wanneer iemand een goedbedoelde vraag stelt of wanneer iemand me niet wil begrijpen. Vaak zeg ik dan, nog voor de vraag komt: ‘Ja, alles werkt perfect normaal en ik krijg ook orgasmes.’»

HUMO Heb je een relatie?

MONSECOUR «Neen. Maar veel 22-jarigen zijn single, hè. Dat relaties niet zo simpel zouden worden, ben ik ook pas na de operatie gaan beseffen.»

HUMO Daar had je nog niet over nagedacht?

MONSECOUR «Nee, ik was helemaal gefocust op de operatie. Als iemand begon over de liefde of kinderen krijgen, blokkeerde ik. ‘Ik ga wel alleen wonen. Ik heb niemand nodig,’ zei ik dan. Dat was natuurlijk een afweermechanisme, ik kon dat probleem er niet bij hebben.

»Ik denk dat ik eerst moet proberen mezelf nog liever te zien, voor ik aan een relatie begin. Ik wil niet dat een ander iets voor mij moet invullen. Ik heb de neiging om mezelf veel schaamte op te leggen, mezelf af te breken en niet toe te laten om verliefd te worden, uit angst. Daar wil ik het komende jaar aan werken. Als ik dat doe, komt de rest wel vanzelf. Nu, ik ben apetrots op ‘Girl’, dus dan moet ik eigenlijk ook trots zijn op mezelf. Zonder mij was ‘Girl’ er nooit geweest. Toch?»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234