null Beeld VTM
Beeld VTM

televisie★★★½☆

Onze Man keek naar ‘Hoe zal ik het zeggen’ op VTM en had voor een keer niet enkel medelijden met zichzelf

‘Zoals je misschien in de boekskes hebt gelezen, ging het de laatste twee jaar niet zo goed met mij.’ Het vizier waardoor Jens Dendoncker de terugkeer van ‘Hoe zal ik het zeggen?’ presenteerde, stond wagenwijd open. In de korte dienstmededeling die volgde, gaf hij te kennen dat hij als presentator voortaan bijgestaan zou worden door collega-comedian Jeroen Verdick: die herverdeling van verantwoordelijkheden zou een terugkerende grap worden in deze aflevering.

De boekskes waarvan sprake – ze hadden stuk voor stuk Dendoncker op de cover – stonden tijdens de mededeling ostentatief opgesteld in de achtergrond, al was daar minstens in het geval van de getoonde Humo trucage bij komen kijken: waar de beeltenis van Dendoncker gedrukt stond, was voorheen immers het Humo-dossier over studentendopen aangeprezen. De waarheid is een rekkelijk begrip in ‘Hoe zal ik het zeggen?’, zoals bekend, en die enscenering wordt doorgaans nog altijd geregistreerd met een verborgen camera.

Zo wordt bijvoorbeeld een 89-jarige geholpen aan een tête-à-tête met haar in absenteïsme uitblinkende kleinzoon door die op straat te laten ontvoeren in een anonieme wagen. De schemerzone tussen surprise en sadisme blijft dan ook zelden onbetreden tijdens een aflevering van ‘Hoe zal ik het zeggen?’. De vraag ‘Hij heeft toch geen hartproblemen?’ van Jens Dendoncker sprak boekdelen. Soms krijg ik zelfs de indruk dat een grap niet als geslaagd wordt beschouwd als de kneus du jour ook niet een beetje gestraft wordt. De eerste verborgen camera die uitsluitend op goede bedoelingen kan bogen, moet nog opgesteld worden.

Mede om die reden blijft ‘Hoe zal ik het zeggen?’ het vermakelijkst als het zich toelegt op BV’s. Daarin is het een uitzondering, overigens. Deze keer kreeg Nora Gharib het te verduren wegens gedurig te laat komen, wat minstens één van haar zussen niet op tijd had doen opdagen op haar eigen trouwceremonie. Van je familie moet je het inderdaad hebben.

De familiale wraak voltrok zich in een vermeend filmpje voor Rode Neuzen Dag, waarbij Gharib, die uiteraard te laat aankwam bij de opnames, te horen kreeg dat de hijskraan waarvan ze zou bungeespringen, alweer vertrokken was. Er zat dus niets anders op dan, voor het goede doel uiteraard, de boel te belazeren door de sprong te veinzen. ‘Ik doe het voor Rode Neuzen Dag,’ jokte Gharib voluit in de camera, waarvan we wisten dat die er maar voor de gein bij was, alvorens onder twijfelachtige regieaanwijzingen – ‘Ik geloof je nog niet helemaal!’ – een sprong in het diepe na te spelen, bungelend aan een heftruck. Hoe gezwind Gharib akkoord ging om één en ander in scène te zetten, was trouwens opvallend. Misschien was ze gewoon blij de hijskraan gemist te hebben.

Tijdens ‘Hoe zal ik het zeggen?’ krijgt mijn verwondering over de creativiteit van de makers nog altijd geregeld af te rekenen met een opspelend mededogen jegens hun slachtoffers. Dat innerlijke bikkelen blijf ik boeiend vinden: doorgaans heb ik tijdens het televisiekijken enkel medelijden met mezelf.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234