null Beeld © VRT - NyklyN
Beeld © VRT - NyklyN

Televisie★★★★☆

Ook zonder extra betekenis was ‘Chantal’ een uitstekende serie geweest, maar die kleine glinster is Maaike Cafmeyer zeer gegund

‘Tis ier beter dan de reste’, zei Maaike Cafmeyer de afgelopen weken in de begingeneriek over ‘twoeste wilde westen’ van ‘Chantal’, en al klonk dat een beetje overdreven, wat betreft Vlaamse fictie op zondagavond, was het ook weer niet zo ver bezijden de waarheid.

Stefaan Werbrouck

De bevolking van Lo-Reninge krijgt haar gemeente terug, het wijkcommissariaat van Loveringem sluit de deuren, in afwachting van het tweede seizoen van ‘Chantal’, dat ondertussen al opgenomen is. Zo komt een einde aan een turbulente periode voor het dorpje, waarin zowat elke inwoner er onfrisse praktijken op nahield of een lijk in de kast dan wel diepvriezer had zitten. Het meest opmerkelijke was echter niet hoe wijdverspreid de misdaad in Loveringem was, maar hoe weinig dat ten koste van de geloofwaardigheid van ‘Chantal’ ging. Er zat hart en ziel in de reeks en de fictieve gemeente, de personages waren uitvergroot maar bleven altijd kloppen, zodat je er uiteindelijk zelfs in kon meegaan dat de doodbrave juffrouw van het schooltje een rol speelde in de gijzeling van haar klasje, de burgemeester, een bouwpromotor en een politie-agente.

‘Chantal’ bracht, nog los van alle cowboys en indianen, tamelijk ouderwetse televisie. Doordat de zaken die de agenten moesten oplossen telkens één of maximum een paar afleveringen in beslag namen, was het geen reeks die je tot bingewatchen aanzette maar eerder een waar je graag wekelijks naar terugkeerde. Onvermijdelijk waren niet alle verhalen en bijhorende personages even sterk: van de zaak rond het vermoorde paard Alexia bleef bijvoorbeeld achteraf niet echt veel hangen, terwijl het mysterie over ‘den indiaan’ en zijn bevroren bruid gerust nog een week meer in beslag had mogen nemen. Maar de mindere momenten werden makkelijk overbrugd met behulp van de personages die aflevering na aflevering terugkwamen en van wie je de onderlinge relaties zag groeien en subtiel verschuiven: de sheriff bij wie het wantrouwen tegenover de chef langzaam plaats maakte voor bewondering, rechercheur D’Haese, die net als de sheriff wel besefte dat Chantal intellectueel zijn meerdere was maar te zelfingenomen bleef om dat aan zichzelf en anderen toe te geven, Chantal en haar buurman, verwikkeld in een schuchtere en onhandig ontluikende romance. De acteurs die die personages speelden waren ook helemaal met hen vergroeid, in de eerste plaats natuurlijk Maaike Cafmeyer, die ondertussen al meerdere levens moet hebben om alle rollen van haar leven een plek te geven.

Op zondagochtend, enkele uren voor de finale van ‘Chantal’ op tv kwam, zat de actrice aan tafel tegenover Nic Balthazar voor het interviewprogramma ‘De Inzichten’. Daarin ging het over de serie en de turbulente periode waarin ze werd opgenomen, toen Cafmeyer in de zaak-De Pauw zoals het personage dat ze gestalte gaf ook moest opboksen tegen vooroordelen en seksisme maar uiteindelijk wel de bovenhand kreeg. ‘We waren al langer met deze reeks bezig’, zei ze tegen Balthazar met een glinster in de ogen, ‘maar dan ineens komt alles samen en krijgt dit wel meer betekenis.’ Ook zonder die extra betekenis was ‘Chantal’ een uitstekende serie geweest, maar die kleine glinster is de hoofdrolspeelster toch zeer gegund.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234