Televisie★★☆☆☆

'Op één': 'Een amalgaam van klagers en zagers'

Kobe Ilsen, die volgens kenners opnieuw wereldomspannende draaisessies verbeten had voor het tweede seizoen van ‘Op één’, wilde het deze keer over verkeersveiligheid hebben.

Met dat thema kun je iets beginnen in België, waar asfaltschuimers thuis zijn, maar eerst werd je blootgesteld aan de vox populi: een verzameling talking heads die het er in grijstinten roerend over eens waren dat je op straat begeven bloedlink was. ‘We zijn een land van klagers en zagers,’ had één kop ook al gemord in de generiek. Zo’n verzuchting kon je desgewenst ook geklaag noemen.

Elk jaar vallen er in eigen land vijftigduizend gewonden tijdens het forenzen, wist Ilsen – gegoochel met statistieken is ‘Op één’ nooit vreemd geweest. Zo’n zeshonderd landgenoten per jaar overleven hun verplaatsing zelfs niet: cijfers waar de goedschikse presentator sip bij keek, maar later zou Ilsen melden dat België wat betreft verkeersdoden ergens onder aan de wereldranglijst bungelde, wat meeviel. Dat weetje werd je echter onthouden tot aan het eind, waar het ingezet werd als pointe waar nochtans niet naartoe gewerkt was. Het blijft namelijk aldoor gissen of ‘Op één’ nu over eigen land gaat of net niet: Ilsen bevindt zich dan wel de hele aflevering hoofdzakelijk elders, bij zijn bevindingen betrekt hij telkens hoe het er thuis aan toegaat, wat de duidelijkheid niet altijd ten goede komt.

Ilsen begaf zich naar Liberia, helemaal boven aan die hitparade des doods. Het was er bepaald beroerd gesteld met de verkeersveiligheid, zag je, maar ze hadden dan ook wat anders aan hun kop. Een burgeroorlog had het land aan flarden gereten, waarna een opstoot van ebola dat nog eens dunnetjes overdeed. Liberia, dat niet over een noemenswaardige overheid beschikte, telde amper asfaltwegen, maar dat leek de verkeerspret geenszins te drukken: wie de dood heeft gezien, is blij met een zandwegel. Al die ellende werd kundig in beeld gebracht. Dat het land ontstellend veel verkeersdoden telde, verbaasde dan ook niemand behalve Ilsen, die de onvergelijkbare toestand niettemin probeerde te toetsen aan die in België, daarbij geholpen door de talking heads die tussendoor gemeenplaatsen als ‘elke dode is er één te veel’ herkauwden.

Aan het andere eind van de rangschikking bevond zich het ronduit verkeersveilige Singapore, dat in tegenstelling tot Liberia in de duiten rolde en dus hoofdzakelijk bevolkt werd door een bemiddeld publiek in sportwagens. Om dat te illustreren, amuseerde Ilsen zich rot als passagier van een Lamborghini, wat leuk leek voor Kobe Ilsen. Dat het in Singapore niet helemaal pluis is als je verknocht bent aan minder materiële beschavingsverschijnselen als persvrijheid en het vrije woord, bleef daarentegen onvermeld in ‘Op één’. Dat maakt nochtans dat er risico’s gemoeid zijn met de stadsstaat bombarderen tot voorbeeld, ook op het vlak van verkeersveiligheid. Het is ook niet omdat je onder hem nooit moest wachten op de trein dat je daarom op het perron Il Duce moet bezingen telkens als de boemel zich weer laat excuseren.

Na afloop was je er niet uit of je je nu hoorde over te geven aan gejuich dan wel geweeklaag betreffende de toestand in eigen land, volgens sommigen een amalgaam van klagers en zagers. Rekening houdend daarmee neigde je dan maar het laatste.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234