The Wire | Euphoria | Succession | Game of Thrones | The Sopranos Beeld Humo
The Wire | Euphoria | Succession | Game of Thrones | The SopranosBeeld Humo

het beste van HBO

Nu Streamz de samenwerking verlengt: dit zijn de 20 beste HBO-series ooit

Goed nieuws voor de fans van brutale epische tienerseries (‘Euphoria’) en brutale epische drakenseries (‘House of the Dragon’): Streamz kondigt aan dat de streamingdienst de samenwerking met HBO en HBO Max voortzet. Dat betekent niet alleen dat we zeker nog dit jaar met een gerust hart kunnen bingen, maar ook dat nieuwe reeksen bij ons te zien zullen zijn. In januari mogen game- en horrorfans zo ‘The Last of Us’ verwachten, later dit jaar staan er vervolgen op parels als ‘Succession’ op het lijstje. Wat er, naast veel piemels en geweld, nog allemaal te zien valt? Speciaal voor u lijst Humo de 20 beste HBO-series aller tijden op!

Redactie

1 ‘The Wire’ (2002-2008)

The Wire Beeld COURTESY - HBO
The WireBeeld COURTESY - HBO

De finale van ‘The Wire’ werd uitgezonden in 2008, twee jaar voor Netflix (in de Verenigde Staten) met zijn streamingdienst begon. Ruim tien jaar en ontelbaar veel series later is ze qua ambitie en kracht nog steeds zelden geëvenaard, laat staan overtroffen. De HBO-klassieker begint als een serie over de war on drugs in Baltimore en de strijd van de lokale politie tegen de dealers, maar verbreedt seizoen na seizoen haar vizier: naar de politiek, de haven, het onderwijs in de stad. Maar of het nu gaat om de zwarte tieners in de straten van Baltimore, de politieagenten die jacht op hen maken, de uitgeperste dokwerkers of de ontmoedigde leraars, ‘The Wire’ laat zien hoe iedereen in de stad onherroepelijk opgeslokt en vermalen wordt door the powers that be, en door het kapitalistische systeem boven hun hoofd waar ze weinig of geen vat op hebben. Toegegeven, dat klinkt een beetje als een cursus sociologie in de eerste bachelor Pol & Soc, maar de reeks zit gelukkig tjokvol onvergetelijke personages – Omar! McNulty! Stringer Bell! – geweldige dialogen en briljant opgebouwde scènes. Wie ‘The Wire’ nooit gezien heeft, weet niet tot wat televisie in staat is. (sw)

2 ‘The Sopranos’ (1999-2007)

null Beeld HBO
Beeld HBO

Tegenwoordig hoef je maar aan een boom te schudden of er valt een prestigieuze fictiereeks uit (wied het onkruid en u treft ‘Gina & Chantal’). Maar ooit was het anders: in die donkere jaren moesten we het stellen met datingshows, clichématige politiefeuilletons en ‘Chez Bompa Lawijt’. Het jaar waarin alles veranderde, was 1999. De tv-renaissance begon bij betaalzender HBO, en dan vooral bij ‘The Sopranos’. Bedenker David Chase moest vechten om het basisgegeven – ‘gedeprimeerde maffiabaas Tony Soprano (James Gandolfini) moet in therapie’ – te verkopen. Maar hij wist daarna wél zes glorieuze seizoenen lang van hoogtepunt naar hoogtepunt te knallen, precies omdat hij het maffiaverhaal van al z’n glamour ontdeed. ‘The Sopranos’ ging over familie; de gangsters waren voor het eerst echte ménsen. Het succes van de reeks veranderde televisie onherroepelijk: opeens kregen ambitieuze verhalen met volwassen thema’s, zonder reclame en daarbij horende cliffhangers, een plekje op het kleine scherm. In 2020 komt de godfather aller tv-antihelden – zonder Tony Soprano geen Walter White of Don Draper – nog één keer terug, in een door David Chase gepende prequel, waarin hij gespeeld wordt door Michael Gandolfini, zoon van de betreurde James. U ziet: in ‘The Sopranos’ draait álles om familie. (vvp)

3. ‘The Leftovers’ (2014-2017)

'The Leftovers' Beeld HBO
'The Leftovers'Beeld HBO

Ergens in het tweede seizoen moet Kevin Garvey, één van de hoofdpersonages van ‘The Leftovers’, in de lobby van een hotel in een andere dimensie een droefgeestig karaokenummer zingen om via een waterput die als een soort wormgat fungeert weer terug te kunnen reizen naar onze wereld. En dat is niet eens de vreemdste scène uit ‘The Leftovers’, een – wie een betere omschrijving weet te verzinnen, mag zijn vinger opsteken – magisch-realistisch psychologisch drama waarmee onverbeterlijke provocateur Damon Lindelof de meningen verdeelde zoals hij dat tien jaar eerder met het al even controversiële ‘Lost’ had gedaan.

Deze adaptatie van Tom Perrotta’s gelijknamige roman, waarin twee procent van de wereldbevolking plots spoorloos van de aarde is verdwenen, is géén gemakkelijke zit: personages doen de raarste dingen, vaak is het niet duidelijk of je nu naar iemands droom of naar waanvoorstellingen zit te kijken (dat Kevin psychotisch is, moet je zelf maar zien af te leiden), en regelmatig valt er aan de plot geen gebenedijd touw vast te knopen. Wie manmoedig doorbijt, wordt echter beloond met dramatische scènes van een bloedstollende schoonheid, een licht euforisch gevoel wanneer allerlei mysterieuze puzzelstukken ineens in elkaar vallen of samen één puzzelstuk blijken te vormen dat deel uitmaakt van een nog veel grotere puzzel, én met het weergaloze samenspel van een handvol uitmuntende acteurs. Dat alles overgoten met de tegelijk angeliek naar de hemelen reikende en apocalyptisch dreigende, maar vooral ijselijk mooie score van Max Richter.

Dikke duim verder voor HBO dat, nadat de kijkcijfers een forse duik hadden genomen, Lindelof toch nog een derde seizoen liet maken, zodat hij deze unieke tv-trip toch nog mooi kon afronden. (mvs)

4. ‘Chernobyl’ (2019)

Chernobyl Beeld Humo
ChernobylBeeld Humo

Op het moment dat tientallen Sovjetgezinnen hun grijze appartementsblokken uit komen gestapt om op een brug te genieten van de vreemd fonkelende vlokken die plots, in het midden van de nacht, van achter de horizon komen aangewaaid, krimp je voor het eerst, maar niet voor het laatst, ineen. Want je wéét vanwaar die vlokken komen, en je wéét wat ze zullen aanrichten. Nee, een makkelijke zit is ‘Chernobyl’ niet, ook al telt de miniserie maar vijf afleveringen. De nasleep van de beruchte meltdown van Tsjernobyl wordt in zodanig detail en in zo’n geduldig tempo verteld, dat je automatisch meegezogen wordt in het nachtmerrieachtige lot van de brandweermannen, overheidsfunctionarissen en wetenschappers die in het hellelandschap rond de kerncentrale hun werk moeten doen. ‘Chernobyl’ kan emotioneel verpletterend zijn (het lot van een jonge moeder en haar gezin is hartverscheurend) en toont bijwijlen verschrikkelijke gruwel, maar in essentie is dit een door en door integere, kritische reconstructie die - zoek de zeven verschillen met de wereld van vandaag - toont wat een beleid van enggeestige doctrine en moedwillige leugens tot gevolg kan hebben. (vvp)

5. ‘Curb Your Enthusiasm’ (2000-…)

Curb Your Enthusiasm Beeld Streamz
Curb Your EnthusiasmBeeld Streamz

Pre-tty, pre-tty, pre-tty, pretty good. In ‘Curb Your Enthusiasm’ speelt Larry David, één van de bedenkers van ‘Seinfeld’ en dus schatrijk, een iets chagrijnigere versie van zichzelf. David heeft lak aan de wereld, kampt met tal van fobieën en is gezegend met een nét iets te grote mond, waardoor hij op komische wijze in situaties belandt waarin je liever níét terechtkomt. Ondertussen houdt ‘Curb Your Enthusiasm’ het al tien seizoenen vol, terwijl ‘Seinfeld’ het slechts negen seizoenen wist uit te zingen. Een betere reden om ‘Curb’ (opnieuw) te bingen, gaat u heus niet vinden. En vergeet niet positief te blijven: ‘Mind your own business. How about that?’ (elv)

6. ‘Watchmen’ (2019)

Watchmen Beeld RV
WatchmenBeeld RV

Disney+ heeft alle Avengers, maar Streamz heeft deze briljante superheldenserie van HBO, een verfilming/update van de gelijknamige comic uit 1987 waarin Damon Lindelof, de man achter ander tv-fraais als ‘Lost’ en ‘The Leftovers’, op een heel intelligente manier commentaar geeft op het fenomeen superheld én op de opmars van ‘white supremacy’ en racisme in het hedendaagse Amerika. Van de reconstructie van het ‘Tulsa Massacre’ in de openingsminuten tot de onthulling van de identiteit van Doctor Manhattan, ‘Watchmen’ is elke minuut adembenemend spannend en prachtig in beeld gebracht.

7. ‘The White Lotus’ (2021-...)

The White Lotus Beeld HBO/Streamz
The White LotusBeeld HBO/Streamz

Heerlijke satirische en zwart-komische reeks van Mike White - zie ook ‘Enlightened’ verderop - waarin enkele rijkelui inchecken in een luxehotel op Hawaï en er elkaar en het personeel op de zenuwen werken. Het resultaat is niet enkel briljant grappig, maar beklijft ook meer dan de meeste thrillers, met dank aan de geweldige soundtrack, die je het gevoel geeft dat je rondloopt in de apenkooi van de Zoo vlak nadat de dieren een portie LSD hebben gekregen. Seizoen 2 is minstens even goed.

8. ‘Succession’ (2018-…)

succession 3 Beeld rv
succession 3Beeld rv

Vergeet de Iron Throne: dé spannendste en meest onderhoudende machtsstrijd van de afgelopen jaren was die om de directeursstoel van het machtige Amerikaanse mediabedrijf Waystar Royco. Wanneer pater familias Logan Roy wordt geveld door een hartaanval, popelt zijn machtsgeile, absurd rijke en constant bekvechtende kroost om een plaatsvervanger uit te kiezen. De onbeholpen meeloper Kendall, de cokesnuivende losbol Roman en het politieke meesterbrein Shiv zijn zo heerlijk onuitstaanbaar en wreed dat je niet meer kunt wegkijken. (aw)

9 ‘Euphoria’ (2019-…)

Euphoria season 2 Beeld rv
Euphoria season 2Beeld rv

Geen serie wekte de laatste jaren meer controverse dan deze rauwe dissectie van wat het betekent om jong, puistig en zoekende te zijn in een voor tieners toch redelijk heftige tijd van bodyshaming, sexting, cyberpesten, alomtegenwoordige drugs, vervagende genders en een onder een constante niet altijd even vrolijke berichtenstroom oplichtende telefoon. Regisseur-scenarist Sam Levinson verpakte het ook nog eens in een flitsende visuele en narratieve stijl die het prikkelbombardement moet reflecteren waaraan digital natives worden blootgesteld, en die tot het gedurfdste behoort dat we in tijden in een tv-serie (en zelfs op het witte doek) hadden gezien. (mvs)

10. ‘Station Eleven’ (2022)

Station Eleven Beeld /
Station ElevenBeeld /

Een tiendelige miniserie waarin de mensheid op een haar na uitgeroeid wordt door een virus? De timing van ‘Station Eleven’, gebaseerd op het wel erg profetische boek van Emily St. John Mandel uit 2014, had misschien beter gekund, maar ook net níét. De uitdagende, complexe en diepzinnige reeks brengt immers geen post-apocalyptische horror à la ‘The Walking Dead’, maar biedt een boodschap van hoop, over hoe mensen zelfs na het allerergste toch weer opkrabbelen. (sw)

11. ‘The Plot against America’ (2020)

Hoe snel en makkelijk kan het kwaad zich verspreiden? Heel snel en heel makkelijk, zo toont deze zesdelige verfilming van het boek van Philip Roth, waarin de uiterst-rechtse vliegenier Charles Lindbergh in 1940 de presidentsverkiezingen wint met een programma vol nationalistische en antisemitische slogans. Lindbergh zelf komt nauwelijks in beeld, want de reeks focust vooral op de gevolgen voor een modaal joods gezin in New Jersey, de familie Levin, van wie de wereld steeds kleiner, donkerder en onheilspellender wordt. ‘The Plot against America’ is een meesterwerk dat ongenadig onder je huid kruipt, en in tijden waarin politici in de VS en over de hele wereld graag de haat tegen anderen aanzwengelen erg belangrijke televisie. (sw)

12. ‘Six Feet Under’ (2001-2005)

Het blijft een ongewoon uitgangspunt: een dramareeks over een familie die een begrafenisonderneming runt. Claire, David (gespeeld door Michael C. Hall, later bekend als ‘Dexter’) en Nate Fisher groeiden op in een huis met lijken in de kelder. Het disfunctionele gezin wordt helemaal gebroken na de onverwachtse dood van hun vader. Vijf seizoenen lang zoekt elk gezinslid wanhopig naar geluk. Verwacht traumatische levenservaringen, morbide humor, een overlijden aan het begin van élke aflevering, personages zo authentiek dat het meer dan eens confronterend aanvoelt, en één van de aangrijpendste seriefinales ooit vertoond. (jmi)

13. ‘I May Destroy You’ (2020)

Arabella is een jonge succesvolle schrijfster die moeite heeft om haar tweede boek af te werken en even haar gedachten wil verzetten tijdens een avondje uit met haar vrienden. Wat haar daar overkomt, gooit haar hele leven overhoop. De Britse actrice en tv-maakster Michaela Coel – zie ook ‘Chewing Gum’ op Netflix – schrijft haar eigen ervaringen met seksueel geweld van zich af, in het twaalfdelige, naar de strot grijpende maar soms ook ongemeen grappige ‘I May Destroy You’. (sw)

14. ‘Scenes from a marriage’ (2021)

Vooraf waren er vragen bij het nut van een remake van Ingmar Bergmans ophefmakende serie uit de jaren 70, maar de schrijvers van deze moderne ‘Scenes from a Marriage’ en vooral hoofdrolspelers Oscar Isaac en Jessica Chastain veegden de bezwaren snel van tafel. Een vijf uur durende clusterbom van rauwe emoties over een huwelijk in verval. (sw)

15. ‘Enlightened’ (2011-2013)

Parel van Mike White - zie ook ‘The White Lotus’ - over zakenvrouw Amy Jellicoe (een fenomenale Laura Dern) die door haar bedrijf wordt opzijgeschoven omdat ze met de baas in bed is gedoken. Na een uitgebreide retraite in Hawaï keert ze herboren terug, en is ze vastbesloten om alle mensen om haar heen gelukkig en zen te maken. Alleen zitten die daar niet op te wachten. ‘Enlightened’ begint als een komedie maar wordt gaandeweg een ontroerende en intelligente serie over hoe moeilijk het is om te veranderen en hoe grote theorieën soms stranden op de problemen van alledag, en bevat met ‘The Ghost is Seen’ uit seizoen 2 wellicht ook het mooiste, meest hartverscheurende halfuurtje televisie van de afgelopen tien jaar. Na twee misdadig slecht bekeken seizoenen trok HBO de stekker uit de reeks, maar ‘Enlightened’ had zoveel invloed op de series die erna kwamen, dat ze in Amerika wel eens omschreven wordt als ‘de Velvet Underground van de televisie’. (sw)

16 ‘In Treatment’ (2008-2010 / 2021-...)

Bij HBO hebben ze nooit op een risico meer of minder gekeken, maar dit op een Israelisch format gebaseerde juweeltje blijft zelfs in hun rijke catalogus iets opmerkelijks. ‘In Treatment’ gaat over een psychotherapeut, dokter Paul Weston (Gabriel Byrne), en de patiënten die hij in zijn privépraktijk ontvangt. Per seizoen behandelt Weston er vier, en omdat hij ook maar een mens is, neemt hij op de laatste dag van de werkweek zélf plaats op de sofa van zijn collega en mentor dokter Gina Toll. Een serie die zich bijna integraal afspeelt in een sober dokterskabinet en waarin alleen maar pratende mensen te zien zijn: het klinkt niet echt als een recept voor spannende tv. Maar ‘In Treatment’ is zo goed geschreven, en de casussen die Weston te behandelen krijgt, zijn zo intelligent uitgewerkt, boeiend en – op af en toe een detail na – geloofwaardig dat deze unieke psychotherapeutische thriller je al na een paar scènes bij het nekvel heeft. Na een onderbreking van een decennium maakte ‘In Treatment’ de afgelopen maanden een comeback, met ditmaal Uzo Aduba (‘Orange is the New Black’) als therapeut: haar begripvolle blik was weliswaar iets minder indrukwekkend dan die van Byrne, maar de scenario’s zijn wel op peil gebleven.

17. ‘Game of Thrones’ (2011-2019)

We zijn beginnen kijken nadat iemand ons ‘Game of Thrones’ had voorgespiegeld als ‘‘Lord of the Rings’ in serievorm’, en we zijn gebleven voor de manipulatieve machtspelletjes, de blinkende zwaarden, het opzwepende introfilmpje, de bloederige trouwfeesten, de afgehakte hoofden op pieken, Tyrion Lannister (‘That’s what I do. I drink and I know things’), de ijszombies en – uiteraard! – de draken. De acht seizoenen van ‘Game of Thrones’ waren grensverleggend: niet alleen had een televisiereeks nooit eerder zoveel geld gekost (een dikke 13 miljoen euro per aflevering) of zulke hoge kijkcijfers gehaald, maar de serie had ook als geen ander de ballen om geliefde personages op de meest onverwachte momenten af te slachten. ‘When you play a game of thrones, you win or you die,’ verklaarde Cersei Lannister in een beroemde scène in het eerste seizoen, waarna ze Ned Stark (destijds dé held van de serie) zomaar liet onthoofden. Spin-off ‘House of the Dragon’ is er net aan begonnen maar neem het van ons aan: het origineel is beter. (jmi)

18. ‘Barry’ (2018-…)

‘Barry’, een oneigenlijke hybride van comedy en thriller, was één van de aangenaamste verrassingen van televisieseizoen 2018. Barry Berkman is een huurmoordenaar die een onverhoedse passie voor het amateurtheater voelt ontbranden, en vervolgens beide werelden met elkaar moet zien te verzoenen. Hier en daar wordt de reeks, geschreven door hoofdrolspeler Bill Hader en ‘Seinfeld’-alumnus Alec Berg, de onwaarschijnlijke troonopvolger van ‘Breaking Bad’ genoemd. Omdat het moeilijk in één genrevakje onder te brengen is, omdat het hoofdpersonage een sympathiek monster is en omdat het menselijkheid vindt in de donkerste hoeken en krochten. (fvd)

19. ‘Treme’ (2010-2013)

Drie maanden na de verwoestende doortocht van Orkaan Katrina proberen de inwoners van New Orleans hun leven weer op orde te krijgen. ‘Treme’ (spreek uit: trem-mei) zoomt in op een bonte verzameling jazzmuzikanten, advocaten, dj’s, universiteitsprofessoren, losers, misfits en een Mardi Gras Indian chief, en dooradert één en ander met kleine maar doeltreffende shots nostalgie. ‘Treme’ is traag, poëtisch, melancholisch en qua toon moeilijk voor één gat te vangen, en wellicht net daardoor helaas ook pijnlijk ondergewaardeerd (de reeks wordt op handen gedragen door de critici en de fans, maar kon nooit grote legioenen kijkers lokken). ‘Treme’ is ook vintage David Simon (‘The Wire’, ‘The Deuce’), een televisiemaker van het slag dat nog uitgebreid de tijd neemt om een verhaal –in dit geval: een ode aan de levensvreugde – zo juist mogelijk te vertellen. (fvd)

20. ‘Girls’ (2012-2017)

Door Larry David en Louis CK beïnvloede reeks over vier New Yorkse vrouwen van vlees, bloed en cellulitis. ‘Girls’ werd aanvankelijk weggezet als een morsige millennialversie van ‘Sex & the City’, maar dat is onzin: Lena Dunham’s Hannah Horvath was vaak vervelend, opdringerig en verwend, maar nooit clichématig, voorspelbaar of opgetrokken uit bordkarton. En in de zes seizoenen die de serie was beschoren, toonde ‘Girls’ zich een heel stuk avontuurlijker, verrassender, geloofwaardiger en invloedrijker. (fvd)

Net buiten de lijst: ‘Band of Brothers’, 'Sharp Objects', ‘Veep', ‘We Own This City’, ‘The Deuce', ‘Betty', ‘Generation Kill’, ‘Mare of Easttown’.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234