Stefaan Degand in 'Winteruur'Beeld vrt

'Winteruur'★★★★1/2

Ook zonder noemenswaardige winter is ‘Winteruur’ weer een seizoen lang voortreffelijk

Het zal wel weer aan mij liggen, maar toen ik akte nam van de gretigheid waarmee drommen televisiemakers plots een geschikte gast ontwaarden in Stefaan Degand na de schielijke dood van zijn vrouw, kon ik een zekere argwaan niet onderdrukken. Programma’s die een uitstalraam wilden zijn voor introspectie, hadden aan hem dan ook een geheid hoogtepunt. 

Dat Degand, die bij hun gastvrijheid klaarblijkelijk minder argwaan koesterde dan ik, onveranderlijk helder was in het verwoorden van zijn verdriet zonder ermee te koop te lopen, was dan weer mooi meegenomen. Bij Wim Helsen zal ik wel nooit argwaan voelen, meen ik, hoewel zijn uitnodiging voor ‘Winteruur’ ook wel verzonden zal zijn met Degands zowel onpeilbare als onuitputtelijke zielenleed in het achterhoofd. 

Twaalf schapen waren aan hun eind gekomen om zijn studio van stemmige vloerbedekking te voorzien, meldde Helsen droogweg ter begroeting van zijn aflevering met Degand. Erg was dat niet, bedacht hij, want schapen zijn er toch genoeg. ‘Winteruur’ is dan ook zo’n zeldzaam programma dat het liever over schapen heeft dan over wolven, ook al zijn die minstens even talrijk. Als zijn uitverkoren pennenvrucht had Degand ‘Sonnet 81' meegebracht, Shakespeares in jambische vijfvoeters gevatte verzuchting over de onwil en de onkunde van liefde om zich neer te leggen bij een boekhoudkundige pietluttigheid als de  dood. Helsen, ook tijdens het ijlen nog bij de pinken, vroeg of Degands keuze misschien geïnspireerd was door de dood van Julie, ook in absentia nog zijn vrouw en nog veel langer de moeder van zijn dochtertje. Degand kon natuurlijk niet anders dan beamen, al las hij in het sonnet naar eigen zeggen meer een beginselverklaring dan een grafschrift, en een leidraad voor wat nog restte van zijn leven na haar dood. Met minnen kan je maar beter niet wachten tot het te laat is, wist hij, alsook dat er geen repetitie ter wereld is die zo onmisbaar is dat de liefde erbij in hoort te schieten, zelfs al veroordeel je je tegenspelers daarmee tot een impromptu in hun uppie.

De lichtheid die net tevoren nog de inleiding te beurt was gevallen, was zonder enige noemenswaardige overgang, noch veel erg of moeite, verzwaard tot ernst, waarbij je kon vaststellen dat er op vlak van liefde, het mooiste leitmotiv, wel ontzettend veel gemeierd, deskundig geanalyseerd, dan wel aan uitverkoop wordt gedaan, maar dat ze op televisie te zelden het eerbetoon krijgt dat ze verdient. In ‘Winteruur’ kan het wel, waarop ik me altijd weer afvraag waarom het alléén daar kan.

Nadat Degand opperde dat eerlijkheid zijns inziens de enige vuistregel is voor wie zich waagt aan amoureus stuntvliegen, een les die hij ook zijn dochter probeert in te prenten, deed Helsen er even het zwijgen toe: een stilte zoals hij er wel meer bestiert in ‘Winteruur’, maar waarin er niettemin altijd iets spreekt. Zwijgend reikte Helsen Degand z’n boek aan, waarop die zonder verdere instructie opnieuw zijn sonnet voorlas, geen spat minder doorleefd dan toen hij dat tien minuten eerder deed. Als straks de lente daar is, zal ‘Winteruur’ zelfs zonder noemenswaardige winter weer een seizoen lang voortreffelijk geweest zijn.

Herbekijk de aflevering:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234