null Beeld

FILM★★★✩✩

Ook al wordt er een ietwat opgepoetste versie van de geschiedenis getoond, ‘The Woman King’ dient zich wel aan als een entertainende avonturenfilm

Van Gina Prince-Bythewood, met Viola Davis, Thuso Mbedu, Lashana Lynch en John Boyega

Erik Stockman

Welkom in het ware Wakanda!

Afrika, 1823. Een grimmige gedaante rijst als een vechtlustige Terminator op uit het hoge gras van de savanne: kapmes in de hand, doodsverachting in de ogen, klaar voor de strijd. Het is, godbetert, de met een indrukwekkende kuif getooide Viola Davis, de gewaardeerde actrice uit ‘The Help’ en ‘Ma Rainey’s Black Bottom’! Wee de mannen die even verderop nietsvermoedend rond een kampvuur zitten: zij zullen, in een bloederige veldslag die herinneringen oproept aan ‘Gladiator’ en ‘Braveheart’, in mootjes worden gehakt door de bikkelharde generaal Naniska (Davis) en haar uitsluitend uit vrouwelijke krijgers bestaande legertje. Die vrouwelijke vechtmachines – de Agojie geheten – hebben echtig en techtig bestaan: van 1600 tot 1900 beschermden ze als ware Amazonen het koninkrijk Dahomey – het huidige Benin – tegen de aanvallen van andere rijken.

Bij de kenners van ‘Black Panther’ gaat nu wellicht een lichtje branden: de Dora Milaje, de vrouwelijke lijfwachten van koning T’Challa van Wakanda, zijn rechtstreeks gebaseerd op de perfect afgetrainde en alom gevreesde vrouwelijke elitetroepen van Dahomey. Nu, wie anno 2022 een film maakt over een waargebeurd hoofdstuk uit de Afrikaanse geschiedenis, dient rekening te houden met allerlei gevoeligheden. De producenten van ‘The Woman King’ zijn dan ook niet over één nacht ijs gegaan: ze vertrouwden de regie wijselijk toe aan een Afro-Amerikaanse cineaste, en ze zijn niet bezweken voor de verleiding om te midden van de zwarte cast een bekende witte acteur op te voeren. Dus neen, Colin Farrell duikt níét op als een 19de-eeuwse Britse avonturier die, alleen maar om ú een geruststellend plezier te doen, enkele maanden tussen de Agojie komt wonen.

Toch lijkt het erop dat de makers enkele commerciële toegevingen hebben gedaan: zo spreken de Agojie met elkaar Engels met een afschuwelijk exotisch accent, en ook de bij het haar getrokken melodramatische nevenplotjes zijn perféct op maat van de Westerse multiplexen gesneden. En er is nog iets anders. ‘The Woman King’ snijdt – met bovengenoemd kapmes – een gegeven aan dat in de filmgeschiedenis tot nu toe onderbelicht is gebleven, namelijk het feit dat de trans-Atlantische slavenhandel van de 16de tot de 19de eeuw niet alleen werd gerund door Europeanen maar ook door de Afrikanen zélf. Het siert de makers van ‘The Woman King’ dat ze dat duistere hoofdstuk uit de Afrikaanse geschiedschrijving niet uit de weg gaan, maar toch hangt er een geurtje aan de manier waarop het koninkrijk Dahomey hier wordt voorgesteld, en het is níét de geur van mahoniehout. Zo worden de Agojie in deze film veeleer afgeschilderd als verlichte bevrijders dan als de wrede slavenhandelaars die ze in werkelijkheid eeuwenlang waren.

U krijgt met andere woorden een ietwat opgepoetste versie van de geschiedenis, maar los daarvan laat ‘The Woman King’ zich bekijken als een entertainende avonturenfilm die in het voorbijgaan duidelijk maakt waarom die vrouwelijke krijgers hun vingernagels lieten groeien: niet om ermee te pronken, maar om de ogen van hun tegenstanders beter te kunnen uitkrabben. Black Panther zou het eens moeten weten!

Vanaf 12 oktober in de bioscoop.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234