null Beeld Prime Video
Beeld Prime Video

Televisie★☆☆☆☆

Nu het stof is gaan liggen: ‘The Rings of Power’ is de grootste ramp uit de recente tv-geschiedenis

Marc Van Springel

Disclaimer: wij kunnen ons niet vloeiend in drie elfentalen uitdrukken, hebben nooit de aandrang gevoeld om verkleed als Frodo op een fantasybeurs rond te lopen, en hebben nooit een nacht aan het graf van J.R.R. Tolkien doorgebracht met beduimelde eerste drukken van ‘De Hobbit’ en ‘De Silmarillion’ als hoofdkussen. Wij hebben zelfs geen enkel boek van de man gelezen: dat zal voor ná de verzamelde werken van Tolstoj, Kafka, Faulkner, Pamuk, Schopenhauer en Nietzsche zijn. Zoals zovelen hebben wij wél Peter Jacksons ‘Lord of the Rings’-trilogie helemaal uitgezeten (ook al vinden we vandaag dat één film misschien wel had volstaan) en zelfs de volledige ‘Hobbit’-trilogie. Al sluiten we niet uit dat we daar gewoon grotendeels vredig doorheen geslapen zijn.

Alleen al omdat Amazon er liefst één miljard dollar tegenaan heeft gegooid, waren wij wel benieuwd naar deze nieuwe ‘The Lord of the Rings’-reeks. Echt enthousiast uitkijken naar ‘The Rings of Power’ (‘TROP’) lukte minder goed: daarvoor waren de voortekenen te slecht. Om te beginnen hadden de Amazon-piefs, vooral om opperkaas Jeff Bezos een plezier te doen, een krankzinnige 250 miljoen dollar neergeteld voor de tv-rechten, maar hadden de erven Tolkien geen toestemming gegeven voor een remake of reboot van de populaire filmtrilogie. Het compromis was een verhaal dat zich een paar duizend jaar vóór de ‘LOTR’-films afspeelde, rond belangrijke gebeurtenissen in de zogenoemde Tweede Era van Midden-Aarde: het smeden van de ringen, de opkomst van Sauron, de val van het eilandkoninkrijk Númenor en het laatste verbond tussen elfen en mensen. Kortom, de vijf minuten durende proloog waarmee de trilogie aftrapte, zou worden opgeblazen tot een reeks van vijf peperdure seizoenen.

Lees ook:

Acteur Lenny Henry: ‘Te veel mensen van kleur in ‘Lord of the Rings’? Wat een belachelijke opmerking over een wereld waarin pratende bomen en elfen rondlopen’

Lees hier al onze dwarskijkers: ‘Château Planckaert’ lijkt nauwelijks nog op reality-tv. Het is eerder een soort geïmproviseerd amateurtheater ★½☆☆☆

De 100 beste horrorfilms en -series die u kunt streamen op Halloween: Humo’s Huiveringwekkende Horror Honderd

Niet helemaal geruststellend: het verhaal zou geïnspireerd zijn op de vele appendices die Tolkien later produceerde, en waarin hij de geografie, geschiedenis en de volkeren van Midden-Aarde tot in de details uitwerkte. Plotlijnen, dialogen en zelfs een aantal personages zouden de makers dus volledig zelf verzinnen. Zorgwekkender: als showrunners werden tot veler verrassing J.D. Payne en Patrick McKay aangetrokken, twee nobele onbekenden met als voornaamste verdienste wat scenariowerk voor een nooit gerealiseerd ‘Star Trek’-project van J.J. Abrams (die hen bij Amazon zou hebben aanbevolen). De alarmlichten sprongen definitief aan toen Amazon in de aanloop naar de langverwachte première een verwarrende en onhandige marketingcampagne losliet, alsof ze op de hogere verdiepingen zélf aan hun dure product waren beginnen te twijfelen.

Nu de Grote Finale alweer een week of twee achter ons ligt en de rubberen Hobbit-voeten weer op zolder zijn weggeborgen, kunnen we formeel zijn: ‘TROP’ is de grootste en duurste ramp uit de recente tv-geschiedenis. Na spectaculaire miskleunen als ‘The Wheel of Time’, ‘Foundation’, ‘Invasion’ en ’Lost in Space’ wil dat wel iets zeggen.

In de eerste afleveringen kon de serie de schijn nog een beetje ophouden, vooral ook omdat de diverse werelden van Midden-Aarde bij momenten overweldigend fraai werden weergegeven. Voor wie zich daar maar tijdelijk door liet verblinden of er dwars doorheen keek, vielen al snel de vele gebreken op. En werd allengs duidelijk dat er weinig níét mis was met ‘TROP’.

Dat je halverwege nog altijd geen idee had waar de plot naartoe ging, was niet eens zó erg: de trilogie had qua verhaal (de ring moet in Mount Doom) ook niet overdreven veel om het lijf. Irritanter waren de bordkartonnen personages, om wie je moeilijk meer dan een zier kon geven, en de zelfs voor het genre lachwekkend pompeuze dialogen die ze in de mond gelegd kregen. Wie erop begon te letten, raakte niet meer van zijn giechel af.

De hoofdrol toekennen aan Galadriel, een duizenden jaren jongere versie dan in ‘LOTR’: op zich is het niet eens zo’n slecht idee. Maar de even gracieuze als mysterieuze elf is hier een chagrijnige, zelfingenomen en zelfs bitchy tomboy met een almaar norsere frons op het porseleinwitte voorhoofd. Kortom, een heldin voor wie het lastig sympathie opbrengen is. De vertolkingen van veel andere personages zijn dan weer zo houterig dat ze er zelfs bij ‘Thuis’, waar ze nu toch al jarenlang aan Geert ‘The Method’ Hunaerts gewend zijn, de neus voor zouden ophalen.

Dat zou maar half zo storend zijn als de plot, al was het maar af en toe, voor wat spanning zorgde. Eilaas, in veel afleveringen (van ruim een uur lang) gebeurt zo goed als niks, staat men op hoogdravende wijze tegen elkaar op te leuteren, of dolen de personages rond alsof ze zelf niet goed weten waarheen, waarom, met wie, en met de boot, de waterfiets, de bus of de trein. De schaarse actiescènes zijn zo suf in beeld gebracht en zo voorspelbaar dat ze amper voor opwinding zorgen. Ook de Grote Momenten waar de serie het van moet hebben – de onthulling van Saurons identiteit (het zal toch niet net die galante manskerel zijn met wie Galadriel al de hele tijd optrekt?), het smeden van de ringen, het ontstaan van Mordor – worden zo knullig verteld dat ze weinig meer dan een geeuw losmaken.

Onbegrijpelijk voor een serie die zoveel belang hecht aan kostumering, sfeerschepping en productiedesign, en die er vaak ook adembenemend uitziet, is dat de pruiken, baarden, puntoren en opzetneuzen van het Midden-Aardse volk zo artificieel ogen dat het lijkt alsof ze kort voor de opnamen nog even haastig bij elkaar zijn geshopt in de dichtstbijzijnde carnavalswinkel. Ze vormen een sloopkogel voor de sowieso al fragiele suspension of disbelief.

Om tenminste de indruk te wekken dat er allerlei spannends of emotioneels gaande is, werd componist Bear McCreary, die zijn naam vestigde met de huiveringwekkende intro van ‘The Walking Dead’, aangemaand om niet zuinig te zijn met dramatisch aanzwellende koren en stroperige violen. Na meer dan één aflevering met een hemeltergende barrage aan vioolsalvo’s waren wij aan een forse streep black metal toe – Rotting Christ blijft gelukkig een topensemble.

Mochten wij niet dringend een bus te halen hebben, dan hadden we nog wel even kunnen doorgaan. Maar goed, het kernprobleem van ‘TROP’ is dat de makers geen harde keuzes durfden te maken. Om met hun peperdure investering een zo groot mogelijk publiek te bereiken, hebben ze ‘LOTR’ niet opnieuw proberen uit te vinden en zijn ze met meer dan één draad aan de filmtrilogie blijven vasthangen. De orks lijken wel gerecycleerde versies van die van Jackson; enkele sleutelpersonages (Gandalf, Elrond, Galadriel) keren in een andere versie terug; de nogal zouteloze Harfoots worden als Hobbits-surrogaat opgevoerd; de dwergen krijgen weer een vet Schots accent en de orks een nog dikker aangezette Australische tongval - blij dat geen enkel volk met een Russisch accent werd opgezadeld. ‘TROP’ lijkt te zijn gemikt op ‘LOTR’-diehards én niet-ingewijden die zich gewoon graag in Tolkiens wereld onderdompelen. Het resultaat is een onmogelijke spreidstand, en helaas ook een misbaksel vanjewelste.

De showrunners hebben al aangegeven dat we in het begin 2024 te verwachten tweede seizoen grote veranderingen mogen verwachten, maar tenzij er mirakels gebeuren, lijkt deze ramp onmogelijk nog recht te trekken. Het beste wat ‘TROP’ nog kan overkomen, is dat de volgende jaargangen nóg slechter worden en de serie een cultstatus à la ‘Showgirls’ vergaart.

Als het voortbestaan van Amazon Prime Video inderdaad afhangt van deze slechte en ongehoord dure gok, kan dat ook het einde betekenen van een streamer die ons ‘Bosch’, ‘The Boys’, ‘Goliath’, ‘The Expanse’ en veel ander moois heeft geschonken. En dat zou – alsof Sauron er zelf de hand in heeft - pas écht jammer zijn.

Nu in Humo:

Hoe politici van het Vlaams Belang al twintig jaar naar de pijpen van het Kremlin dansen: ‘Poetin ronselde waarnemers om nepverkiezingen goed te keuren’

Kinderpsycholoog over Halloween: ‘Het is een schande, zo worden generaties verschrikte neuroten gekweekt’

Steeds meer mannen kiezen voor ‘de knip’: ‘Ja, de grootte van je ballen en je zaadlozingen blijven hetzelfde’

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234