Expeditie Gooris in Amerika  Beeld VTM2
Expeditie Gooris in AmerikaBeeld VTM2

televisie★★☆☆☆

Ook de familie Gooris zelf lijkt zich stierlijk te vervelen in ‘Expeditie Gooris’ op VTM

Wanneer ik vroeger om inspiratie verlegen zat voor de beschrijving van de condition humaine, trok ik weleens naar McDonald’s in Ninove. Daar, op dat grote eiland in de asfaltzee die Huurwagens Chavatte scheidt van La Lorraine, vond ik tussen twee nuggets in genoeg somberte om de klaarste hemel gitzwart te kleuren. Vermoedelijk komt het zendschema van VTM op soortgelijke wijze tot stand. Een korte rondvraag om een biljart, een peiling onder Crocs-dragers, afgenomen door een zenderbobo in een Beerschot-shirt: ‘En golle, wá ziede golle ná gère?’ Ik acht me niet beter, ik ken de oorden en zij mij.

Frederik De Backer

Keer op keer lijken de erven Verdrengh-Depraetere eropuit zelfs het armzaligste tv-stationnetje te willen voorstellen als de eetkamer van Magritte, waar tussen soep, patatten en een occasioneel nuggetje de genialiteit van de muren druipt, naast het tochtige halletje waar VTM zich de drek van de zolen krabt. ‘Familie’ ligt nog niet op de tegel of daar komt ‘Tiny House Battle’ alweer aangebrokkeld.

VTM: televisie voor wie niet van televisie houdt.

Dat lemma indachtig heeft productiehuis Banijay afgelopen herfst een tweede seizoen van ‘Expeditie Gooris’ bijeengekoterd, een programma dat zich laat samenvatten als reizen voor wie niet van reizen houdt. Nadat vorig jaar door Europa is gesloft, laat de kermisclan zich deze keer door de Verenigde Staten sleuren, in deze eerste aflevering specifiek door Los Angeles, het Blankenberge van Californië – daarmee hebben we dat alvast gehad. Wie ook maar iets wil bijleren, blijft beter thuis, of het moest het weetje zijn dat zoonlief Kenji nog drie jaar heeft gehonkbald. Goed, niet iedereen reist om te leren, bijkomen als de vier moeten na alweer een jaar van variëren op leven van de hemdsboord. Zelfs het viertal zelve lijkt zich stierlijk te vervelen. Het banjert maar wat in de rondte en het beetje inspanning dat wordt geleverd, lijkt steevast ingefluisterd door een cameraman, voorafgegaan door de woorden: ‘Zeg, en ziet ge dít zitten?’

Is er dan geen enkele reden om te kijken? Toch wel. Hoe banaal de bezigheden ook mogen zijn, wat je ziet, is tenminste echt. Op geen enkel moment krijg je het gevoel dat iemand een rolletje speelt, zelfs niet wanneer stamvader Sam in beeld komt, voor wie iedere morzel grond onder de voeten een nieuw podium is. De man spéélt geen entertainer zoals zovele andere guiten dat doen; entertainment is het merg in zijn botten. Kelly Pfaff lijkt oprecht een goede moeder, de kinderen welopgevoed, en te allen tijde voel je saamhorigheid en affectie. Ook in Blankenberge heeft men lief.

Natuurlijk word ik liever ergens rondgeleid door Stephen Fry of Michael Palin, maar zo iemand mag in Vlaanderen het scherm niet op, tenzij eenmalig op Canvas, avondvullend toegehijgd door een kwispelende Thomas Vanderveken. En eerlijk, mocht men mij vragen aan welke landgenoot ik graag een reisprogramma opgehangen zou zien, dan prijkte Sam Gooris in de top tien, wellicht ergens tussen Mark Uytterhoeven, Hugo Matthysen en wat overblijft van Willem Elsschot in. Sam Gooris een week lang moederziel alleen op Rottumerplaat, met niemand dan de meeuwen om zijn dialect over uit te storten. Bomans keerde terug in een kist, maar Sam ontlokt het vast enige inzichten die de pellicule niet ongenegen zouden zijn

De schoonheid in ‘Expeditie Gooris’ schuilt in een zin als: ‘Wij (Sam en Kelly, red.) hebben later nog tijd om samen dingen te doen, we kiezen ervoor om nu nog zoveel mogelijk met júllie te doen.’ Simpel, maar daarom niet banaal.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234