null Beeld Rico Torres
Beeld Rico Torres

FILM★★★½☆

Ook al misten we Jan Decleir, ‘Memory’ is een meer dan geslaagde remake van ‘De zaak Alzheimer’

Van Martin Campbell, met Liam Neeson, Guy Pearce, Ray Stevenson en Monica Bellucci

Erik Stockman

Wij misten Jan Decleir. Én Deborah Ostrega!

DRAMA Hij is er, hij is er! Na achttien jaar vast te hebben gezeten in de zogeheten development hell, het voorgeborchte waar onverfilmde scenario’s, projecten en ideeën soms ondraaglijk lang op het felbegeerde groene licht wachten, verschijnt de Hollywoodremake van ‘De zaak Alzheimer’ eindelijk in de bioscoop. Tijdens die ellenlange wachttijd waren diverse beroemde acteurs in de running voor de hoofdrol, onder wie James Caan, Dennis Hopper, Morgan Freeman en Al Pacino, maar uiteindelijk mocht de laatantieke actieheld Liam Neeson – op zich geen slechte keuze – de revolver vastnemen van de ouder wordende huurmoordenaar die last krijgt van alzheimer én van – wanneer hij de opdracht krijgt om een jong meisje om te leggen – zijn geweten.

Wie de remake naast het origineel legt, zal merken dat de Amerikaanse scenarist van ‘Memory’, Dario Scardapane, behoorlijk veel materiaal uit het op de roman van Jef Geeraerts gebaseerde script van Erik Van Looy en Carl Joos létterlijk heeft overgetikt, van de geladen openingsscène met de undercoverflik, de pooiende vader en het tienerhoertje dat een tekening zit te maken tot het memorabele moment waarop de killer met behulp van een scheut whisky en een zippo zijn eigen bloedende schotwonde dichtflambeert. De running gag met de BMW, de bepiste deurklink en de grinnikende flikken heeft de remake dan weer níét gehaald: die werd wellicht te flauw bevonden.

Dat er zoveel scènes uit ‘De zaak Alzheimer’ tot in het kleinste detail bewaard zijn gebleven mag door Van Looy en Joos opgevat worden als een prachtig compliment, maar een slaafse kopie is ‘Memory’ – gelukkig maar – óók weer niet geworden. Integendeel, Scardapane heeft hier en daar wat ballast overboord gegooid – wég is de typisch Belgische rivaliteit tussen de rijkswacht en de gerechtelijke politie – en het verhaal fijngevijld, verbeterd en op sommige vlakken zelfs heruitgevonden.

Dat de actie van Antwerpen werd verplaatst naar het onrustige grensgebied tussen Mexico en de VS geeft aan de remake een extra broeierige vibe, en aan het personage van de flik, hier uitstekend vertolkt door Guy Pearce, hangt meer vlees. Het is trouwens Pearce die van Scardapane een nieuwe oneliner krijgt waarvan we zeker zijn dat ook Van Looy hem schitterend zal vinden: ‘Memory is a motherfucker, and as for justice, it ain’t guaranteed.’ Liam op zijn beurt is genietbaar, maar weet u: het is een nuchtere vaststelling, en zeker géén oprisping van chauvinisme, wanneer we zeggen dat Jan Decleir véél beter de tragiek belichaamde van de killer wiens geheugen in de nevel verdwijnt. Het grootste verschil zit ’m in de look van beide films: regisseur Martin Campbell, een ouwe rot in het vak die niets moet weten van visuele foefjes of effectjes, heeft de flashy fotografie van Van Looy ingeruild voor de hardere, rauwere en efficiëntere rechtdoorzeestijl die hij in 2006 ook al gebruikte voor zijn James Bond-reboot ‘Casino Royale’. Aan u om te beslissen welke versie u verkiest, maar laat het duidelijk zijn dat wijzelf ‘Memory’ een méér dan geslaagde remake vinden.

Vanaf 27 april in de bioscoop.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234